Τρυπούν τη ζωή τους σε κοινή θέα…

Είναι τα παιδιά που διάλεξαν να πεθάνουν με τον αργό τρόπο. Τρυπούν τα χέρια
τους και εκθέτουν τον εαυτό τους σε κοινή θέα. Πόσο πιο κοινή άραγε από τον
σταθμό της Ομόνοιας; Η σύριγγα αφήνεται στο βρώμικο τσιμέντο σπάνια. Συνήθως
την κρατούν μαζί τους αφού την πλύνουν με «ξινό» σ’ ένα μπαμπάκι για να
χρησιμοποιήσουν τα υπολείμματα στις δύσκολες στιγμές. Οι αστυνομικοί τούς
ξέρουν με τα μικρά τους ονόματα. Επιλέγουν να τους ανεχθούν και σηκώνουν τα
χέρια ψηλά. Όχι από αδυναμία, αλλά από ανθρωπιά. Στον υπόγειο σταθμό της
Ομόνοιας είναι γύρω στα 150-200 άτομα που κάνουν εκεί χρήση. Χθες «ΤΑ ΝΕΑ»
βρέθηκαν μάρτυρες μιας σκηνής σκληρής. Μια ομάδα περίπου είκοσι νέων ανθρώπων
οδηγούσε το αίμα της πιο κοντά στον θάνατο, διοχετεύοντας στις φλέβες δόσεις
νοθευμένης ηρωίνης αξίας 3.500 δραχμών. Εικόνες μιας πόλης χωρίς φοίνικες και
σιντριβάνια, χωρίς εξωραϊσμούς και φτιασίδια.

ΤΑ ΜΑΤΙΑ τους σε κοιτάζουν αλλά δεν σε βλέπουν. Είναι θολωμένα από την ηρωίνη.
Κάθονται σ’ ένα χαμηλό πεζουλάκι δίπλα στις σκάλες εισόδου στον υπόγειο σταθμό
της Ομόνοιας και τρυπάνε τα μπράτσα τους. Είναι 4 η ώρα το απόγευμα της
χθεσινής Πέμπτης. Δίπλα τους περνάνε εκατοντάδες άνθρωποι. Άλλοι
σταυροκοπιούνται κι άλλοι κοιτάζουν αλλά δεν τους «βλέπουν». Κι ας είναι
σχεδόν είκοσι άνθρωποι με τις σύριγγες στο χέρι. Τα δικά τους μάτια είναι
θολωμένα από τη συνήθεια.

Η εικόνα προκαλεί σοκ. Μια ομάδα χρηστών, ανθρώπων που λίγο αργότερα θα
εκλιπαρήσουν για βοήθεια και θα ψάξουν για τη χαμένη τους δόση σερνάμενοι στο
βρώμικο τσιμέντο του υπογείου, κάνει κουρέλια τη δική μας βολεμένη
πραγματικότητα. Στην Ομόνοια, άλλωστε, οι φοίνικες έχουν μετακομίσει προ
πολλού. Και δεν υπάρχουν ούτε καν σιντριβάνια για να «εξωραΐσουν» το τοπίο..

Κατεβαίνουμε τα σκαλοπάτια από την πλευρά τής Σταδίου. Στο αριστερό μας χέρι
οι εικόνες προκαλούν σοκ. Απέναντι από τους χρήστες, ο λαχειοπώλης συνεχίζει
να πουλάει τα λαχεία του ρίχνοντας πού και πού ματιές προς την πλευρά τους.
Κάποιος μπαίνει για φωτογράφηση σ’ ένα από τα αυτόματα μηχανήματα και το φλας
που αναβοσβήνει φωτίζει ειρωνικά την αθλιότητα. «Μα τι είναι αυτά; Είναι
δυνατόν;». Οι άνθρωποι που κατεβαίνουν στον υπόγειο μένουν άφωνοι μπροστά στη
σκηνή. Άλλοι κοιτάζουν με περιέργεια, άλλοι προσπερνούν με φόβο. Υπάρχουν κι
αυτοί που δεν δίνουν σημασία γιατί περνούν καθημερινά από εκεί και έχουν
συνηθίσει την εικόνα. Ο φωτογράφος σηκώνει προσεκτικά τη μηχανή του να
φωτογραφίσει από μακριά κι αμέσως πλησιάζουν δυο μικροπωλητές. «Μην το κάνετε
γιατί θα σας χτυπήσουν», λένε με φόβο. Ο φόβος είναι διάχυτος, αλλά περίεργα
αναμεμειγμένος με μια απάθεια. Σαν να μη συμβαίνει τίποτα για ν’ αντιδράσεις.
Κι αν αποφασίσεις ν’ αντιδράσεις τι μπορείς να κάνεις;

