Ο γύρος του κόσμου πάνω σε δύο ρόδες
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
7 λεπτά  |
Δεν γνώριζε από «τεθλασμένες», παρά μόνο από «ευθείες» γραμμές. Και αυτό δεν
είχε να κάνει μόνο με τη γνησιότητα ενός χαρακτήρα με ορεινές καταβολές. Είχε
να κάνει και με τον τρόπο που ο ίδιος χάραζε την πορεία του: κινήσεις
μελετημένες, βήματα προσεκτικά… Σκαλί σκαλί να κερδίσει τη μάχη της
επιβίωσης στον φούρνο του θείου το πρωί και φοίτηση σε νυχτερινό Γυμνάσιο.
«Ζώντας εν κινδύνω» τα δεκατέσσερα τελευταία χρόνια, δεν θεωρεί ότι η ζωή τον
έκανε λιγότερο ή περισσότερο σοφό και ίσως εκεί ακριβώς να βρίσκεται και η
σοφία του Χρήστου Τασούλη του Αθανασίου και της Βασιλικής εξ Αγρινίου.
Σαράντα δύο χρόνια πριν γεννήθηκε και έως τα 28 του αγνοούσε την αίσθηση του
«παρακινδυνευμένου». Αλλά και όταν ο κίνδυνος διαπέρασε τις μελετημένες του
«ευθείες», κατέληξε τρόπος ζωής και έπαψε να είναι κίνδυνος! Εκείνο άλλωστε
που τον συνεπήρε δεν ήταν τόσο το «ζην επικινδύνως» όσο αυτά που βίωσε και
αυτά που γνώρισε στην παγκόσμια «κίνησή» του με τη μοτοσυκλέτα! Αν δεν έτρεχε
σε δύο ρόδες, ίσως και να αναγνώριζε απλώς στον χάρτη τις τρεισήμισι…
ηπείρους που έχει διανύσει! Ευρώπη, Αυστραλία, Αφρική, Ν. Αμερική. Εικόνες
νωπές, μνήμες ζωής. Ένα ποδήλατο υπήρξε άλλωστε το πρώτο και μεγαλύτερο δώρο
της παιδικής του νιότης. Δώρο σημαδιακό από τον παππού Γιωργή. Πενήντα
κυβικών, η πρώτη του μοτοσυκλέτα στα 19 του χρόνια. Και την αποπλήρωσε με
γραμμάτια από τον πενιχρό μισθό των 3.000 δραχμών τον μήνα της εταιρείας
ανταλλακτικών. Έκτοτε, μεσολάβησαν πολλά. Και δεν θα ήταν πια οι διαδρομές
Αγρίνιο – Καστοριά και Καστοριά – Αθήνα τα μεγαλύτερα από τα ταξίδια του και
ας φάνταζαν κάποτε «πελώρια»!
 |
|
Χρήστος Τασούλης. Κόντρα στους ανέμους της ζωής, σε πετρώδη «τερέν» ή στην |
Η ΑΙΣΘΗΣΗ της ισορροπίας σε ακραίες καταστάσεις και η κόντρα με την ελευθερία
του ανέμου τον συνεπήραν στην αρχή. Μπορούσε να διανύει σε ελάχιστο χρόνο
μεγάλες αποστάσεις και θυμάται πόσο απόρησε όταν πρωτοσυνάντησε έλατα στην
Πάρνηθα τελευταία φορά τα είχε αποχαιρετίσει στο Παναιτωλικό Όρος. Η
μοτοσυκλέτα τον οδηγούσε στην κρυμμένη μέσα του αναζήτηση: στη φύση!
Στις «εξερευνήσεις» του στην Αττική, γνώρισε φίλους που τον έπεισαν να πάρει
μέρος στους αγώνες «εντούρο» του Πανελληνίου Πρωταθλήματος, το 1981. Με
εκκίνηση την Πεντέλη, ανασυγκρότηση στον Μαραθώνα και επιστροφή στην Πεντέλη
στον πρώτο του αγώνα στα βουνά και στο χώμα, φθάνει δεύτερος στο τέρμα.
Ήταν η ώθηση για την καινούργια του ζωή! Αδιάκοπες πια οι συμμετοχές του στα
διαδοχικά πρωταθλήματα, σε αγώνες από Πελοπόννησο έως νησιά και Β. Ελλάδα.
Μεγαλώνουν τα κυβικά, αλλάζουν οι κατηγορίες, κυριαρχεί ποικιλία, έχει
επιλογές και δηλώνει ιδιαίτερα ευτυχής για την ημέρα που κατορθώνει να
συνδέσει και την επαγγελματική του δραστηριότητα με τη μοτοσυκλέτα,
δημιουργώντας έναν χώρο με ειδικά εξαρτήματα για μοτοσυκλέτες αγώνων. Έτσι,
δεν εξασφάλιζε απλώς τα προς το ζην, αλλά συντηρούσε και το «επικινδύνως ζην»,
το… ακριβό του σπορ!
