Βουτιά στην ελπίδα

Όνειρο Ελλάδας. Ο Αλί ονειρεύεται να μείνει να δουλέψει στη χώρα μας «ελεύθερος». Όμως, η τύχη του φαίνεται να είναι άλλη…

«Ρουάντα, κάποιος έχει έρθει για σένα». Μεσημέρι Κυριακής και ο λιμενικός της
Ασφάλειας του Κεντρικού Λιμεναρχείου Πειραιά δεν έχει όρεξη για πολλά – πολλά.
Το κελί ανοίγει και χαμογελαστός κάνει την εμφάνισή του ο 23χρονος Αλί Κοντού,
που την Παρασκευή βρέθηκε στη μέση τού πουθενά, να κολυμπάει με όνειρο μια
καλύτερη ζωή…

ΔΕΙΧΝΕΙ ταλαιπωρημένος και κουρασμένος. Η ίδια του η ζωή, άλλωστε, δεν του
έχει χαρίσει τίποτε άλλο παρά μόνο ταλαιπωρία. Γεννημένος στη Ρουάντα, είδε
την φρίκη του εμφύλιου σπαραγμού να του στερεί από νωρίς τους γονείς του.
Κυνηγημένος από τους Τούτσι, αφήνει πίσω στην πατρίδα τα αδέλφια του και
βρίσκει καταφύγιο σε μια τέντα του ΟΗΕ, στην Τανζανία. Για να καταλήξει στη
Νότιο Αφρική.

Στην αρχή δούλευε σε φαστ-φουντάδικα και κοιμόταν σε παγκάκια. Τους
τελευταίους μήνες, όμως, σπίτι του είχε γίνει το πλοίο «Πηνελόπη Α», όπου είχε
βρει λαθραία καταφύγιο. Εκεί δούλευε, εκεί κοιμόταν, εκεί έτρωγε ό,τι
περίσσευε από το πλήρωμα. Ώσπου το πλοίο σάλπαρε για άλλες πολιτείες…

«Περάσαμε από την Τουρκία και τη Ρωσία. Όταν φτάσαμε στον Πειραιά, άκουσα ότι
μπορεί να πηγαίναμε στην Ινδία», λέει ο Αλί, που μιλάει Αγγλικά ­ «ενθύμιο»
της περιόδου που πέρασε στη Νότιο Αφρική.

Σχολείο δεν πήγε ποτέ, αυτό είναι άλλωστε περιττή πολυτέλεια σε μια χώρα όπου
πάνω απ’ όλα σημασία έχει η επιβίωση. Όμως, έμαθε να πιστεύει στο Θεό. Αυτή η
πίστη, όπως λέει, ήταν που τον όπλισε με κουράγιο όταν ένιωσε την απελπισία να
τον κυριεύει και το θάρρος ­ μαζί με τον Πειραιά ­ να τον εγκαταλείπει. Χωρίς
δεύτερη σκέψη βούτηξε στη θάλασσα. Έξι ώρες μετά, ένα επιβατικό πλοίο τον
περισυνέλεξε στην περιοχή Σουβάλας Αίγινας. «Είχα μάθει κολύμπι στη Νότιο
Αφρική. Βούτηξα με την ελπίδα ότι κάποιος από τις ανθρωπιστικές οργανώσεις θα
βρεθεί να με σώσει. Όμως, όσο περνούσαν οι ώρες και δεν γινόταν τίποτα, το
άγχος με κυρίευε. Έπρεπε να ζήσω…».

Τα παπούτσια που φοράει είναι βρώμικα και μισοδιαλυμένα. Αλλά ευτυχώς υπάρχουν
και αυτά. Τώρα βρήκε τροφή και στέγη ­ τουλάχιστον μέχρι να φύγει πίσω για την
πατρίδα. Όμως… «Θέλω να είμαι ελεύθερος. Η φυλακή είναι άσχημο πράγμα, ακόμα
και για κάποιον σαν κι εμένα που ψάχνει από εδώ κι από εκεί».

Όνειρό του είναι να δουλέψει σε ένα ξυλουργείο, να εξασκήσει την τέχνη που
έμαθε. Γάμος και παιδιά; Το κεφάλι μένει σκυφτό… «Μόνο ο Θεός ξέρει. Μήπως
μπορούσα να φανταστώ ποτέ ότι θα κατέληγα εδώ;».

Ο Αλί θέλει να μείνει στην Ελλάδα, όμως οι ψυχρές διατάξεις του νόμου δεν
πρόκειται να του το επιτρέψουν. Δεν χάνει ούτε στιγμή το χαμόγελό του. Ένας
άνθρωπος απελπισμένος, που αποφασίζει να πηδήξει από το πλοίο, να βουτήξει στη
θάλασσα, όχι για να αυτοκτονήσει, αλλά για να σωθεί, σίγουρα αξίζει το
χαμόγελο. Άλλωστε, θα του χρειαστεί και με το παραπάνω εκεί που θα τον στείλουν…

Ο ΑΛΙ ρώτησε προχθές, μόλις έφυγε από τον εισαγγελέα, ποια ήταν η απόφαση που
πήραν για το μέλλον του. «Όλοι μιλούσαν ελληνικά και δεν μπόρεσα να καταλάβω.
Όταν ρώτησα, μου είπαν να μη με νοιάζει και ότι θα μου πουν σε μερικές ημέρες».

Ο εισαγγελέας πλημμελειοδικών Πειραιά διέταξε τη δίμηνη αναστολή της ποινής
του μέχρι να απελαθεί από την Ελλάδα. Ο ίδιος, όμως, δεν το ξέρει. Περιμένει
να περάσουν οι ημέρες στη φυλακή, με όνειρο να ζήσει και να δουλέψει στην
Ελλάδα. Δεν είναι λευκός και προέρχεται από μια χώρα που το να ξέρεις τι θα
κάνεις την επόμενη ημέρα είναι πολυτέλεια. Όμως, όταν υπάρχουν επίσημες
αποφάσεις από την ελληνική δικαιοσύνη, κάποιος πρέπει να τον ενημερώσει.

Πάντως, σίγουρα αυτή η παράλειψη από τους αρμόδιους δεν έγινε για ψυχολογικούς λόγους…