ΜΑΤΙΕΣ

ΥΠΑΡΧΕΙ ένα ζήτημα ανθρωπιάς με τους πολιτικούς πρόσφυγες που επαναπατρίσθηκαν
από τη Ρουμανία. Το θέτω αμέσως: πότε αυτοί ­ ελάχιστοι απέμειναν ­ οι
σακατεμένοι και ανήμποροι γέροντες θα πάρουν τη σύνταξη ­ πέντε δεκάρες ­ που
δικαιούνται, για να μπορούν να έχουν, τα τελευταία χρόνια του βίου τους, ένα
πιάτο φαΐ, ώστε να μη ζουν από την ελεημοσύνη συγγενών και φίλων;

Τα πράγματα, από την αρχή: ύστερα από σκληρές και επίπονες διαπραγματεύσεις,
που άρχισαν το 1975, η Ρουμανία υπέγραψε, στις 23/2/96, διακρατική συμφωνία με
την Ελλάδα, «για την τελική ρύθμιση της αποζημίωσης των εισφορών κοινωνικής
ασφάλισης των επαναπατρισθέντων από τη Ρουμανία Ελλήνων πολιτικών προσφύγων».

Η Ρουμανία ήταν η μόνη από τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες που δεν είχε
υπογράψει τη συμφωνία. Αποτέλεσμα: η κατάσταση των επαναπατρισθέντων ήταν
δραματική. Χωρίς σπίτι, γιατί οι περιουσίες τους είχαν καταπατηθεί κατά τη
διάρκεια του Εμφυλίου, χωρίς δουλειά, χωρίς σύνταξη, γέροι οι περισσότεροι,
δεν είχαν «πού την κεφαλήν κλίναι». Χαρακτηριστική λεπτομέρεια: εκατοντάδες
πέθαναν σαν το σκυλί στο αμπέλι, και γύρω στους 40 αυτοκτόνησαν από απελπισία!

Η επικύρωση της συμφωνίας από τη ρουμανική Βουλή έγινε στις 17/4/97. Με βάση
αυτή τη συμφωνία, που η Ελλάδα επικύρωσε στις 6/3/97, η πρώτη δόση της
σύνταξης θα δοθεί τον Μάη του 1998!

Τούτο σημαίνει ότι στον κατάλογο των ατόμων που εγκατέλειψαν τον μάταιο κόσμο
μας θα προστεθούν και πολλά άλλα ονόματα!

Γιατί, επαναλαμβάνω, έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους μεγάλης ηλικίας, άρρωστους
και βουλιαγμένους στην απόγνωση!

Δύο τρόποι υπάρχουν για να γλυκαθεί, κάπως, το χειλάκι αυτών των γερόντων.

Ο πρώτος: να υπογραφεί, αμέσως, ένα καινούργιο πρωτόκολλο, ανάμεσα στην Ελλάδα
και τη Ρουμανία, που θα προβλέπει, η πρώτη δόση της σύνταξης να καταβληθεί
εντός του 1997. Και ο δεύτερος: αν οι Ρουμάνοι δεν δεχτούν να υπογράψουν αυτό
το πρωτόκολλο, να κάνει η Ελλάδα μια διευκόλυνση στους πρόσφυγες: να τους
δώσει η ίδια την πρώτη δόση και να την κρατήσει από τα χρήματα που θα ‘ρθουν
για τους δικαιούχους, του χρόνου τον Μάη, από το Βουκουρέστι. Ξαναλέω: είναι
ζήτημα ζωής και θανάτου!