Ένα ζευγάρι ένστολων αστυνομικών που κάνουν πεζή περιπολία κατεβαίνει τις
σκάλες. Έρχονται προς το μέρος μας. Τους ρωτάμε αν αυτό που βλέπουν είναι
συνηθισμένη εικόνα. Η ένταση στη φωνή δυναμώνει. Στην αρχή νομίζουν πως τους
ζητάμε ευθύνες κι αμύνονται. Λένε με απόγνωση: «Τι να κάνουμε; Αυτοί οι
άνθρωποι είναι άρρωστοι, πώς να τους βοηθήσουμε; Ξέρετε ποια είναι η
διαδικασία; Αν τους πιάσουμε θα τους πάμε στο Αυτόφωρο, μετά εισαγγελέα. Στις
περισσότερες περιπτώσεις έχουν πάνω τους τη σύριγγα με τη δόση τους. Είναι
προσωπική χρήση. Έπειτα από μερικές μέρες βγαίνουν έξω και γυρνάνε ξανά. Έτσι
τους βοηθάμε;»

Η παρουσία των ένστολων εν τω μεταξύ κάνει μερικούς από τους χρήστες να
σηκωθούν με δυσκολία και να συρθούν σε κάποιο από τους δαιδαλώδεις, βρώμικους
διαδρόμους του υπογείου. Οι αστυνομικοί δείχνουν πραγματικό ενδιαφέρον αλλά
και την απόγνωσή τους. Ο κόσμος σταματάει και τους λέει «γιατί δεν είστε
συνέχεια εδώ κάτω να περιπολείτε» και αυτοί ψελλίζουν κουρασμένα πως δεν
μπορούν πια να αποφασίσουν πού θα πάνε. Ο Σωτήρης, ένα πρεζόνι με στρατιωτικό
παντελόνι και τατουάζ στο χέρι, γυμνός από τη μέση και πάνω πλησιάζει το
«πηγαδάκι» με θάρρος. «Έλα ρε φίλε, δώσε μου ένα τσιγάρο», λέει στον
αστυνομικό που βγάζει και του δίνει. «Θέλεις να με συλλάβεις; » τον ρωτάει.
Δεν μοιάζει καθόλου να φοβάται ούτε τρέχει να κρυφτεί. Όχι, ο αστυνομικός
είναι ψύχραιμος και θα ήθελε να τον βοηθήσει. Δεν θα τον συλλάβει.

Μια κυρία με κόκκινο μπλουζάκι κι αναστατωμένο πρόσωπο πλησιάζει τους
αστυνομικούς. Η ώρα έχει πάει πέντε παρά τέταρτο, το ίδιο χθεσινό απόγευμα
στον υπόγειο της Ομόνοιας. Η κυρία σχεδόν τραβάει από το μανίκι τον
αστυνομικό. Την ακολουθούμε. Πενήντα μέτρα παραπέρα, εκεί που βγαίνει ο κόσμος
κατά κύματα από τα τρένα, είναι μια κοπέλα που κάθεται μαζεμένη σε εμβρυϊκή
στάση πάνω σε χαρτόνια με τη σύριγγα στο χέρι.

«Κάντε κάτι», λέει η κυρία που προφανώς ­ όπως κι εμείς ­ είχε καιρό να
περάσει από τον υπόγειο της Ομόνοιας. Οι αστυνομικοί προσπαθούν να σηκώσουν
την κοπέλα από εκεί. Ένα «κύμα» κόσμου βγαίνει από την τσιμεντένια «χοάνη». Τη
βλέπουν να προσπαθεί να σύρει τα πόδια της, είναι σε εξαθλιωμένη κατάσταση, τα
μαλλιά της πιασμένα ψηλά στο κεφάλι, το παντελόνι της φθαρμένο. Παραπαίει.

Οι αστυνομικοί φεύγουν. Τι να κάνουν κι αυτοί; Πίσω τους, μένουν τα χαρτόνια,
δυο-τρεις χρησιμοποιημένες σύριγγες, σταγόνες αίμα που λερώνουν το τσιμέντο.

Ένα άλλο κύμα κόσμου βγαίνει από το ίδιο σημείο. Η κοπέλα ξαναγυρνάει. Μας
βρίζει. «Από το πρωί ζητιάνευα για να μαζέψω 3.500 δραχμές κι αυτοί μου
πέταξαν τη δόση», λέει.

Η φωνή της «σπασμένη», οι λέξεις ακούγονται χωρίς ειρμό. Αρχίζει να κλαίει.
Γονατίζει και ψάχνει να φτιάξει ξανά τη σύριγγα. «Δεν της μιλάς να την
ηρεμήσεις;» λέμε στον Σωτήρη που έχει «κολλήσει» μαζί μας. «Ασ’ την, τώρα αυτή
είναι στην ντάγκλα της», λέει ο Σωτήρης.

«ΧΤΥΠΗΜΕΝΟΙ» από την ηρωίνη βρήκαν το θάνατο χθες δύο χρήστες. Ο ένας έκανε το
τελευταίο «ταξίδι» σε ακατοίκητο σπίτι στην Πλατεία Κουμουνδούρου και ο
δεύτερος σε φιλικό του σπίτι στην Αργυρούπολη.

