Μια μικρή είδηση ολίγων δευτερολέπτων

Η περασμένη Παρασκευή ήταν για μας τους Έλληνες μια σπουδαία μέρα. Πώς τη
βίωσε όμως ένας μέσος Έλληνας που ζει στο εξωτερικό; Και πιο συγκεκριμένα στη
Γαλλία; Θα σας πω πώς.

ΕΠΤΑ παρά επτά το βράδυ, καθώς γυρίζει σπίτι του με το αυτοκίνητο, καρφωμένος
στο ραδιόφωνο, μαθαίνει τη μεγάλη είδηση. Ναι, είναι αλήθεια. Σε αυτόν τον
ανήλεο αγώνα που ξεκινά λίγους αιώνες πριν από τη Γέννηση του Χριστού, ανάμεσα
στην Αθήνα και στη Ρώμη, για πρώτη φορά σε παγκόσμια κλίμακα, κι όχι σε έναν
πόλεμο όπως του ’40, η Αθήνα νικά τη Ρώμη.

Καθώς ακούει το «άλφα» του Athens διά στόματος Σάμαρανκ, παραλίγο να τρακάρει
από τη χαρά του. Πατάει φρένο, αναίτια, γιατί το μήνυμα που στέλνει ο
εγκέφαλος στα πόδια του είναι της Αστάρτης. Νομίζει πως πατά χώμα, ενώ πατά
φρένο. Τέλος, συνέρχεται γρήγορα και συνεχίζει τον δρόμο του για το σπίτι.

Στο σπίτι, το ελληνικό σπίτι, γίνεται πανζουρλισμός. Τα παιδιά, η γυναίκα του,
ήδη πανηγυρίζουν. Ανοίγει αφρώδη οίνο για να γιορτάσει το γεγονός και στήνεται
στην τηλεόραση για να δει τα παραληρούντα πλήθη.

(Ο ήρωάς μας, ο ήρωας της ιστορίας μας, δεν διαθέτει δορυφορική. Δεν μπορεί να
πιάσει ΕΤ απευθείας, έτσι αναγκαστικά βλέπει τους γαλλικούς σταθμούς, κατά
προτίμηση το 1 και το 2, το ιδιωτικό και το κρατικό, περνώντας πότε στο ένα
πότε στο άλλο κανάλι).

Κατά κακή του σύμπτωση, λίγα λεπτά πριν από το δελτίο των οκτώ, πεθαίνει στα
87 της χρόνια, η τιμημένη με το Νόμπελ Ειρήνης Μητέρα Τερέζα. Ε, τι να γίνει,
λέει, υπάρχουν και τα απρόοπτα. Μετά θα αναγγείλει τη νίκη της Αθήνας.

Όμως η Μητέρα Τερέζα, γνωστή της πριγκίπισσας Νταϊάνας χρησιμεύει ως «γέφυρα»
για να περάσει ο τηλεπαρουσιαστής στο επόμενο θέμα, που είναι η αυριανή
κηδεία, (του Σαββάτου δηλαδή που μας πέρασε) της φιλάνθρωπης πριγκίπισσας που
τόσο είχε συνδεθεί με τη Μητέρα Τερέζα.

«Σίγουρα όμως μετά θα αναγγείλουν τη νίκη της Αθήνας», σκέφτεται ο ήρωας της
ιστορίας μας. Που για κακή του τύχη πάλι, Παρασκευή (την περασμένη Παρασκευή
δηλαδή) στις επτά ακριβώς, λίγα λεπτά μετά την εξαγγελία της Αθήνας – 2004, η
βασίλισσα της Μεγάλης Βρετανίας Ελισάβετ αποφάσισε να απευθύνει μήνυμα στον
λαό της, μέσω τηλεόρασης, για τη Νταϊάνα, πρώτη φορά μετά το τέλος του πολέμου
στον Περσικό Κόλπο. «Δεν μπορεί. Μετά τη βασίλισσα θα πουν για την Ελλάδα».

