Για πραγματικά καθαρές θάλασσες

ΤΟ ΔΡΑΜΑ παίζεται κάθε καλοκαίρι, με ολοένα αυξανόμενη ένταση.

Τα λύματα του οικισμού των δικαστικών υπαλλήλων στον Σχοινιά απορρέουν
«ελεύθερα» στον παρακείμενο υγροβιότοπο από τον πυρήνα του οποίου αναβλύζει
όλο το χρόνο νερό, προερχόμενο από τις βόρειες υπώρειες της Πεντέλης.

Το δε υπερχειλίζον νερό κατάφορτο με τους ρύπους του οικισμού, που το
καλοκαίρι αυξάνουν κατακόρυφα, παροχετεύεται στο βορειότερο άκρο του κόλπου
του Σχοινιά κι από ‘κει με τα ρεύματα εξαπλώνεται σε απροσδιόριστη απόσταση.

Στο μεταξύ το ρυπαντικό του φορτίο μεταλλάσσεται και η υποχρυσίζουσα όψη του
πυκνού σε λύματα νερού δίνει γρήγορα τη θέση της στην αδιαφάνεια, που
προκαλείται στο θαλάσσιο πλέον περιβάλλον από το υπερσυγκεντρωμένο πλαγκτόν
και τις μεγάλες ποσότητες από τα μικροφύκη που τρώγοντας τα λύματα
υπεραναπτύσσονται στην άμεση γειτονιά της εξόδου των λυμάτων.

Και η περιοχή που το καλοκαίρι είναι γεμάτη από λουόμενους και γραφικά
μαγειρεία, είναι επίσης πνιγμένη στα φύκη δίνοντας έτσι τη χειρότερη δυνατή
ποιότητα ακτής και νερού κολύμβησης την εποχή ακριβώς του χρόνου που όλοι
χρειάζονται το αντίθετο.

Η θολερότητα και η αδιαφάνεια μεταφέρονται πολλά χιλιόμετρα προς νότον,
ενισχυόμενες κατά διαστήματα και από άλλες εξόδους ρεμάτων που αυτή την εποχή
μεταφέρουν κυρίως λύματα από τους πυκνοκατοικημένους ­ λόγω παραθερισμού ­ οικισμούς.

Η ίδια κατάσταση βελτιώνεται ή χειροτερεύει καθώς η διαδρομή περνά μπρος από
περιοχές που έχουν αντίστοιχα λάβει ή όχι μέτρα αποτροπής της εξόδου των
λυμάτων στη θάλασσα.

Δεκαπέντε χιλιάδες χιλιόμετρα ελληνική ακτή!

Δεκαπέντε χιλιάδες υποψήφιοι τόποι για ένα μικρό ή μεγαλύτερο καλοκαιρινό δράμα.

Παραθεριστικοί οικισμοί, ξενοδοχεία, camping, παραλιακά εστιατόρια, ταβέρνες
«πάνω στο κύμα», πρόχειροι οικισμοί κατασκηνωτών, εμποδίζουν τους λουόμενους,
τους ίδιους τους δηλαδή τους εαυτούς, να απολαύσουν το λόγο της προσέλευσής
τους εκεί, τη χαρά μιας απόλυτα καθαρής και διάφανης θάλασσας που δεν
χρειάζεται κανένα πιστοποιητικό, κανένα υπουργείο για να αποδείξει την
καθαρότητά της.

Γιατί, αν βασιστεί κανείς σ’ αυτά τότε θα πρέπει να ξεχάσει τι σημαίνει
απόλυτα καθαρό νερό.

Η ελληνική π.χ. νομοθεσία επιτρέπει για τα ύδατα κολύμβησης… 500
κολοβακτηριοειδή ανά λίτρο (εγώ προσωπικά σε τέτοιο νερό ούτε το σκυλί μου δεν
βάζω). Η δε ΕΟΚ μας θέλει να ευθυγραμμιστούμε με τα δικά της όρια, δηλαδή
τα… 1.000 κολοβακτηριοειδή.

Αλλά οι τιμές αυτές κι αν ακόμα δεν ενέχουν κινδύνους μόλυνσης, σημαίνουν σε
κάθε περίπτωση έντονη παρουσία λυμάτων ώστε η θάλασσα θα είναι γεμάτη φύκια
και θολούρα.

Δεν είναι λοιπόν περίεργο γιατί το 99,9% των ακτών, μεταξύ των οποίων και ο
Πειραιάς ή η Ελευσίνα, βγαίνει κατάλληλο για κολύμβηση.

Αναρωτιέται λοιπόν κανείς αν η λογική του «μη μολυσμένου», άρα κατάλληλου
νερού, είναι αρκετή, όχι για να μας σώσει από τις αρρώστιες αλλά για να μας
προσφέρει το αίσθημα της ευζωίας, την ανεπανάληπτη χαρά της επαφής με το
απόλυτα διάφανο και καθαρό μιας ανέγγιχτης από λύματα θάλασσας.

Κι αν η απάντηση είναι «όχι», τότε η λογική της πραγματικά καθαρής θάλασσας θα
πρέπει να αναδειχθεί μέσα από τη θολούρα και την αδιαφάνεια της
αυτοϊκανοποίησης των εξαγγελιών περί της κατά νόμον καθαρότητας της θάλασσας
και των ακτών.

Αν λοιπόν η καθαρότητα της θάλασσας θα πρέπει να προωθείται ως το υπέρτατο
αγαθό, ως η βάση της ευζωίας, τουλάχιστον κατά το καλοκαίρι, τότε η συνταγή
είναι τόσο απλή όσο και δύσκολη στην υλοποίησή της.

* Καμιά απορροή νερού από τοπικούς αγωγούς λυμάτων ή από ρέματα να μην πέφτει
στη θάλασσα το καλοκαίρι. Το νερό που περισσεύει έτσι ας καθαριστεί βιολογικά
κι ας καταναλωθεί στη γεωργία, τους κήπους ή ακόμα κι ας γεμίσει μικρές λίμνες
ή φράγματα.

* Καμιά μόνιμη δραστηριότητα στα πρώτα 50 μέτρα της ακτής, και σε καμιά
περίπτωση πάνω στην άμμο. Καντίνες, ταβέρνες «πάνω στο κύμα», camping,
ξενοδοχεία, οικισμοί, εγκαταστάσεις ντους για λουόμενους, θα πρέπει να
σεβαστούν αυτό το ελάχιστο όριο. Τι ψυχή έχουν 50 μέτρα! Κι όμως σώζουν την ακτή.

* Κάθε 50 μέτρα κι ένας σκουπιδοτενεκές, ο οποίος όμως ν’ αδειάζεται τακτικά.

* Πλήρης διαχωρισμός των ακτών που αφιερώνονται στην κολύμβηση από κείνες που
εξυπηρετούν άλλες χρήσεις, π.χ. λιμάνια, μαρίνες κ.ά.

Για να μπορέσουμε να χαρούμε το θείο δώρο.

Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου είναι Χημικός Μηχανικός – Περιβαλλοντολόγος.