ΜΑΤΙΕΣ Οι Πόντιοι

ΟΠΡΟΕΔΡΟΣ της Ν.Δ., κ. Καραμανλής, στην πρώτη «κόντρα» του με τον Πρωθυπουργό,
στη Βουλή, πριν από μερικές ημέρες, είπε, μεταξύ άλλων, ότι το Εθνικό Ίδρυμα
Υποδοχής και Αποκατάστασης Παλιννοστούντων Ομογενών Ελλήνων (ΕΙΥΑΠΟΕ) παίρνει
επιχορήγηση 3,5 δισεκατομμυρίων τον χρόνο από το κράτος κι ότι από αυτό το
ποσόν τα 2,5 δισ. τα «τρώνε» οι μισθοί! Οι μισθοί των υπαλλήλων του Ιδρύματος!

Έχει δίκιο. Παρέλειψε, όμως, να πει ότι αυτή η τεράστια σπατάλη είναι
αποτέλεσμα της πολιτικής που ακολουθήθηκε. Πολιτικής που χαράχθηκε και
υλοποιήθηκε, σε πολύ μεγάλο ποσοστό, επί Ν.Δ.! Αλλά ας πιάσουμε τα
πράγματα από την αρχή. Και ας δούμε, γυρίζοντας 70 χρόνια πίσω, πώς έδρασε και
τι πέτυχε μέσα σε μια πενταετία, αμέσως μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, η
τότε Επιτροπή Αποκατάστασης Προσφύγων.

Η ΕΑΠ, από το 1923 ώς το 1928, έχτισε 27.000 σπίτια (μόνο στην Αττική,
11.000). Χτίστηκαν, επίσης, από το κράτος, άλλα 25.000 σπίτια. Έτσι,
αποκαταστάθηκαν στεγαστικά 140.000 οικογένειες. Το πιο σημαντικό: οι
πρόσφυγες, έχοντας πια ένα κεραμίδι πάνω από τα κεφάλια των παιδιών τους,
ρίχτηκαν στη δουλειά και συνέβαλαν αποφασιστικά, όπως σημειώνουν όλοι
οι οικονομολόγοι της εποχής, στην άνοδο των δεικτών παραγωγής και ανάπτυξης σε
επίπεδα 60%-300%!

Και ερχόμαστε τώρα στους Πόντιους πρόσφυγες από τις Δημοκρατίες της πρώην
Σοβιετικής Ένωσης: Από το 1989 ώς το 1993 εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα 60.000
άτομα (το ’22 ήρθαν 1,5 εκατομμύριο!). Το ΕΙΥΑΠΟΕ, που συγκροτήθηκε για την
αντιμετώπιση του προβλήματος, από τη Ν.Δ., κατόρθωσε να εντάξει στο πρόγραμμά
του μόνο 5.000 άτομα ­ το 10% των προσφύγων! Το υπόλοιπο 90%
εγκαταλείφθηκε στη μοίρα του, χωρίς καμία ουσιαστική
φροντίδα και έκτοτε (και εδώ έχει τις ευθύνες του και το ΠΑΣΟΚ) δίνει
καθημερινά αγώνα επιβίωσης κάτω από τραγικά δύσκολες συνθήκες!

Το πρόγραμμα του Ιδρύματος, όπως μου λέει ο φίλος μου Θόδωρος
Στολτίδης, τέως πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ποντιακών Συλλόγων Νότιας
Ελλάδας, προέβλεπε: α) Παραμονή των προσφύγων για 10 μέρες στα κέντρα
υποδοχής. β) Προώθησή τους στα κέντρα φιλοξενίας για εξάμηνη προετοιμασία:
εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας και επαγγελματική κατάρτιση. γ) Εξασφάλιση
στέγης και εργασίας για την ομαλή και πλήρη ένταξή τους στην ελληνική κοινωνία.

Τα πράγματα, όμως, εξελίχθηκαν τελείως διαφορετικά. Οι 10 μέρες στα κέντρα
υποδοχής έγιναν… 10 μήνες! Και οι 6 μήνες προετοιμασίας έγιναν… χρόνια!
Και, φυσικά, τρίτο στάδιο δεν υπήρξε! Αντί για ένταξη στην ελληνική κοινωνία,
είχαμε απομόνωση, περιθωριοποίηση, παθητικότητα και ιδρυματοποίηση του
πληθυσμού αυτού!

Αλλά το θέμα είναι τεράστιο και θα μου επιτρέψετε να καταπιαστώ μ’ αυτό και
στο χρονογράφημα της Παρασκευής.