Η ΕΚΚΙΝΗΣΗ
Η παγκόσμια «εκκίνηση» του Χρήστου Τασούλη έγινε το ’85, σ’ έναν διεθνή αγώνα
στην Κέρκυρα. Ακολουθεί η πρόσκληση και συμμετοχή του σε διοργάνωση του
Βελγίου, όπου τα βρίσκει σκούρα, αφού «το τερέν είναι λεπτή άμμος και οι
συνθήκες πρωτόγνωρες για μένα!». Δεν τον αποθάρρυνε η αποτυχία, συμμετέχει
ξανά σε Βέλγιο, Ολλανδία, Γερμανία. Τα σύνορα είχαν «σπάσει» και εκείνος,
«εκστασιασμένος, σαν μεθυσμένος, διέτρεχα άγνωστες χώρες».
Τίποτα δεν είχε δει, μέχρι που πήγε στο Περού! Στο παγκόσμιο «Ίνκας Ράλι» στις
Άνδεις, ο Χρήστος Τασούλης δεν είχε απλώς την ευτυχία να έρθει έβδομος στη
γενική κατάταξη και τέταρτος στην κατηγορία του.
Αλησμόνητο το ταξίδι. Και οι συνθήκες πρωτόγνωρες: «Η εκκίνηση έγινε στην πόλη
Αρεγκίπα, σε υψόμετρο 2.400 μέτρων. Ο τερματισμός, στην “υψηλότερη” λίμνη του
κόσμου, στη Τιτικάκα, στο χωριό Πούνο. Διανύαμε καθημερινά 300 έως 500
χιλιόμετρα, ανεβαίνοντας τις Άνδεις…». Η μαγεία εξοστράκιζε τον κίνδυνο και
τη σκληρότητα του αγώνα. Βρέθηκε κοντά στον Θεό. Και είδε «παράξενα» πράγματα.
Πλωτά χωριά μέσα στη λίμνη. Στερημένους ανθρώπους και ξυπόλητα παιδιά που
γελούσαν και τραγουδούσαν: «Η στέρηση είναι ένα με τη ζωή τους. Αλλά δεν σε
παραξενεύει τόσο αυτό, όσο το χαμόγελό τους. Η μουσική. Ο χορός τους. Με
συνεπήρε ο τρόπος ζωής τους. Τους είναι τόσο φυσικό να πουλάνε το κρέας πάνω
στο χώμα και δίπλα τα σκυλιά να γλείφουν. Το πιο εντυπωσιακό είναι που έχουν
αναπτύξει τέτοιες αντοχές ώστε να μην παθαίνουν τίποτα…».
Δυνατή εμπειρία που επαναλήφθηκε ένα χρόνο αργότερα σε άλλη απόμακρη περιοχή
των Άνδεων, με τερματισμό στην αρχαία πόλη των Ίνκας, το Ματσου-Πίτσου. Ένιωθε
οικεία πια με τους ανθρώπους του Περού, αλλά ήταν διαφορετικό το τοπίο και ο
αγώνας. Ξεκίνησαν από ύψος θαλάσσης και διανύοντας 150 χιλιόμετρα, ανέβηκαν
5.000 μέτρα πάνω στις Άνδεις. Άντεξε την έλλειψη οξυγόνου και ανταμείφθηκε:
όγδοος στη γενική κατάταξη, πέμπτος στην κατηγορία του.
Ανάμεσα στο Περού και την Αφρική, μεσολάβησε η Αυστραλία και ένα μικρό κομμάτι
της πέρασε στην καρδιά του. Μακρινό το ταξίδι παρέα με τη μοτοσυκλέτα και
αναγκαστική διακοπή στο «εντούρο των έξι ημερών», στη δεύτερη ημέρα των
αγώνων, λόγω τραυματισμού. Πήρε μια γεύση όμως από δάση με ευκαλύπτους και
λεύκες, βρήκε αξιαγάπητους τους Αυστραλούς και τυποποιημένο τον τρόπο ζωής τους.
Όλο άκουγε για τα αφρικανικά ράλι και όλο «οργάνωνε» στο μυαλό του τη δική του
απόδραση στην Αφρική. Για μια τέτοια «απόδραση», όμως, απαιτείται ειδικής
κατασκευής μοτοσυκλέτα με εμπορικό κόστος άνω των 3.500.000 δραχμών. Μία και
μοναδική έφθασε στην Αθήνα. Και με χορηγούς δύο εταιρείες βρέθηκε να
συμμετέχει στο «Άτλας Ράλι» του Μαρόκου, τον περασμένο Μάιο: «Η οργάνωση ήταν
γαλλική και ο αγώνας ξεκίνησε στις 7 του Μαΐου στη Βαλένσια της Ισπανίας.