Να όμως που την Παρασκευή ξανά (την περασμένη Παρασκευή) τα παιδιά της
Νταϊάνας με τον πρώην σύζυγό της αποφάσισαν να επισκεφτούν το μέρος όπου
καταθέτει τη θλίψη του, με ανθοδέσμες, ο λαός. Και συνομιλούν με το λαό,
σφίγγουν χέρια, τα παιδιά δεν μοιάζουν ιδιαίτερα λυπημένα. Ούτε ο ψυχρός πρώην
σύζυγος. Και η ώρα περνά και τίποτα δεν άκουσε ο άνθρωπός μας ακόμα για την Αθήνα.

«Η σειρά μας έρχεται, η σειρά μας φτάνει», σκέφτεται κρατώντας το κολονάτο
ποτήρι στα χέρια του με τον εκλεκτό καμπανίτη. Αμ δε! Ένα κομάντος ισραηλινό
την ίδια μέρα μπήκε στον Νότιο Λίβανο κι αποδεκατίστηκε. Οι εννιά νεκροί και
οι δεκάδες τραυματίες καλύπτουν ένα επιπλέον πεντάλεπτο.

Ακολουθεί η αιφνίδια παραίτηση του διευθύνοντος συμβούλου της Air France που
ενώ «ανέκαμψε» την εταιρεία, παραιτείται γιατί ο κομμουνιστής υπουργός
Μεταφορών δεν συμφωνεί με την ιδιωτικοποίησή της. (Κατ’ αντιστροφή προς τα
καθ’ ημάς, σκέφτεται ο άνθρωπος της ιστορίας μας, όπου παραιτήθηκε ο υπουργός
Μεταφορών). Ο τηλεπαρουσιαστής εξηγεί πώς μέσα σε τέσσερα χρόνια ο διευθύνων
σύμβουλος κατάφερε να κλείσει το άνοιγμα των 35 δισεκατομμυρίων φράγκων της
αεροπορικής εταιρείας, αφήνοντας πλεόνασμα ενός. «Και ήταν σοσιαλιστής,
καταλήγει, που διορίστηκε επί Δεξιάς για να παραιτηθεί επί σοσιαλισμού».

Ο συμπατριώτης μας έχει σαφώς εκνευριστεί. Μα τι στο διάτανο, αναλογίζεται,
τόσο περιφρονούν την Ελλάδα; «Μη παρακαλώ σας μη λησμονάτε τη χώρα μου».

Γυρίζει στο άλλο κανάλι κάθε τόσο, το ανταγωνιστικό, μόνο για να διαπιστώσει
ότι και τα δύο λειτουργούν στέρεο. Σαν το ένα να έχει χαφιέδες στο άλλο, τόσο
τα θέματα, a la seconde pres, συμπορεύονται. «Τώρα είναι το δικό μας, έλα,
τρέξε», φωνάζει στη γυναίκα του νομίζοντας (είναι πια οκτώ και είκοσι) ότι δεν
μπορεί, δεν γίνεται, η σειρά του θα ‘ρθει. Ωστόσο χθες, Πέμπτη, (σήμερα είναι
Παρασκευή που βλέπει τηλεόραση και εσείς που με διαβάζετε είναι η επόμενη
Τρίτη) άνοιξαν τα σχολεία κι ο υπουργός Παιδείας μίλησε για απουσιολόγιο
δασκάλων και καθηγητών που φτάνει το 12%. Νέο θέμα, νέα αγανάκτηση των
συνδικάτων για τον υπουργό, οπότε…

Τέλος, ένα νέο φάρμακο για τον καρκίνο (η επόμενη είδηση), κάνει κουρέλια τα
νεύρα του ήρωά μας. «Κι έρεε ο καμπανίτης / μα το ποσοστό της γρίπης /
παρέμενε υψηλό. / Για ν’ αλλάξει τροχιά ο μετεωρίτης / έπεσε μες της γης τον
αφαλό». Επιτέλους, κάποτε, η «μπάμπω» (ο τηλεπαρουσιαστής) είπε την πολυπόθητη
είδηση. Για κλάσματα δευτερολέπτου. Ο Σάμαρανκ… Τα παραληρούντα πλήθη έξω
από το Ζάππειο… Ώσπου να προλάβει να φωνάξει τη γυναίκα του ο άνθρωπός μας,
η είδηση είχε περάσει. Ένιωσε ματαιωμένος. Οι Δελφοί είναι ο αφαλός της γης,
σκέφτηκε, μα ο ομφάλιος λώρος κόπηκε ανάμεσα στη γη και στους ανθρώπους.