Γιώργος Βασιλακόπουλος Ρομαντικός και μαχητής
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
11 λεπτά  |
 |
Μνημονεύει τα «χρυσά παιδιά» της περασμένης δεκαετίας και δηλώνει ότι, πάνω
απ’ όλα, είναι τα συμφέροντα του ελληνικού μπάσκετ. Ανησυχεί, όμως, με τους
μεσάζοντες, οι οποίοι «δημιουργούν σχέσεις εξάρτησης στους αθλητές, αλλά και
ελέγχουν τμήματα διοικήσεων».
Ο Γιώργος Βασιλακόπουλος, ο «αναμορφωτής του ελληνικού μπάσκετ», όπως τον
έχουν χαρακτηρίσει οι ειδικοί, είναι ένας ρομαντικός του αθλητισμού: Πιστεύει
βαθιά στα ιδανικά του και φοβάται ότι το μέλλον του αθλητισμού δεν διαγράφεται
τόσο αισιόδοξο, εφόσον εκείνο που φαίνεται πως θα επικρατήσει είναι ο κυνισμός
σε συνδυασμό με το οικονομικό «πάρε-δώσε».
Ξεκινώντας να παίζει μπάσκετ σε μικρή ηλικία ο Γιώργος Βασιλακόπουλος έγινε
στη συνέχεια προπονητής και κατόπιν πρόεδρος της Ομοσπονδίας. Σήμερα, είναι
από τα κορυφαία στελέχη της ΦΙΜΠΑ και δεν έχει πάψει να ενδιαφέρεται για την πολιτική.
Θυμάται, πάντως, με ευαισθησία τη φιλία του με τον Ανδρέα Παπανδρέου, ενώ
μιλάει για τους στενούς του δεσμούς με τον Άκη Τσοχατζόπουλο, τον οποίο
πρωτογνώρισε ως παίκτη του μπάσκετ στον ΠΑΟΚ, το 1958.
Λίγο πριν μπει στα 60 του χρόνια, ο Γιώργος Βασιλακόπουλος, ο «πατέρας και
αναμορφωτής του ελληνικού μπάσκετ», σύμφωνα με την άποψη των ειδικών του
αθλήματος, ήδη μετράει τέσσερις και πλέον δεκαετίες που ασχολείται με τον
αθλητισμό. Ξεκίνησε πιτσιρικάς να παίζει μπάσκετ, διέβη την καθιερωμένη πορεία
του προπονητή, πέρασε από το πόστο του προέδρου της Ομοσπονδίας για να φθάσει
σήμερα να θεωρείται από τα κορυφαία στελέχη της Διεθνούς Ομοσπονδίας της
ΦΙΜΠΑ όπως είναι περισσότερο γνωστή.
Αυτός ο «μεγαλοπαράγοντας» του μπάσκετ, ο οποίος εργάζεται σε μια μεγάλη
ελληνική βιομηχανία χάρτου, βγάζει έναν απροσδόκητο ρομαντισμό στη συζήτηση
για τα ιδανικά του αθλητισμού. Θεωρεί πως διέπεται από «συγκεκριμένες
κοινωνικές συντεταγμένες» και ότι εξυπηρετεί καθορισμένες θέσεις και αξίες.
Και το κυριότερο: διατυπώνει τη γνώμη πως οι αρχές του Ολυμπισμού και
γενικότερα του αθλητισμού είναι τόσο αυστηρές, ώστε δεν μπορεί ο καθένας να
τις ερμηνεύει και να τις εφαρμόζει ανάλογα με τα συμφέροντα της στιγμής.
Πάντως, μολονότι δηλώνει πως «έχει μάθει να πολεμάει και να πέφτει μαχόμενος»,
δεν κρύβει μία απαισιοδοξία για τον αθλητισμό του 2000. Πάμε, λέει, σε μία
διαδικασία όπου δεν θα επικρατούν το συναίσθημα και οι ανθρώπινες σχέσεις,
αλλά ο κυνισμός και το οικονομικό πάρε-δώσε. Παρ’ όλ’ αυτά, ξεχωρίζει με
σοβαρότητα και ακρίβεια έννοιες συγκεχυμένες για τους νέους, που
βομβαρδίζονται με είδωλα: «Άλλο αθλούμαι και άλλο γυμνάζομαι.