­ Ένα ακατοίκητο σπίτι στην οδό Ψαρομιλίγγου 10-12 στην Πλατεία Κουμουνδούρου
είχε κάνει στέκι του ο 37χρονος Ευάγγελος Μ. Μαλέλης. Εκεί πήρε και την
μοιραία δόση. Κάτοικοι της περιοχής τον βρήκαν νεκρό χθες στις 8.30 το πρωί
και ειδοποίησαν την Αστυνομία.

­ Δύο ώρες αργότερα άλλος ένας χρήστης προστέθηκε στη λίστα των θυμάτων του
λευκού θανάτου. Ο 33χρονος Δημήτρης Τζαβάρας, ο οποίος βρέθηκε νεκρός σε
φιλικό του σπίτι στην οδό Ειρήνης στην Αργυρούπολη.

ΕΧΕΙ δει με τα μάτια της την αθλιότητα της Ομόνοιας. Κι όχι μόνο της Ομόνοιας.
Παραδέχεται πως «μέχρι τώρα περιμέναμε από τους χρήστες να έρθουν σε μας. Κι
αυτό δεν φτάνει. Πρέπει να πλησιάσουμε εμείς τους χρήστες». Η επικεφαλής του
Οργανισμου Καταπολέμησης Ναρκωτικών (ΟΚΑΝΑ) κ. Μένη Μαλλιώρη πιστεύει πως
«καλά κάνουν οι αστυνομικοί και δεν στέλνουν κάθε χρήστη στον Κορυδαλλό γιατί
αυτή η πολιτική είναι αδιέξοδη. Τουλάχιστον δείχνουν ότι ανέχονται το θέαμα
αλλά έτσι δεν προκαλείται μεγαλύτερη ζημιά». Και ελπίζει πως με τη λειτουργία
του πρώην Ερυθρού Σταυρού στην οδό 3ης Σεπτεμβρίου από τον Σεπτέμβριο ως
«Κέντρο Παροχής Υπηρεσιών Υγείας «θα κάνουμε ένα βήμα παραπέρα».

Ήξερε τι γίνεται στην Ομόνοια. Και ήταν αιτία αυτή η γνώση που πριν από δυο
μήνες είχε μια άτυπη συνάντηση με τους υπουργούς Δικαιοσύνης και Δημόσιας
Τάξης. «Αποφασίσαμε να χρησιμοποιήσουμε το κτίριο του Ερυθρού Σταυρού κοντά
στην Ομόνοια, και βέβαια η επιλογή του χώρου δεν έγινε τυχαία, για να
δημιουργήσουμε εκεί την πρώτη μονάδα παροχής υπηρεσιών υγείας στους χρήστες
ναρκωτικών ουσιών. Πρόκειται για ένα χώρο όπου ο χρήστης θα μπορεί να έχει
ουσιαστική βοήθεια από ειδικευμένο προσωπικό. Παράλληλα δημιουργούμε ομάδες
που θα πλησιάζουν τους χρήστες και μέσα από την προσωπική επαφή θα γίνεται η
προσπάθεια προσέγγισης. Επίσης, πρόκειται να επεκτείνουμε το πρόγραμμα της
μεθαδόνης με καινούργιες μονάδες».

«ΟΤΑΝ ΣΤΗ χώρα μας το πρόβλημα των ναρκωτικών έχει μπει στο πολιτικό
μάρκετινγκ και ο προσανατολισμός υπηρετεί ακριβώς αυτούς τους σκοπούς, τότε με
λύπη μου λέω πως δεν μπορούμε να περιμένουμε άμεσα αποτελέσματα». Ο πρόεδρος
του Κέντρου Θεραπείας Εξαρτημένων Ατόμων (ΚΕΘΕΑ), κ. Γεράσιμος Νοταράς,
πιστεύει πως «στη χώρα μας, που ακολουθεί με υστέρηση δεκαετίας ό,τι έγινε
στην Ευρώπη, ο αριθμός των χρηστών όλο και θα μεγαλώνει».

«Θα πρέπει να σας ομολογήσω πως κανέναν εντυπωσιασμό δεν μου προκαλεί αυτό που
μου λέτε. Ξέρουμε χρόνια τώρα πως γίνεται χρήση στις πλατείες, στα πάρκα,
στους σταθμούς. Χρήση κάτω από τη μύτη μας. Τι κάνουμε; Ό, τι μπορούμε». Στο
ΚΕΘΕΑ όπου το πρόγραμμα street work («δουλειά στον δρόμο») εφαρμόζεται σχεδόν
ένα χρόνο τώρα, πιστεύουν πως η ρίζα του προβλήματος ανάγεται στον τρόπο που
το αντιμετωπίζει η πολιτεία.

Και συγκεκριμένα στα μέσα που επενδύει για τον σκοπό αυτό.

«Κάντε μια απλή διαίρεση του αριθμού των χρηστών που σήμερα υπολογίζονται σε
40.000, με τα χρήματα που έχουν εγγραφεί στον προϋπολογισμό του κράτους.
Νομίζω πως βγαίνει 311 δραχμές κατά χρήστη τον χρόνο. Είναι αστείο να
αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα χωρίς τα κατάλληλα μέσα. Ας λύσουμε αυτό κι ας
συζητήσουμε μετά για τις επιλογές που θα ακολουθήσουμε».