Προτάσεις με… όνομα, διεύθυνση και τηλέφωνο

«Υπάρχει ασάφεια ή παρεξήγηση για το… σχήμα του τραπεζιού και για το ποιοι
είναι ή καλούνται να είναι οι ομοτράπεζοι συνομιλητές». Μιλώντας για την ιδέα
της Κεντροαριστεράς, που «ρίχθηκε στο τραπέζι» της πολιτικής σκηνής εδώ και
περίπου έναν χρόνο, ο ευρωβουλευτής του ΣΥΝ Μιχάλης Παπαγιαννάκης δεν χάνει το
χιούμορ του ­ ένα… ιδιοσυστατικό, άλλωστε, που τον συνοδεύει σε κάθε του
έκφραση, μηδέ των σοβαρότερων πολιτικών τοποθετήσεών του εξαιρουμένων.
Κάποιοι, μάλιστα, υποστηρίζουν ότι αυτός είναι ένας από τους λόγους που έχει
τον τίτλο του «καλού ρήτορα», τόσο στην Αθήνα όσο και στις Βρυξέλλες.ΜΟΛΟΝΟΤΙ
στο τελευταίο Συνέδριο του κόμματος ο κ. Παπαγιαννάκης μετείχε στο ευρύ «μπλοκ
των προεδρικών», αποφεύγοντας τη συνεργασία με τα ­ ελάχιστα, τότε ­
«σημιτικά» στελέχη, ήταν γνωστό τοις πάσι και το γεγονός ότι η υπόθεση της
Κεντροαριστεράς τον εξέφραζε και πως είχε άριστες προσωπικές σχέσεις με τον
Κώστα Σημίτη. Με την έννοια αυτή, οι ένθερμες περί την Κεντροαριστερά
τοποθετήσεις του, που κινούνται σε άλλο μήκος κύματος από αυτές του Νίκου
Κωνσταντόπουλου, δεν εξέπληξαν κανέναν.

Αναφερόμενος στους «ομοτράπεζους συνομιλητές» και στην ασάφεια για το ποιοι
είναι ή πρέπει να είναι, εξηγεί: «Θα είναι το στελεχικό δυναμικό του ΠΑΣΟΚ ή
τουλάχιστον τμήμα του; Η κοινή γνώμη γενικώς; Οι όποιοι πολίτες θεωρούν
εαυτούς “ανένταχτους”, κυρίως του ρευστού χώρου ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ και την
ανανεωτική Αριστερά; Η βάση κομμάτων της Αριστεράς; Η ηγεσία τους;…».

Η σύγχυση, που παραδέχεται ότι υπάρχει, θα μπορούσε να αντιμετωπισθεί εάν «η
ιδέα (σ.σ.: της Κεντροαριστεράς) ήταν ή γίνει… πρόταση» και επιμένει πως «αν
εκκρεμεί μια πολιτική κίνηση μεγάλης εμβέλειας, και εν πάση περιπτώσει που να
αντιστοιχεί στην κλίμακα των προβλημάτων του τόπου και της κοινωνίας, είναι η
σύγκλιση των πολιτικών δυνάμεων του δημοκρατικού σοσιαλισμού, του
εκσυγχρονισμού και της οικολογίας». Κι αυτές «δεν αντιστοιχούν ντε και καλά σε
υπαρκτά κόμματα, αλλά την πρωτοβουλία για μιαν αξιόπιστη σύγκλισή τους μπορούν
να την πάρουν υπαρκτά κόμματα, αφού πάντως συνεννοηθούν μεταξύ τους σε αυτήν
την κατεύθυνση. Όσο αυτό δεν γίνεται, θα επιτείνεται, κατά τη γνώμη μου, ένα
κλίμα σύγχυσης, δυσπιστίας και μικροϋπολογισμών». Τη στιγμή μάλιστα που ο
Πρωθυπουργός μιλά για ένα νέο «μπλοκ εξουσίας» και ο κ. Κωνσταντόπουλος για
διάλογο των τεσσάρων προοδευτικών κομμάτων, το όλο εγχείρημα της σύγκλισης των
προοδευτικών δυνάμεων μοιάζει όλο και περισσότερο με διάλογο κωφών.

Με δεδομένες τις κατά καιρούς τοποθετήσεις του Κώστα Σημίτη για την
Κεντροαριστερά, αλλά και τη «σκληρή πραγματικότητα» της κυβερνητικής
πολιτικής, ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης πιστεύει ότι «η επόμενη κίνηση του Κ.
Σημίτη θα έπρεπε να είναι μια συγκεκριμένη πρόταση – έκκληση διαλόγου και
συνεργασίας, σε ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων, πολιτικών,
κοινωνικών και οικολογικών. Μεταρρυθμίσεων που δεν μπορούν ή δυσκολεύονται
πολύ να προχωρήσουν χωρίς αυτή τη συνεργασία. Είναι προφανές ότι αν δεν τις
επιθυμεί ή αν θεωρεί ότι μπορεί να τις προχωρήσει χωρίς συνεργασίες, τότε δεν
υπάρχει και σοβαρό υπόβαθρο για συνεργασίες».

Ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης δεν δυσκολεύεται να περιγράψει το «καλό» και το «κακό»
σενάριο για την πορεία συγκρότησης της Κεντροαριστεράς: «Σίγουρα το “κακό”
σενάριο θα ήταν να συνεχισθεί η διασταύρωση λόγων που απευθύνονται όμως στο
κενό ή στο άπειρο ­ και όχι σε συγκεκριμένους αποδέκτες. Αυτό θα οδηγούσε
σύντομα την όλη υπόθεση στην αρμοδιότητα των θερινών επιθεωρήσεων και των
λαϊκών καλαμπουριών, όπως έγινε και με άλλους νεολογισμούς στο παρελθόν
(αναδόμηση, ετεροχρονισμός κ.λπ.). Το “καλό” σενάριο θα ήταν ίσως να βρουν οι
εκατέρωθεν “προτάσεις” υπαρκτούς αποδέκτες, με επίσημη πολιτική ιδιότητα,
ονοματεπώνυμο, διεύθυνση και τηλέφωνο. Το είχα υποστηρίξει αυτό πολύ παλιά και
είχε αρχικά θεωρηθεί ένα… χαριτολόγημα. Δεν ήταν όμως ­ απλώς, με άλλα λόγια
και όχι με το ξύλινο κομματικό ιδίωμα, έλεγα κάτι απλό και αυτονόητο σε ένα
κοινοβουλευτικό και πολιτικό σύστημα που λειτουργεί ομαλά και βεβαίως θεσμικά.

Ότι, δηλαδή, όποιος θέλει να κουβεντιάσει κάτι, λέει με ποιον και γιατί.
Φυσικά, υπάρχει ένα ρίσκο: όταν προτείνεις, όπως και όταν ρωτάς… κινδυνεύεις
να πάρεις και… απάντηση. Αυτόν τον κίνδυνο επικαλούνται ορισμένοι για να μην
κάνουν προτάσεις σε συγκεκριμένους αποδέκτες!».

Και συγκεκριμενοποιεί: «Προτάσεις διαλόγου και διάλογος δεν γίνονται βέβαια
ανάμεσα σε πρόσωπα, αλλά ανάμεσα σε πολιτικούς οργανισμούς. Προτάσεις διαλόγου
και συγκλίσεων τους αφορούν ως σύνολα και είναι προφανές ότι το “καλό” σενάριο
το εμποδίζουν οι φόβοι για το πώς θα συμπεριφερθούν αυτά τα σύνολα αν τέτοιες
προτάσεις γίνουν συγκεκριμένες και έλθουν στη δοκιμασία αυτών των θεσμών και
αυτών των διαδικασιών: θέλει το ΠΑΣΟΚ ως σύνολο να διαμορφώσει συγκεκριμένη
πρόταση (με τις διαδικασίες του και την όποια πλειοψηφία του); Αμφιβάλλει
κανείς ότι αν υπάρξει τέτοια συγκεκριμένη πρόταση, ο ΣΥΝ θα κάνει χρήση
ανάλογων διαδικασιών για να διαμορφώσει, κατά πλειοψηφία μάλλον, την απάντησή
του; Ποιοι και γιατί φοβούνται για το ενδεχόμενο αποτέλεσμα και ως εκ τούτου
περιορίζονται σε πυροτεχνήματα και ελιγμούς;».

Προσγειωμένο δείχνει το στέλεχος του ΣΥΝ σε ό,τι αφορά την «εμπλοκή» του
εγχειρήματος της Κεντροαριστεράς στις προσεχείς δημοτικές εκλογές: «Όπως και
το 1994, στις δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές είναι εύλογο να υπάρξουν
συνεργασίες εφόσον το επιθυμούν τοπικά και οι ενδιαφερόμενοι, εφόσον υπάρξουν
προγράμματα και πρόσωπα.

Τέτοιες συνεργασίες τις επιβάλλουν συνήθως οι εκλογικοί συσχετισμοί και το
εκλογικό σύστημα, όχι αναγκαία κάποια ευρύτερη προοπτική που να αφορά τη
συνολική πορεία της χώρας και της κοινωνίας. Αν υπήρχε κάποια τέτοια
προοπτική, φυσικά και οι εκλογικές συνεργασίες θα έπρεπε να την υπηρετήσουν,
αλλά τότε η σχετική συζήτηση θα γινόταν με άλλους όρους ­ θα συζητούσαμε
λιγότερο συσχετισμούς και ισορροπίες και πολύ περισσότερο στόχους,
μεταρρυθμίσεις και προγράμματα».