Σ’ ένα παιδί 10-12 ετών, θα του έλεγα να έχει σχέση με την άσκηση και τη
γυμναστική και μετά να δει αν μπορεί να αντέξει τη διαδικασία του σκληρού
πρωταθλητισμού. Αν θέλουμε όλοι, π.χ. στο μπάσκετ, να γίνουμε Γκάλης ή
Γιαννάκης, είναι πιθανόν να δημιουργηθούν κοινωνικά ερείπια. Όπως κάτι
κοριτσάκια, τα οποία, επηρεασμένα από γυναίκες προικισμένες με χάρη, τα
στέλνουν στο μπαλέτο και τελικά καταντούν να θητεύουν στα νάιτ κλαμπ και στα καμπαρέ…».
ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΣ
Κι όμως, θα μπορούσε ευλόγως κάποιος να αναρωτηθεί το γιατί και το πώς ένας
άνθρωπος με τέτοιες αντιλήψεις είναι στην κορυφή μιας πυραμίδας όπως είναι
αυτή του μπάσκετ όπου διακινούνται τεράστια χρηματικά ποσά. Για τον Γιώργο
Βασιλακόπουλο τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Τα δισεκατομμύρια που δαπανώνται
κάθε χρόνο για την αγοραπωλησία παικτών δεν τον αφορούν, καθώς «αποδίδονται
στο αθλητικό εμπορικό προϊόν». Ο ίδιος ενδιαφέρεται και ρίχνει το βάρος του
στην αθλητική παραγωγική διαδικασία, στην εθνική αθλητική παραγωγή: «Δεν με
εκφράζει η πρώτη κατηγορία κι ούτε πρόκειται ποτέ να ασχοληθώ μ’ αυτήν. Εγώ
απλά και μόνον επισημαίνω, αναλύω και προτείνω, όπως άλλωστε το έχω κάνει σε
ευρωπαϊκό επίπεδο, τον πλήρη διαχωρισμό του αθλητικού προϊόντος από την
παραγωγική διαδικασία».
ΟΙ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ
Τον σχεδόν δίμετρο παράγοντα «για να συμβαδίζω με τις ανάγκες του μπάσκετ»,
αυτοσαρκάζεται δεν τον χωράει ο τόπος, που λένε, όταν αναλύει τις αρχές του
αθλητισμού. Απ’ αυτήν τη θεώρηση των πραγμάτων δεν… γλιτώνουν οι Ολυμπιακοί
Αγώνες. Μιλάει σε δραματικούς τόνους: «Μα, γιατί τέτοια γιγαντοποίηση των
Αγώνων κάθε τετραετία; Αυτό δεν σημαίνει ότι τα συμφέροντα συνέχεια θα
συνωθούνται και διαρκώς θα βλέπουμε αύξηση των αθλημάτων; Αν δεν απατώμαι,
στην Ολυμπιάδα του Μόντρεαλ, είχαμε συνολικά 585 μετάλλια και στην αντίστοιχη
της Ατλάντα 813. Γιατί; Ακριβώς, επειδή πίσω απ’ αυτά κρύβονται συμφέροντα και
έχουμε την εμφάνιση ολοένα νέων αθλημάτων».
Ο Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ
Στο γραφείο του δεσπόζει μία τεράστια έγχρωμη φωτογραφία του 1987, αμέσως μετά
τον αλησμόνητο τελικό του ευρωμπάσκετ ανάμεσα στην Ελλάδα και τη Σοβιετική
Ένωση. Σε πρώτο πλάνο, δύο άνδρες χαιρετώνται και στα πρόσωπά τους
απεικονίζεται καθαρά η ένταση του αγώνα. Ο ένας σε προφίλ είναι ο Γ.
