[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΝΑΙ, είναι καιρός πλέον να πάψει η παπαγαλία να αποτελεί σχεδόν το μοναδικό
προσόν για τη συνέχιση των σπουδών ενός μαθητή στην ανώτατη εκπαιδευτική βαθμίδα.

Ναι, το ελληνικό σχολείο είναι καιρός πλέον να εξασφαλίσει με όλους τους
τρόπους την ανάπτυξη της κρίσης και της συνθετικής σκέψης του μαθητή, ώστε η
γνώση να καθίσταται στέρεη και δημιουργική.

Και είναι προς τη σωστή κατεύθυνση οι αποφάσεις του υπουργείου Παιδείας, που
συγκροτούν το νέο σύστημα αξιολόγησης και επιλογής των μαθητών για την είσοδό
τους στον ακαδημαϊκό χώρο της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης.

Το υπουργείο, στο πλαίσιο του νέου συστήματος αξιολόγησης των μαθητών τού
Λυκείου, καθιερώνει μεταξύ των άλλων και ερωτήσεις κρίσης.

Επίσης, εισάγει την εκπόνηση συνθετικών εργασιών από τους μαθητές, αντίστοιχες
των οποίων γίνονται ­ όπως μας πληροφορεί το υπουργείο ­ «σε πολλά σχολεία
ευρωπαϊκών χωρών» και «σε αρκετά ελληνικά σχολεία, και ιδιαίτερα σε εκείνα που
θεωρούνται υψηλού επιπέδου».

Είναι πάρα πολύ σωστά όλα αυτά και με σαφήνεια διατυπωμένα. Αλλά το ερώτημα
είναι πώς γίνονται πράξη. Πώς; Με ένα και μόνο για κάθε διδασκόμενο μάθημα
βιβλίο και μάλιστα όχι ανανεωμένο; Με ένα βιβλίο – «φαρμάκι που υποχρεούται να
καταπιεί ο μαθητής και να παπαγαλίσει ακρίτως», όπως πολύ εύστοχα επεσήμαινε
στα «ΝΕΑ» (8-7-97) ο Κώστας Γεωργουσόπουλος;

Σήμερα, που ζούμε στην εποχή της πληροφορικής επανάστασης, το ελληνικό σχολείο
προχωρεί σε αλλαγές και πάλι καθυστερημένα. Και το πιο ανησυχητικό: Προχωρεί
σε αλλαγές χωρίς πρόσβαση στις πηγές της γνώσης. Χωρίς μηχανοργάνωση των
σχολικών βιβλιοθηκών, χωρίς τη δημιουργία τραπεζών πληροφοριών ­ ειδικές για
διδασκόμενα μαθήματα και γενικότερες για όσα με ιλιγγιώδη ταχύτητα
μεταβάλλονται στον επιστημονικό και κοινωνικό χώρο, παγκοσμίως. Χωρίς να
εξασφαλίσει στον μαθητή και τον δάσκαλο τη δυνατότητα, μέσα από τις
ηλεκτρονικές σελίδες των εφημερίδων, να παρακολουθούν καθημερινά όλες τις
δραστηριότητες της ελληνικής κοινωνίας.

Μόνο με τη σύνδεση του ελληνικού σχολείου ­ και αρχικά του Λυκείου ­ με τον
κυβερνοχώρο θα γίνει δυνατό να ξεπεραστεί το απαράδεκτο καθεστώς τού ενός και
εν πολλοίς παρωχημένου βιβλίου και να αναπτυχθεί η κρίση και η συνθετική
ικανότητα του μαθητή.

Τα 6.500 πρακτορεία ΠΡΟ-ΠΟ πολύ σύντομα, μέσω των ηλεκτρονικών υπολογιστών
τους, θα παρέχουν στους εκατοντάδες χιλιάδες πελάτες τους όλες τις
διευκολύνσεις που παρέχουν και οι Τράπεζες! Τα Λύκεια της χώρας, που
ανέ-ρχονται σε 1.600, θα αφεθούν στην τύχη τους;