Α’ Διεθνής Πειρατών Κομπιούτερ

Κάνοντας «πλάκα». Ο Γιάννης εισχωρεί σε όποιο δίκτυο θέλει από τότε που ήταν φοιτητής, ιδίως αν έχει «προσωπικά» με τον υπεύθυνο του συστήματος

Δυο χιλιάδες χάκερ από όλο τον κόσμο συναντήθηκαν πριν από λίγες ημέρες σε
διεθνή «κατασκήνωση», που έγινε έξω από το Άμστερνταμ, ανταλλάσσοντας απόψεις,
πληροφορίες, γνώσεις και παίρνοντας μέρος σε… επαγγελματικά σεμινάρια.

Στο Φεστιβάλ ΗΙΡ ’97, οι συμμετέχοντες έφεραν μαζί όλο τον εξοπλισμό τους.
Χιλιόμετρα καλωδίων και οπτικών ινών συνέδεαν τις σκηνές μεταξύ τους,
σχηματίζοντας ένα μεγάλο διαδίκτυο.

Ορισμένοι χάκερ ήταν σκυμμένοι όλη την ώρα πάνω από τα φορητά τους μηχανήματα,
ενώ άλλοι παρακολούθησαν με δέος ομιλίες από βετεράνους και ονόματα-θρύλους
του χώρου, οι οποίοι μετέφεραν τις εμπειρίες τους και έδιναν συμβουλές.

Ανάμεσα στα θέματα των σεμιναρίων ήταν η κρυπτογραφία και το ανώνυμο e-mail.

Πολλοί άνδρες και αρκετές γυναίκες, ντυμένοι ομοιόμορφα με σορτς και φαρδιά
τισέρτ, οι εκπρόσωποι του «ψηφιακού υποκόσμου», ανήκουν οι περισσότεροι στην
κατηγορία των 20άρηδων. Οι χάκερ προσπαθούν να μπουν σε κάποιο δίκτυο, στο
οποίο δεν έχουν πρόσβαση, είτε για να αντλήσουν πληροφορίες ­ «τις οποίες
έχουμε το δικαίωμα να γνωρίζουμε, αλλά οι κυβερνήσεις και οι εταιρείες δεν μας
λένε» ­ είτε για να κάνουν καταστροφές (π.χ. σβήσιμο ή αλλοίωση αρχείων).

«ΠΕΙΡΑΖΩ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ»

Ενώ στο εξωτερικό πολλά είναι τα κρούσματα επιχειρηματικού χάκινγκ, όπου οι
εταιρείες προσπαθούν να βλάψουν τους ανταγωνιστές αποσπώντας τους μυστικά,
στην Ελλάδα δεν έχουν παρατηρηθεί ακόμα. Αντίθετα, εδώ οι περισσότεροι χάκερ
ασχολούνται με το… σπορ, «για να περνούν την ώρα τους και να κάνουν πλάκες».
Έτσι λέει ο 27χρονος Γιάννης, ο οποίος στη δουλειά του ασχολείται με τους
υπολογιστές και το μάρκετινγκ. Του αρέσει να τρυπώνει σε συστήματα, όταν «δεν
έχω τι να κάνω» ή «όταν δεν μου αρέσουν οι υπεύθυνοι των δικτύων και έχω
προσωπικά μαζί τους. Κάνω μικρές ζημιές, πειράζω τον κόσμο. Και αν θέλω να
μπω, τίποτα δεν μπορεί να με σταματήσει. Είτε κάνω δύο ώρες είτε δύο ημέρες».

Οι περισσότεροι είναι μία παρέα. Γνωστοί μεταξύ τους, άνδρες και γυναίκες,
μέχρι και 35 χρόνων, ή «πιτσιρικάδες που κάνουν τους χάκερ». Η παράνομη
πρόσβαση σε ηλεκτρονικά δίκτυα απαιτεί βασικές γνώσεις προγραμματισμού και
κάποιο «παραθυράκι» ανοικτό στο σύστημα, το οποίο πάντα υπάρχει. «Κανένα
δίκτυο στον κόσμο δεν είναι 100% ασφαλές. Και αυτό το ξέρουν όλοι», λέει ο Γιάννης.

Στη συνάντηση του Άμστερνταμ, το παράνομο χάκινγκ απαγορεύτηκε ρητά από τους
διοργανωτές, αφού εκατοντάδες αστυνομικοί, δημοσιογράφοι και επιχειρηματίες
παρακολουθούσαν από κοντά. Οι τελευταίοι μάλιστα έψαχναν μελλοντικούς
συνεργάτες. Πάντως οι περισσότεροι από τους συμμετέχοντες έχουν ήδη δουλειές
σε μεγάλες εταιρείες πληροφορικής. Έτσι, τα μόνα «αξιόλογα» περιστατικά που
σημειώθηκαν ήταν η αλλοίωση των ηλεκτρονικών σελίδων του φεστιβάλ και η
παρεμβολή στη συχνότητα ενός τοπικού ραδιοφωνικού σταθμού.

ΧΩΡΙΣ ΔΗΜΟΣΙΟΤΗΤΑ

Οι γνήσιοι χάκερ δεν επιζητούν τη δημοσιότητα. Ό, τι κάνουν είναι για τη δική
τους απόλαυση. Και υπερασπίζονται τις πράξεις τους, λέγοντας ότι τα
χρησιμότερα χαρακτηριστικά της σύγχρονης πληροφορικής έχουν σχεδιαστεί από
χάκερ, όπως το Ίντερνετ και το e-mail. Κοινά τους στοιχεία, η περιέργεια και
οι επιφυλάξεις που παίρνουν στην προσωπική τους ζωή, περισσότερο βέβαια στο
εξωτερικό. Προσέχουν τα λόγια τους στο τηλέφωνο, τα φαξ που στέλνουν και δεν
δίνουν τα στοιχεία τους σε πιστωτικές κάρτες.

Κοινή είναι ακόμα η απέχθειά τους προς το κατεστημένο της βιομηχανίας
πληροφορικής. Την τελευταία ημέρα της κατασκήνωσης στο Άμστερνταμ, έγινε η
εικονική κηδεία του Μπιλ Γκέιτς και αφού κράτησαν ένα λεπτό σιγής, όλοι
ευχήθηκαν τον θάνατό του.