Βασιλακόπουλος. Ο δεύτερος, με ελαφρά γυρισμένη την πλάτη στον φακό, ο τότε
πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου: «Ο Ανδρέας σε κέρδιζε από την πρώτη στιγμή,
με την πρώτη ματιά. Γι’ αυτό και πρωταγωνιστούσε, όπου κι αν πήγαινε. Με λένε
παπανδρεϊκό. Ας σηκωθεί, όμως, κάποιος στην Κεντρική Επιτροπή του ΠΑΣΟΚ κι ας
δηλώσει ότι δεν ήταν με τον Παπανδρέου. Ωστόσο, δεν θα ξεχάσω ποτέ, όταν τον
Ιούνιο του 1995 υπέβαλα την παραίτησή μου από τη θέση μου του Γενικού
Γραμματέα Αθλητισμού κι αυτή δεν έγινε δεκτή από τον πρόεδρο. Ήταν μία
περίοδος που πράγματι μού έδωσε το κουράγιο, που χρειαζόμουν για να συνεχίσω.
Ειλικρινά, συγκινήθηκα αφάνταστα…».
Πάντως, στις νέες εξελίξεις στον χώρο του Κινήματος, πολλοί είναι εκείνοι που
υποστηρίζουν για τον Γ. Βασιλακόπουλο πως έχει ταχθεί καθαρά υπέρ του Άκη
Τσοχατζόπουλου και μάλιστα τον θεωρούν ως έναν από τους στενούς του
συνεργάτες. Ο ίδιος το αντιπαρέρχεται με χαμόγελο. Άλλωστε, η φιλία τους
κρατάει από το 1958, «όταν ο Άκης έπαιζε μπάσκετ στον ΠΑΟΚ»! Παρ’ όλ’ αυτά,
τον χαρακτηρίζει ως έναν από τους πιο παρεξηγημένους και αδικημένους
σύγχρονους πολιτικούς: «Όλοι και δεν εξαιρώ ούτε τον εαυτό μου
προσπαθούσαμε, ώς ένα βαθμό, να του φορτώνουμε τα αρνητικά του Παπανδρέου, ενώ
τα θετικά τα μοιράζονταν κάποιοι άλλοι…».
Ο ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ
Θυμώνει όταν ακούει την έκφραση εκσυγχρονισμός. Δεν τον θεωρεί πολιτικό όρο:
«Το να αποδέχομαι την εξέλιξη των προϊόντων είναι αυτονόητο. Αλλά, δυστυχώς,
έχουμε πάρει ένα μοντέλο ενός ξενόφερτου τρόπου ζωής, το βαπτίσαμε
εκσυγχρονιστικό και θέλουμε να το εφαρμόσουμε στον τόπο μας. Με όλα αυτά,
όμως, φοβίζουμε τις μάζες κι όταν κινδυνολογείς σε ζητήματα καθαρά ιδεολογικής
προσέγγισης και λες αυτό είναι μονόδρομος, αυτός είναι ο εκσυγχρονισμός, ε,
τότε απαντώ κι εγώ πως αυτά είναι επικίνδυνα πράγματα…».
Έπειτα από πολύωρη συζήτηση, χωρίς διακοπές από «κινητά» ή άλλες υποχρεώσεις,
αντιλαμβάνεται κανείς πως ο Γιώργος Βασιλακόπουλος βαδίζει ανάμεσα στον
ρομαντισμό και στην ευαισθησία. Προσπαθεί να βάλει κι αυτός ένα λιθαράκι στην
πορεία τού κάθε γεγονότος, ώστε να το στρέψει προς μία κατεύθυνση που
βρίσκεται πιο κοντά στα δικά του πιστεύω. Ο κίνδυνος, όμως, να χαρακτηριστεί
πεσιμιστής ή απαισιόδοξος είναι μεγάλος. Ο ίδιος το αρνείται πεισματικά: «Πιο
πολύ θα μου πήγαινε ότι είμαι ρομαντικός, με την έννοια πως έχω κάποιες θέσεις
που προσπαθώ να τηρώ, αλλά ταυτόχρονα καταβάλλω συνεχείς προσπάθειες να εκτιμώ
μία πραγματικότητα που άλλοι δημιουργούν και σ’ αυτήν να παλεύω για να μπει
και το δικό μου στίγμα…».
