ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Ο κομμουνιστής και ο καρδινάλιος

Ινγκράο – Σιλβεστρίνι. Ο διάλογος ήταν ειλικρινής και εγκάρδιος

«Θαύμα, θαύμα!» θα σαρκάσουν οι κακεντρεχείς. Μα οι αληθινοί κομμουνιστές και
οι αληθινοί χριστιανοί δεν εξεπλάγησαν. Τα κοινά τους σημεία ήταν πάντα
περισσότερα από τις διαφορές τους.

ΒΕΤΕΡΑΝΟΣ κομμουνιστής ο ένας, αγκάλιασε την «παντιέρα ρόσα» την άνοιξη του
1940 όταν η χώρα του συμμάχησε με τους ναζί κι εκείνος αποφάσισε ότι δεν
μπορεί να ανεχθεί έναν κόσμο που στηρίζεται στην κυριαρχία μιας φυλής. Έκτοτε,
το κόκκινο λάβαρο δεν το άφησε ποτέ. Κι όταν πριν από λίγα χρόνια μια
εφημερίδα τον κορόιδεψε ότι έγινε χριστιανός, εκείνος το διέψευσε.
Προσθέτοντας, όμως, ότι παρακολουθεί με προσοχή «τις ξένες εμπειρίες που
διακρίνονται από έντονη θρησκευτικότητα».

Επικεφαλής της Συνόδου για τις Ανατολικές Εκκλησίες και στενός συνεργάτης του
Πάπα ο άλλος, ήταν ο άνθρωπος που μίλησε με τον Φελίνι λίγο πριν πεθάνει και
πάντρεψε με θρησκευτικό γάμο τον δήμαρχο της Ρώμης Φραντσέσκο Ρουτέλι, που
όλοι θεωρούσαν άθεο. Δική του ήταν η πρωτοβουλία να καλέσει τον Πιέτρο Ινγκράο
σε διάλογο για τον Ιησού Χριστό και «τις προσδοκίες των ανθρώπων την αυγή της
τρίτης χιλιετίας». Ο «Γέρος του PCI» είναι ένας ακέραιος και ευθύς άνθρωπος,
πολύ πιο χριστιανός από τόσους πιστούς που πηγαίνουν στην εκκλησία, είπε ο
καρδινάλιος Σιλβεστρίνι.

Ο κομμουνιστής και ο καρδινάλιος συναντήθηκαν την Κυριακή στην εκκλησία της
Σάντα Μαρία Ματζόρε, στη Λενόλα. Ο κομμουνιστής έβγαλε από την τσέπη του το
κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο και διάβασε μια από τις ωραιότερες και
συναρπαστικότερες σελίδες που ­ όπως είπε ­ έχει συναντήσει ποτέ: «Μακάριοι οι
πτωχοί τω πνεύματι, ότι αυτών εστιν η βασιλεία των ουρανών.» Ο Χριστός είναι
μια μορφή για την οποία δεν υπάρχουν αρκετά λόγια, είπε ο Ινγκράο. Κι αν ο
ίδιος θα ήθελε να είναι ήπιος και φιλεύσπλαγχνος, δεν μπορεί να το κάνει σε
μια κοινωνία της βίας, μια κοινωνία όπου μια χούφτα χρηματιστές μετακινούν τον
πλούτο από τη μια άκρη του πλανήτη στην άλλη.

Ο καρδινάλιος συμφώνησε απολύτως με τον συνομιλητή του. Ο χριστιανός, είπε,
δεν μπορεί παρά να είναι αντίθετος προς αυτή την κουλτούρα. Ο χώρος του είναι
η αντιπολίτευση. Μα αν ο καπιταλισμός απέτυχε, μήπως το ίδιο δεν συνέβη και με
τον κομμουνισμό; «Άργησα να συνειδητοποιήσω τα λάθη και τα εγκλήματα του
Στάλιν και των καθεστώτων της ανατολικής Ευρώπης» παραδέχθηκε ο Ινγκράο. «Δεν
έπαψα όμως να είμαι κομμουνιστής, γιατί πιστεύω ότι δεν υπάρχει μόνο εκείνος ο
κομμουνισμός. Εγώ έχω τον δικό μου κομμουνισμό μέσα μου.» Και μ’ αυτό
συμφώνησε ο Σιλβεστρίνι, υπενθυμίζοντας ότι βασικό στοιχείο του μαρξισμού
είναι η απαίτηση της αλήθειας και της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Σ’ ένα διαφώνησαν οι δύο συνομιλητές: στις προοπτικές της χώρας τους. Ο
καρδινάλιος είναι αισιόδοξος, γιατί διαβλέπει υποχώρηση των ανισοτήτων και της
απάθειας. Μα ο κομμουνιστής εξεγείρεται: «Η έλλειψη εργασίας είναι μεγάλο
δράμα. Σήμερα την αστάθεια και την αβεβαιότητα την ονομάζουν ελαστικότητα…».