Ύστερα από δέκα χρόνια…

ΠΟΛΥ ΝΕΡΟ κύλησε από τη μαγική βραδιά της 14ης Ιουνίου 1987, όταν ο
πανελλήνιος παιάνας ακούστηκε και αγκάλιασε την Εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης.
Και η διεθνής αθλητική κοινή γνώμη συγκλονίστηκε από την ανατροπή των
προγνωστικών. Φυσικά, πολλά, αν όχι όλα, έχουν αλλάξει στον χώρο του ελληνικού
μπάσκετ. Άλλα προς το καλύτερο και άλλα όχι. Πώς όμως καταξιώνεται
νομοτελειακά και ιστορικά μια επέτειος; Πρώτα απ’ όλα από το μέγεθος της
δημιουργικής επίδρασης που άσκησε στον χώρο όπου καταγράφηκε. Διαφορετικά,
είναι μουσειακό είδος. Οι αριθμοί, όταν μπορείς να τους διαβάσεις σωστά,
μιλούν. Και τι λένε, στη συγκεκριμένη περίπτωση; Το λαϊκό πλάτεμα του μπάσκετ.
Μέσα σε δέκα χρόνια αυξήθηκε κατά 300% ο αριθμός των αθλουμένων ­ με
σωματειακή ιδιότητα, γιατί το ανθρώπινο δυναμικό είναι πολύ ευρύτερο αν
συνυπολογισθούν αυτοί που παίζουν μπάσκετ «ανεπίσημα» και βέβαια τα 40.000
παιδιά που συμμετέχουν στην πανελλήνια εκδήλωση του «Τρεις με τρεις». Η γλώσσα
των αριθμών λέει ότι στις 14/6/87 οι αθλητές και αθλήτριες στη δύναμη της ΕΟΚ
ήσαν 98.240 και σήμερα ­ ύστερα από δέκα χρόνια ­ 307.603. Υπετριπλασιασμός.
Όσον αφορά στον αριθμό των συλλόγων, 743 το 1987 και 1.486 το 1997. Ίσως αυτή
η καταξίωση να μετράει πιο πολύ και από τις διακρίσεις και τα κύπελλα. Είναι
το τσαγανό, το μεδούλι μιας μεγάλης και αστραφτερής επετείου. Το μέτρο της Ιστορίας…

Ο Πέτρος Λινάρδος είναι δημοσιογράφος – ιστορικός του Αθλητισμού –
επίτιμος πρόεδρος του ΠΣΑΤ.