ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Η άλωση της Ευρώπης

Η αγία οικογένεια. Ο Μπλαιρ γίνεται δεκτός από τους ομοϊδεάτες του Κολ και Σιράκ (από την «Ιντιπέντεντ»)

Αυτό κι αν είναι ατυχία. Πάνω που λέγαμε ότι θα αλώσουμε την Ευρώπη, δεχόμαστε
δύο γκολ και άντε πάλι απ’ την αρχή.

ΜΑΥΡΟ ήταν αυτό το τριήμερο για την ευρωπαϊκή Αριστερά. Το περίφημο 13/15
(αριθμός κεντροαριστερών κυβερνήσεων στην Ευρωπαϊκή Ένωση) δεν κράτησε ούτε
μια εβδομάδα. Πρώτο κτύπημα στην Ιρλανδία, όπου οι εκλογές της Παρασκευής
φαίνεται να ανέδειξαν μια «κεντροδεξιά» κυβέρνηση. Ο όρος αυτός δεν έχει
βέβαια πολύ νόημα σ’ αυτή τη χώρα, αφού το θεωρούμενο συντηρητικό Fianna Fail
ήταν το κόμμα που νομιμοποίησε την ομοφυλοφιλία, επέτρεψε την ελεύθερη διάθεση
προφυλακτικών στην αγορά και υποστήριξε το δημοψήφισμα για τη νομιμοποίηση των
διαζυγίων. Στο κάτω-κάτω, αν το («αριστερό») Εργατικό Κόμμα του Ντικ Σπρινγκ
είναι ο μεγάλος χαμένος των εκλογών οφείλεται στο ότι οι ψηφοφόροι το
τιμώρησαν επειδή το 1992 αποχώρησε από την κυβέρνηση του («δεξιού») Fianna Fail…

Σε κάθε περίπτωση, οι πολιτικοί αναλυτές δεν θα μπορούν να περιλαμβάνουν πλέον
την Ιρλανδία στο στρατόπεδο της Κεντροαριστεράς. Η αναλογία έγινε έτσι 12/15.
Μόνο που η σύνοδος του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού κόμματος στο Μάλμε έδειξε ότι
και αυτό το ποσοστό αποτελεί μαγική εικόνα. Πράγματι, ο «κεντροαριστερός»
πρωθυπουργός της Βρετανίας Τόνυ Μπλαιρ βρέθηκε με την ομιλία του πλησιέστερα
στον γερμανό καγκελάριο απ’ ό,τι στον θριαμβευτή των γαλλικών εκλογών. Πρώτα
με τις θέσεις του για την Ευρώπη, όπου μίλησε για «συνεργασία» προκαλώντας τα
πικρόχολα σχόλια του Ζακ Ντελόρ («Εμείς μαχόμαστε για την ολοκλήρωση, κι αυτός
έχει μείνει στη συνεργασία…»). Κυρίως, όμως, με την τοποθέτησή του εναντίον
των διορθωτικών παρεμβάσεων του κράτους στην οικονομία και υπέρ της
«ελαστικότητας» της εργασίας.

Οι Γερμανοί δεν μπορούσαν να κρύψουν τον ενθουσιασμό τους. Αυτός ο
γαλλογερμανικός άξονας ­ σκέφτηκαν ­ μήπως είναι καιρός να αναθεωρηθεί; Αντί
να έχουμε να κάνουμε με τον βλάκα τον Σιράκ που οδήγησε την παράταξή του στην
αυτοκτονία, τον παλιομοδίτη τον Ζοσπέν που επιμένει να μιλάει για την
κοινωνική Ευρώπη και τον εξτρεμιστή τον Σεβενμάν που θέλει να χορηγεί άσυλο
στους τρομοκράτες, δεν είναι καλύτερα να κουβεντιάζουμε με τον μοντέρνο,
χαρισματικό και ακομπλεξάριστο Μπλαιρ; Αυτός δεν ήταν ο πολιτικός που,
αναφερόμενος στο θέμα του κεφαλαίου για την εργασία που θέλουν να περιλάβουν
στη Συνθήκη του Μάαστριχτ η Κομισιόν και το δίδυμο Ζοσπέν-Λαφονταίν, είπε σε
μια σουηδική εφημερίδα ότι «αυτή η πρωτοβουλία περισσότερο ζημιά θα κάνει παρά καλό»;

Την εικόνα της ιδεολογικής σύγχυσης στην ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία περιγράφει
με τον καλύτερο τρόπο ο ανταποκριτής της «Χέραλντ Τρίμπιουν» στο Λονδίνο. Πώς
είναι δυνατόν ­ σαρκάζει ο αμερικανός δημοσιογράφος ­ να τυγχάνουν της ίδιας
«ειδωλολατρικής» υποδοχής στο Μάλμε δύο πρωθυπουργοί που εξέφρασαν τις
αντίθετες ακριβώς θέσεις; Ο Λιονέλ Ζοσπέν τόνισε: «Αν παραμείνουν
ανεξέλεγκτες, οι δυνάμεις της αγοράς θα απειλήσουν τον πολιτισμό μας». Ο Τόνυ
Μπλαιρ προειδοποίησε: «Εκσυγχρονισμός ή θάνατος!» Πώς εξηγείται ότι
καταχειροκροτήθηκαν και οι δύο;