 |
|
Γιώργος Βασιλακόπουλος. Στα μέσα της δεκαετίας του ’50 άρχισε να παίζει |
Ο ΓΙΩΡΓΟΣ Βασιλακόπουλος γεννήθηκε το 1939 στον Πειραιά. Είναι πατέρας τριών
παιδιών. Ο μεγαλύτερος γιος του είναι μηχανικός-μηχανολόγος, ο δεύτερος έχει
πάρει μάστερ Οικονομικών και η κόρη του, αφού τελείωσε τις σπουδές της στην
Ανωτάτη Εμπορική, θα συνεχίσει στα Οικονομικά. Ο ίδιος είναι επιτυχημένος
επιχειρηματίας στον χώρο της χαρτοβιομηχανίας: «Αυτό μου επιτρέπει ν’
ασχολούμαι από άλλη θέση και χωρίς δεσμεύσεις με τα κοινά», λέει.
Την ενασχόλησή του αυτή ξεκίνησε από πολύ νωρίς. Το 1975 εξελέγη δημοτικός
σύμβουλος στην Ηλιούπολη, όπου μέχρι το 1982, όταν απουσίαζε ο τότε δήμαρχος
Παύλος Πεντάρης, τον άφηνε στη θέση του ως αναπληρωτή. Εκείνη τη χρονιά πήρε
μέρος στις εκλογές ως υποψήφιος δήμαρχος με το ΠΑΣΟΚ, χωρίς να καταφέρει να
εκλεγεί για ελάχιστες ψήφους. «Έτσι, τότε, γλίτωσε από μένα η Ηλιούπολη, αλλά
δυστυχώς… υπέφερε το μπάσκετ», δηλώνει σήμερα με περισσή δόση αυτοσαρκασμού.
Ωστόσο, το γεγονός εκείνο που του έδωσε το πρώτο έναυσμα για την πολιτική και
τον έκανε να «τεκμηριώσει το περί αδικίας συναίσθημα» υπήρξαν οι εκλογές του
1958 «όπου το δεύτερο κόμμα σχημάτισε κυβέρνηση με ισχυρή πλειοψηφία 172
εδρών, ενώ το κόμμα που πλειοψήφησε πήρε 130 έδρες».
Τα επόμενα χρόνια, ακόμη και ως αθλητής, πήρε ενεργά μέρος στις διαδηλώσεις
και τις φοιτητικές κινητοποιήσεις. Με το που τελείωνε την προπόνηση, μαζί με
άλλους 2-3 συναθλητές του «που ανήκαν στον ίδιο χώρο» κατέβαιναν στην οδό
Ακαδημίας: «Θυμάμαι μια διαδήλωση που σπάσαμε τον κλοιό της Αστυνομίας και
φτάσαμε μέχρι την Κολοκοτρώνη, όπου ήταν τα γραφεία της Ένωσης Κέντρου.
Βέβαια, ήμασταν ψηλοί και μας διέκριναν ανάμεσα στο πλήθος. Όμως, από την
άλλη, επειδή μας γνώριζαν από το μπάσκετ, έλεγαν: “Καλά, αυτούς αφήστε τους,
μην τους βαράτε”! Κι έτσι γλιτώσαμε 3-4 φορές που μας είχαν οδηγήσει στο
αστυνομικό τμήμα».
