ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Οι τριάντα δύο

Ο ΛΟΓΟΣ στους αναγνώστες. Ο Νάσος Θεοδωρίδης, Καμελιών 26, Π. Ψυχικό, γράφει:

«Μείζον πολιτικό ζήτημα ανέκυψε, εξαιτίας της επιπόλαιης ενέργειας των 32
βουλευτών του ΠΑΣΟΚ, που επιχειρούν μεθοδευμένα να ανατρέψουν την
πολιτική φιλίας και συνεργασίας που εκ νέου προσπαθεί να εγκαινιάσει η
κυβέρνηση του ρεαλιστή κ. Σημίτη, ύστερα από τις παλινωδίες της στο θέμα αυτό
κατά το τελευταίο χρονικό διάστημα. Προκαλεί πολύ δυσμενή εντύπωση η
στείρα εμμονή γνωστών εκπροσώπων του παλαιοκομματισμού ή εκφραστών ενός
ακραίου και μισαλλόδοξου υπερεθνικισμού να εμποδίσουν, με κάθε μέσο, τη
θεμελίωση ενός πνεύματος ειρηνικής συνύπαρξης μεταξύ των λαών της
Ελλάδας και της Τουρκίας, που θα επιτρέψει την κοινή πρόοδο, ανάπτυξη και
ευημερία των δύο χωρών.

Η τραγική ειρωνεία συνίσταται στο ότι οι εν λόγω βουλευτές αρέσκονται να
αυτοαποκαλούνται “γνήσιοι σοσιαλιστές”, προωθώντας ένα οξύμωρο σχήμα
περί “πατριωτικής Αριστεράς”, το οποίο αποτελεί, ασφαλώς, πρωτοφανή επινόηση,
αλλά και πρωτοτυπία σε παγκόσμιο επίπεδο, αφού μία σύγχρονη Αριστερά οφείλει
εξ ορισμού να είναι κοσμοπολίτικη και διεθνιστική, δηλαδή να μην
εγκλωβίζεται σε εθνικούς “εγωισμούς” και μίζερες σκοπιμότητες. Βέβαια, παρά
τις όποιες “αλχημείες” τους, η ψευδεπίγραφη “αριστεροφροσύνη” τους καταρρέει
αμέσως, εάν αναλογιστεί κάποιος το εξής απλό: πώς είναι δυνατό να υιοθετήσει η
Πολιτεία μία γενναιόδωρη πολιτική κοινωνικών παροχών όταν οι οικονομικές
επιπτώσεις των εξοπλιστικών προγραμμάτων αποτελούν “γάγγραινα” για την
εθνική οικονομία και για την πορεία προς την ευρωπαϊκή ενοποίηση; Η μόνη
συνεπής αριστερή εκσυγχρονιστική πολιτική απαιτεί μείωση των
στρατιωτικών δαπανών με παράλληλη σταδιακή αύξηση των κοινωνικών
δαπανών. Τα υπόλοιπα αποτελούν “φτηνό” λαϊκισμό, διότι αποσκοπούν στο
να ικανοποιήσουν δύο “διακαείς πόθους” που εδρεύουν στο φαντασιακό
υποσυνείδητο του Έλληνα πολίτη, εδώ και δεκαετίες: αφενός “γέμισμα” της
ατομικής του τσέπης και αφετέρου “εξόντωση” των Τούρκων “εισβολέων”. Η
καλλιέργεια τέτοιων ψευδαισθήσεων ήταν μία τακτική που βόλευε, σε μεγάλο
βαθμό, τόσο το πελατειακό κράτος των πολιτικάντηδων (ιδίως της Δεξιάς)
όσο και την κρατικοδίαιτη ελληνική κοινωνία.

Πρέπει να τονιστεί αυτή η έντονα ψηφοθηρική διάσταση της περίφημης
“κίνησης των 32”, οι οποίοι προσποιούνται ότι αγνοούν πως ο ίδιος ο Α.
Παπανδρέου (παρά τις ρητορικές εξάρσεις) απέβλεπε πάντοτε (έστω μέσω
της λανθασμένης οδού της όξυνσης) στην επί της ουσίας εξομάλυνση των
διεθνών μας σχέσεων (π.χ. μορατόριουμ 1983, Νταβός 1988, Τελωνειακή Ένωση 1995
και ενδιάμεση συμφωνία με FYROM).

Τέλος, αξίζει να επισημανθεί ότι, πέρα από τις οικονομικές επιπτώσεις, η ίδια
η “λογική” των 32 είναι ιδεολογικά επικίνδυνη και πολιτικά τυχοδιωκτική, διότι
δίδει έμφαση στην εφ’ όρου ζωής αναμέτρηση, καλλιεργεί τους όρους για
στρατιωτικοποίηση της κοινωνίας και των συνειδήσεων, συμβάλλει στη διαιώνιση
της “πολεμοκάπηλης” ατμόσφαιρας που πλανάται στην Ελλάδα και προσπαθεί να
περιθωριοποιήσει και να ενοχοποιήσει αξίες, ευτυχώς ζωντανές ακόμη στην
κοινωνία μας, όπως αυτές της αλληλεγγύης, της συνύπαρξης, της
πολυπολιτισμικότητας, της φιλίας, των λαών και του διεθνισμού».