[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΕΙΝΑΙ σαν μια παρτίδα σκάκι. Από τη μια πλευρά του τραπεζιού κάθεται η
Οργανωτική Επιτροπή του Αθήνα ’97 και απέναντί της ο πρόεδρος του Παγκόσμιου
Κλασικού Αθλητισμού, Πρίμο Νεμπιόλο. Το έπαθλο; Η ανάθεση της Ολυμπιάδας του 2004.

Με τα λευκά πιόνια ­ άρα έχει το πλεονέκτημα ­ αγωνίζεται ο Ιταλός άρχων του
παρασκηνίου. Κάνει την πρώτη κίνηση με το άδειο Στάδιο. Πέτυχε να αιφνιδιάσει
­ αν και δεν έπρεπε. Πανικός, άγχος και αγωνία στην Αθήνα, για μια προβλέψιμη
κίνηση στην αρχή (μόλις) της παρτίδας.

Τα μαύρα πιόνια προσπαθούν να οργανώσουν την άμυνά τους. Εν μέρει τα
καταφέρνουν και το Στάδιο αποκτά παλμό και πάθος. Το ψυχολογικό προβάδισμα
παραμένει στον Ιταλό από το Νότο, ο οποίος απολαμβάνει την επιτυχία του στην
πανάκριβη προεδρική σουίτα των 600.000 δραχμών την ημέρα. Σκέφτεται την
επόμενη κίνηση. Θα είναι επίθεση με το «άλογο» ή κάποια συνδυασμένη άμυνα;

Τα μαύρα πιόνια δεν έχουν περιθώριο για δεύτερο λάθος. Το γνωρίζουν ­ τους το
έχουν επισημάνει. Δεν αρκεί η «σικελική άμυνα», απαιτείται άμεση επίθεση. Η
προμελετημένη παγίδα ­ καλοστημένος ιστός της αράχνης ­ κατάπιε το πρώτο
πιόνι, αλλά η παρτίδα συνεχίζεται.

Η Αθήνα δεν έχει χάσει το στοίχημα. Μπορεί να έκανε άκυρη την πρώτη εκκίνηση,
όμως επιστρέφει στον βατήρα. Όταν σηκώσει το κεφάλι πρέπει να βλέπει (μόνο) το
νήμα του τερματισμού.

Μπήκαμε στον τελικό, αλλά μας λείπει το μετάλλιο. Η θέση στο βάθρο δεν είναι
εύκολη και πολλοί είναι αυτοί που διαγωνίζονται για τις πρώτες θέσεις. Ευχή
και ελπίδα; Να υποχρεώσουμε τον Πρίμο Νεμπιόλο με παγωμένο χαμόγελο να φορέσει
στο λαιμό τού Αθήνα ’97 το χρυσό μετάλλιο του 2004. Αυτό θα είναι το δικό μας
«ρουά ματ».