Πάντως, αυτό που βαθιά έχει χαραχθεί στη μνήμη του ήταν η πρώτη του συνάντηση
με τον Ανδρέα Παπανδρέου, κάπου το 1963. Τα προηγούμενα χρόνια στην Εμπορική
παρέα με άλλους συμφοιτητές του σχολίαζε συγγράμματα Πολιτικής Οικονομίας του
Ανδρέα, αλλά η απαντήσεις των καθηγητών τους ήταν «περίπου αρνητική»: «Έτσι,
αργότερα, παρακάλεσα έναν φίλο, που μάλιστα έβγαζε τότε και μία εφημερίδα, να
με πάει στο γραφείο του Ανδρέα. Ήταν τόσο εύκολο, τόσο απλό. Δεν είχε πρόβλημα
ο Ανδρέας να έρθει σ’ επαφή με τον κόσμο και ν’ ανταλλάξει απόψεις. Και
φυσικά, ήταν κάτι που το επεδίωξα…».
Σήμερα προσπαθεί να δει τα γεγονότα και τις καταστάσεις μέσα από ένα τελείως
προσωπικό στίγμα. Αρνείται να δεχθεί πως οι ιδέες ή η χρησιμοποίηση του
μαρξισμού «ως εργαλείο ανάλυσης κοινωνικών φαινομένων» έχουν πεθάνει. Θεωρεί
πως οι άλλες προσεγγίσεις είναι «ψεύτικες, ψευδεπίγραφες, εκφράζουν κάποια
συγκεκριμένα συμφέροντα που μ’ έναν μανδύα βαπτίζονται προοδευτικά, ενώ στην
ουσία είναι συντηρητικότατα».
Κι όταν κάποιος τον ρωτήσει ευθέως: «Κύριε Βασιλακόπουλε, είστε μαρξιστής;». Η
απάντησή του είναι συγκεκριμένη: «Μακάρι να μπορούσα να χρησιμοποιώ αυτόν τον τίτλο».
 |
|
Με τον Γιαννάκη. «Εκεί που μας έχουν για… Ψωροκώσταινα στην Ευρώπη, στο |
ΕΖΗΣΕ την Κατοχή και τα επόμενα χρόνια στη γειτονιά του Αγίου Κωνσταντίνου στο
κέντρο του Πειραιά. Ο πατέρας του ήταν εργάτης στα λιπάσματα κι αυτός το
μεγαλύτερο από τα τέσσερα παιδιά της οικογένειας: «Ο πατέρας μου υπηρέτησε
στρατιώτης από 16 χρόνων μέχρι τα 23 του. Υπηρετούσε τον Πλαστήρα αλλά και στη
συνέχεια τον Γονατά σ’ εκείνη τη μικρασιατική εκστρατεία. Μάλιστα, ήταν και
στο σύνταγμα το οποίο συμμετείχε στην επανάσταση που οδήγησε στο Γουδί».
Πέρασε φτώχειες στην παιδική του ηλικία και θυμάται που μαζί με τους
συνομήλικούς του φορούσαν κοντά παντελόνια μέχρι την εφηβεία τους και
πρόσθεταν κομματάκια στις σόλες των παπουτσιών τους γιατί δεν είχαν ν’
αγοράσουν καινούργια ζευγάρια.
Μόλις τελείωσε το σχολείο πήγε στην Ανωτάτη Εμπορική. Στα μέσα της δεκαετίας
του ’50 άρχισε να παίζει μπάσκετ. Πρώτα στον Πειραϊκό και στη συνέχεια, το
1958, στον Παναθηναϊκό: «Εγώ εκείνη την περίοδο ήμουν Ολυμπιακός, αλλά έγιναν
κάποιες άστοχες κινήσεις, ενδιαφέρθηκε και ο ΠΑΟ κι έτσι κατέληξα σ’ αυτόν».
