[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Σκηνή πρώτη: Δεκαετία του ’70. Ένα ζευγάρι τουριστών φθάνει σ’ ένα χωριό της
Κρήτης. Γίνονται αμέσως αντικείμενο περιέργειας και σχολιασμού. Με νοήματα
ζητούν από μια χωρική φαγητό. «Πεινούνε μωρέ», φωνάζει αυτή ανήσυχη. Οι
τουρίστες μετά το φαγητό, ζήτησαν τον λογαριασμό. Οι γυναίκες προσεβλήθησαν
και επ’ ουδενί δέχτηκαν χρήματα.

Σκηνή δεύτερη. Τέλος της δεκαετίας του ’90 στο ίδιο γραφικό χωριό: Ο κεντρικός
δρόμος είναι ένα απέραντο πολύχρωμο παζάρι. Τουρίστες πάνε κι έρχονται.
Αυτοκίνητα παντού. «Παραδοσιακά» υφαντά ανεμίζουν, ανάκατα με είδη λαϊκής τέχνης.

Ξενόγλωσσες επιγραφές, RENT ROOM, RENT Α CAR, TAVERN, BAR, συνθέτουν την
κακόγουστη ελληνική τουριστική σκηνογραφία.

Οι παραπάνω δύο σκηνές αντικατοπτρίζουν την τρομακτική μεταλλαγή που
σημειώθηκε στο διάστημα των δύο δεκαετιών στις τουριστικές περιοχές του τόπου μας.

Στο διάστημα αυτό το φυσικό αλλά και το ψυχικό τοπίο έχει αλλάξει ριζικά. Τα
χωράφια έγιναν οικόπεδα, τα αυθαίρετα απλώθηκαν, σύγχρονοι χρυσοθήρες
κατέφθασαν από παντού κι άρχισε το κυνήγι των τουριστών, η αγωνία του εύκολου
πλουτισμού, το άγχος με τις επιταγές και το συνάλλαγμα. Και μαζί ο τουριστικός
πρωταθλητισμός. Ξεκίνησε (στην Κρήτη) ως μεγάλο επίτευγμα όταν οι τουρίστες
έφθασαν τις 500 χιλιάδες, όσος και ο πληθυσμός του νησιού. Έγιναν 2,5
εκατομμύρια τουρίστες τον χρόνο. Σήμερα μια μικρή μείωση προκαλεί απαισιοδοξία
ή πανικό.

Οι ιδιωτικές επενδύσεις (με κρατικά κίνητρα, δανεισμούς και διευκολύνσεις)
πραγματοποιήθηκαν με ιλιγγιώδεις ρυθμούς χωρίς πρόβλεψη σε βασικά έργα
(αεροδρόμια, βιολογικούς καθαρισμούς, λιμάνια, δρόμους) που θα υποδέχονταν το
διογκούμενο τουριστικό ρεύμα.

Δίπλα στις μεγάλες τουριστικές μονάδες (πολλές κτίστηκαν πάνω στον αιγιαλό, με
καταπατήσεις δασικών και δημοσίων εκτάσεων, οικειοποιήσεις γραφικών όρμων και
άλλες αυθαιρεσίες) άρχισαν να ξεφυτρώνουν τα αυθαίρετα των μικροεπενδυτών.

Σήμερα απορούμε που το κράτος δεν μπορεί να παρακολουθήσει τις εξελίξεις και
να ελέγξει την αισχροκέρδεια και όλα τα συναφή.

Ποια αισχροκέρδεια να ελέγξει, ποιο κράτος, όταν στην τουριστική βιομηχανία το
κυρίαρχο στοιχείο είναι ο παρασιτισμός (μικρών και μεγάλων), όταν η
αντιμετώπιση του τουρίστα είναι μιας χρήσεως;