[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΕΝΑ ανώνυμο παιδί, που παρέμενε επί μέρες στα αζήτητα του νεκροτομείου της
Θεσσαλονίκης, ξύνει κακοφορμισμένες πληγές, λαθρομετανάστης ακόμη και στον θάνατο.

Ένα δωδεκάχρονο παιδί του δρόμου ­ θύμα τροχαίου ­ κατέδειξε άψυχο την
αναισθησία και τον επιλεκτικό ρατσισμό μας: «Δεν είναι δικό μας παιδί ούτε καν
Σερβάκι, είναι Αλβανόπουλο, τι μας νοιάζει;».

ο Τζελί ­ ας έχει εδώ τουλάχιστον όνομα ­ είναι ένα από τα δεκάδες παιδιά που
έφθασαν στις διασταυρώσεις των ελληνικών μεγαλουπόλεων από τα απάτητα βουνά
της ελληνοβουλγαρικής μεθορίου ή διακινδυνεύοντας στα πνιγηρά αμπάρια των
βαποριών που διακινούν προς το Αιγαίο δικοί μας και ξένοι σωματέμποροι.

Παιδί ενός κατώτερου θεού, ο Τζελί φανέρωσε την παρουσία του με τον θανάσιμο
τραυματισμό του. Μέρες πριν, εκλιπαρούσε τη συμπόνια, ανώνυμο, με τις πληγές
του στερημένου παιδιού, κυνηγημένο από την αδιαφορία μας και την
αστυνομοφοβία. Ανώνυμο για μας και τη γραφειοκρατία, αλλά με όνομα και
ταυτότητα στην παιδική ψυχή του, με εικόνες από το πέτρινο χωριό, τους φίλους
και την αγκαλιά της μάνας του.

Ο Τζελί, παιδί ίσως πονεμένης μάνας που το στερήθηκε με την απαντοχή να βρει
μόνο του καλύτερη τύχη στον… ελληνικό παράδεισο. Ο Τζελί, θύμα ίσως
αδίστακτων κυκλωμάτων και «προστατών», που εκμεταλλεύονται, με την ανοχή όλων
μας, δεκάδες ξένα παιδιά στη χώρα μας. Ο Τζελί ήταν ένα από τα δεκάδες παιδιά
των φαναριών, που εκλιπαρούν καθημερινά τον οίκτο μας, που σημαδεύουν την
απάθειά μας, που μπουκώνουν με το βλέμμα ή τη φιλάνθρωπη χειρονομία τις ενοχές μας.

Άγνωστος και ανώνυμος, χωρίς τον θρήνο της μάνας (η οποία τελικά εντοπίστηκε
από τις ελληνικές αρχές στο Πόγραδετς της Αλβανίας), σαν τα αδέσποτα σκυλιά,
χάθηκε ο Τζελί, λες και τα άλλα παιδιά που λερώνουν τα τζάμια των πολυτελών
αυτοκινήτων, που προκαλούν τις στοιχειωμένες μνήμες, έχουν όνομα, σε μιαν
αδιάφορη και βολεμένη κοινωνία, που δοκιμάζει τον όψιμο ρατσισμό της στα
ενοχλητικά παράσιτά της, τα παιδιά ενός κατώτερου θεού…