Έπαιρναν μέρος 160 αγωνιστικές μοτοσυκλέτες και 60 αυτοκίνητα. Κάναμε την
πρώτη ημέρα μια σούπερ ειδική διαδρομή 500 χιλιομέτρων χωρίς οδηγικό
ενδιαφέρον στην άσφαλτο και φθάσαμε στην Αλμέρια, στη Ν. Ισπανία. Κι από εκεί,
το “καραβάνι” των 1.800 ανθρώπων μπήκε στο καράβι. Ξυπνήσαμε στο Μαρόκο κι
ήταν ξάφνιασμα η μουσική υποδοχή στο λιμάνι…».
Τώρα που τα σκέφτεται είναι σαν να βλέπει σε γρήγορη κίνηση κινηματογραφική
ταινία. Σε πετρώδες χαμηλό υψόμετρο η πρώτη ημέρα ανηφορίζοντας λόφους προς
τον Άτλαντα. Με μοναδικό οδηγό το ειδικό βιβλίο πορείας στο ταμπλό της
μοτοσυκλέτας «που με σχεδιαγράμματα σου δείχνει σε ποια χωμάτινη διασταύρωση
θα στρίψεις την ώρα που οδηγείς…».
Χάθηκε σε διασταυρώσεις, μα ξαναγύριζε στον «σωστό» δρόμο. Διέσχισαν κάθετα
την οροσειρά του Άτλαντα και βρέθηκαν στο βόρειο τμήμα της Σαχάρα με το
εντυπωσιακό τερέν της, τη λεπτή κίτρινη άμμο: «Με την πρώτη οπτική επαφή
σάστισα! Για να “πλανάρεις” πάνω στην άμμο, πρέπει να τρέχεις το λιγότερο με
30 χιλιόμετρα, αλλιώς… βυθίζεσαι με τη μοτοσυκλέτα. Κι αν βουλιάξεις, το
φάρμακο είναι να μη χάσεις την ψυχραιμία σου. Να ξεκινήσεις τη μοτοσυκλέτα
τρέχοντας δίπλα της και να ξεναγίνεις αναβάτης της, όταν αναπτύξει δυνατή ταχύτητα…».
ΣΤΟ ΧΙΟΝΙ
Τρέχοντας, βίωνε το συναίσθημα που μόνο η εναλλαγή προκαλεί την ίδια ημέρα
από την απέραντη έρημο σε δάσος και στον τερματισμό, σε υψόμετρο 2.800 μ., να
βρίσκεται απέναντι σε… χιόνι. «Έτρεχαν» με την ίδια ταχύτητα και τα τοπία,
εξοντωτικά τα χιλιόμετρα πάνω στον Άτλαντα, την έκτη ημέρα πέφτουν «σε
κακοκαιρία, δυνατή βροχή και ορατότητα στα δύο μέτρα», αλλά κατεβαίνοντας τα
280 χιλιόμετρα του Άτλαντα άρχισε να προβλέπει… τερματισμό. Και τερμάτισε
στην ειδική διαδρομή Μαρακές, που ξεκινά από τη Μεσόγειο και τερματίζει στον
Ατλαντικό, 12ος στη γενική κατάταξη, 6ος στην κατηγορία του και 1ος στην
κατηγορία ιδιωτών παγκόσμια πρωτιά ενός Έλληνα…
Έχει διανύσει περισσότερα από 100.000 αγωνιστικά χιλιόμετρα. Στα «χιλιόμετρα
της επιστροφής» από Αυστραλία γνώρισε στη Σιγκαπούρη την Ελβετίδα σύντροφό
του, την ποδολόγο Μάριον Σόντερμαν. Έρωτας ακαριαίος όπως και η μοτοσυκλέτα
με θιασώτες πια την 3χρονη Αναστασία και τον μικρό Θωμά. Το «Παρίσι-Ντακάρ»
του Δεκεμβρίου είναι η τωρινή του πρόκληση. Ο συναγωνισμός, η άμιλλα, ο
πρωταθλητισμός. Πάνω απ’ όλα η αξία της προσπάθειας! Κάνοντας τον γύρο του
κόσμου πάνω σε δύο ρόδες, έγινε περισσότερο αυτάρκης και λιγότερο απαιτητικός.
Και απέκτησε την ανθρώπινη σοφία να δηλώνει «απλός άνθρωπος»…
Google news