Στους «πράσινους» έπαιξε μέχρι το 1967 και επειδή ήταν ψηλός για την εποχή του
ξεκίνησε στα «ελ» και κατέληξε στη θέση του «φορ». Στη συνέχεια διετέλεσε
προπονητής στον Ιωνικό Πειραιά, στον Ιωνικό Νικαίας, στον Ιωνικό Νέας
Φιλαδελφείας και στον Πανιώνιο. Από το 1975 ασχολείται με την Ομοσπονδία του
μπάσκετ. Από τότε δεν του αρέσει να του βάζουν… ταμπέλες: «Άνθρωποι που
έχουν μία ιστορική διαδρομή μέσα στο άθλημα κρίνονται από τις πράξεις τους και
όχι από μία συγκεκριμένη χρονική στιγμή που πέρασαν από κάπου. Δεν δέχομαι
ειλικρινά να με τοποθετούν κάπου και γι’ αυτό δεν θέλω να υπηρετήσω ένα
συγκεκριμένο σωματείο, επειδή εκεί τα συμφέροντα είναι αντικρουόμενα».
Θεωρείται και δικαίως για πολλούς ως «ο άνθρωπος που συνέβαλε τα μέγιστα
στην ανάπτυξη του ελληνικού μπάσκετ». «Πήρε» το άθλημα από μία κοινωνική κάστα
ανθρώπων, μία ελίτ, και το εκλαΐκευσε. «Αυτό οφείλεται κατά πολύ και στους
μεγάλους συλλόγους που το πέρασαν στις μάζες», λέει με σεμνότητα. Όμως, από το
1982 και μετά κατά τη γνώμη του κάποιες ευκαιριακές επιτυχίες έγιναν
πιλότος ώστε να μπουν οι βάσεις και ο προγραμματισμός: «Έγιναν σωστές
εκτιμήσεις για ό,τι γίνεται στον ευρωπαϊκό χώρο, είδαμε ότι το μοντέλο της
Δύσης είναι πιο ευέλικτο και πως άρχισε να κυριαρχεί επί του ανατολικού.
Φτιάξαμε έτσι ένα πρόγραμμα, δεν πήγαμε στείρα ν’ αντιγράψουμε. Κάναμε τις
δικές μας εκτιμήσεις και αναλύσεις, διατυπώσαμε τις δικές μας θέσεις. Με αυτόν
τον τρόπο δημιουργήσαμε το δικό μας μοντέλο και είναι πολύ σημαντικό, εκεί που
μας έχουν για… Ψωροκώσταινα στην Ευρώπη, στο μπάσκετ να μας σέβονται και να
προσπαθούν να μας αντιγράψουν».
Από τότε το ελληνικό μπάσκετ πρωταγωνιστεί και ο ίδιος μετέχει στα κέντρα
λήψης των αποφάσεων διότι «εάν η παρουσία σου εκεί είναι τυπική τότε δεν
εξυπηρετείς τον σκοπό για τον οποίο σ’ έχουν στείλει». Για τον Γ.
Βασιλακόπουλο πάνω απ’ όλα είναι τα συμφέροντα του ελληνικού μπάσκετ. Και σ’
αυτό το πλαίσιο δεν λησμονεί να κάνει αναφορά στα «χρυσά παιδιά» της
περασμένης δεκαετίας: «Πιστεύω πως όλα τα παιδιά είναι υπεύθυνα άτομα, είτε
ασχολούνται με το μπάσκετ είτε όχι, και τιμούν αυτό που τους έχει αναθέσει η
κοινωνία σε διάφορα επίπεδα».
Τελειώνοντας, πάντως, επανέρχεται στη… συγκρατημένη αισιοδοξία του για το
μέλλον του ελληνικού μπάσκετ: «Τα πράγματα από ‘δώ και πέρα γίνονται δύσκολα,
καθώς τον χώρο διαφεντεύει ένας ολόκληρος παρασιτικός κόσμος που εκφράζεται
από ατζέντηδες, μάνατζερ και μεσάζοντες που δημιουργούν σχέσεις επικίνδυνης
εξάρτησης στους αθλητές αλλά και ελέγχουν τμήματα των διοικήσεων. Δυστυχώς, η
μόνη τους σχέση με τον αθλητισμό είναι το χρήμα το οποίο κυριαρχεί ως μέσον
και αντικαθιστά αυτό που κάποτε ονομάζαμε συναίσθημα…».
Google news
