[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΑΥΤΟΥΣ τους «δράκους» του παραμυθιού, που παραμόνευαν στο Παρίσι, εγώ δεν τους
γνώρισα… Γνώρισα άλλους «δράκους», στην Αλβανία. Τους είδα να έχουν σημάδια
από τα Καλάσνικοφ, να βλέπουν τις μηχανές τους (μοναδικό περιουσιακό στοιχείο
­ κυρίως για τους νεώτερους του επαγγέλματος) να ποδοπατούνται από τους
Αλβανούς μαφιόζους. Έμαθα για άλλους «δράκους», που σκοτώθηκαν στην Τσετσενία,
ή στο κέντρο της Αφρικής, φωτογραφίζοντας την αγριότητα.

Είδα άλλους «δράκους» να υποφέρουν από μακροχρόνιες λοιμώδεις ασθένειες ­
κληροδοτήματα από κατασκηνώσεις προσφύγων, σε όλα τα σημεία του πλανήτη. Είδα
τις φωτογραφίες άλλων «δράκων», που συγκίνησαν, βοήθησαν, ακόμη και πολέμους σταμάτησαν…

Και ξαφνικά, άκουσα ότι οι «δράκοι» δολοφονούν.

Και μάλιστα ένα νέο κορίτσι, που όλος ο κόσμος συμπάθησε βλέποντάς το να
ασφυκτιά κάτω από τα «πρέπει» μιας Αυλής.

Αυτοί οι «δράκοι» ήταν τα μάτια ενός κοινού, που διψούσε να μάθει τα νέα της πριγκίπισσας.

Αλλά ξαφνικά, έτσι αβασάνιστα, οι μηχανισμοί της απλούστευσης και της εύκολης
λύσης τούς φέρνουν στο προσκήνιο της δημοσιότητας με τη χειρότερη δυνατή
κατηγορία: «Εσείς φταίτε, που την κυνηγούσατε»…

Έτσι εύκολα και βολικά ξεχάστηκαν μέσα σε λίγες ώρες οι κύριοι υπεύθυνοι της
τραγωδίας μιας νέας γυναίκας. Ξεχάστηκε η ξεπερασμένη τυπολατρία μεγάλου
μέρους του βρετανικού κοινού, η μεσαιωνική νοοτροπία μιας απομονωμένης
αριστοκρατικής κάστας, ακόμη και τα άθλια πρωτοσέλιδα της κακής πλευράς του
βρετανικού Τύπου, που όμως το ίδιο το κοινό έφερνε στις πρώτες θέσεις της κυκλοφορίας.

Όχι… Ο εύκολος στόχος είναι πάντα κι ο καλύτερος. Έτσι, «για όλα φταίνε οι παπαράτσι»..

Λες κι απ’ αυτούς έτρεχε να ξεφύγει η Νταϊάνα κι όχι από την καταδυνάστευση
του πρωτοκόλλου, που στα τέλη του 20ού αιώνα θέλει τον πρίγκιπα καβαλάρη και
την πριγκίπισσα αποχαυνωμένη Κατίνα..