Άνθρωπος του Γκονζάλες ο Αλμούνια

Άνθρωπός του. Ο Φελίπε Γκονζάλες (αριστερά) συγχαίρει τον στενό συνεργάτη του Χοακίν Αλμούνια (δεξιά), μετά την εκλογή του ως γενικού γραμματέα των Ισπανών Σοσιαλιστών (φωτό Ρώυτερ)

ΑΝΘΡΩΠΟΣ του Φελίπε Γκονζάλες είναι ο Χοακίν Αλμούνια, που εξελέγη νέος
γενικός γραμματέας του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Ισπανίας, χθες, στο 34ο
συνέδριό του. Πρώην υπουργός που για πολλά χρόνια εργάστηκε αθόρυβα στη σκιά
του Γκονζάλες και μέχρι χθες κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος των Σοσιαλιστών, ο
49χρονος Αλμούνια εξελέγη στην ηγεσία του κόμματος με συντριπτική πλειοψηφία.
Μόνο το 3% των συνέδρων τον καταψήφισαν. Απέσπασε το 73% των ψήφων, ενώ το 24%
των συνέδρων έριξαν λευκά ψηφοδέλτια. «Σήμερα είναι η απαρχή για ένα νέο
μέλλον για τον σοσιαλισμό στην Ισπανία», δήλωσε ο Αλμούνια μετά την εκλογή
του, που πάντως υπήρξε προϊόν συμβιβασμού και έντονης εσωκομματικής πάλης.

Το 34ο συνέδριο των Ισπανών Σοσιαλιστών έμελλε να είναι έτσι κι αλλιώς
ιστορικό, αφού με την έναρξή του, την Παρασκευή ­ όπως έγραψαν τα «ΝΕΑ» σε
νεώτερη έκδοσή τους ­ σημαδεύτηκε από μια έκπληξη: την ανακοίνωση του Φελίπε
Γκονζάλες, που ηγήθηκε του κόμματος επί 23 χρόνια, ότι δεν προτίθεται να
επαναδιεκδικήσει την ηγεσία. Ο άνθρωπος που οδήγησε την Ισπανία σε μία εποχή
σαρωτικών δημοκρατικών αλλαγών ύστερα από 40 χρόνια δικτατορίας του Φράνκο,
δήλωσε ότι είχε έρθει η ώρα για «αλλαγή γενεών» στην κομματική ιεραρχία. Αν
και ο Γκονζάλες δεν εξέφρασε ανοικτά την προτίμησή του, οι Ισπανοί σοσιαλιστές
επέλεξαν τελικά έναν από τους πιο αφοσιωμένους συνεργάτες του. Πολλοί
πιστεύουν ότι έτσι ο Γκονζάλες θα συνεχίσει να ελέγχει το κόμμα από το
παρασκήνιο, ώσπου να κάνει την επανεμφάνισή του, ίσως στις προσεχείς γενικές
εκλογές, το 2000.

Όμως, ακόμη κι αν δεν επανεμφανιστεί ο Γκονζάλες, θεωρούν ότι ο Αλμούνια θα
παίξει μόνο «μεταβατικό ρόλο» και ότι ίσως να μην του δοθεί ποτέ η ευκαιρία να
διεκδικήσει την πρωθυπουργία.

Πραγματικό φαβορί, ίσως στο προσεχές συνέδριο, θεωρείται από τώρα ο Χαβιέρ
Σολάνα. Ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ έχει αφήσει ανοιχτή την πόρτα που οδηγεί
στην ηγεσία του κόμματος, κάτι που δεν αποκλείεται να συμβεί το 1999, με τη
λήξη της θητείας του στην Ατλαντική Συμμαχία.