ΑΥΤΟΙ

… της ΕΕ, ύστερα και από την αλλαγή στη Βρεταννία, η αριστερά κυβερνά τις
12. Η δεξιά έχει τη Γερμανία, την Ισπανία και ­ ακόμη σήμερα ­ τη Γαλλία. Και
οι 12 αριστερότροπες κυβερνήσεις πιστεύουν ως ένα βαθμό στον κρατισμό: Το
κράτος πρέπει να υπάρχει. Να παρεμβαίνει. Να πολεμά τις ανισότητες μέσω της
κοινωνικής αλληλεγγύης. Ακόμη και ο «θατσερικός» Μπλαιρ θεωρεί την υγεία, την
εκπαίδευση και την απασχόληση τομείς πρωτεύοντες, όπου «το κράτος πρέπει να
δείχνει όλη τη στοργή του για τον πολίτη».

… αυτή η ντουζίνα των αριστερών ηγετών (που από αύριο, αν βγει ο Ζοσπέν, θα
γίνουν 13) δεν αισθάνεται αρκετή αυτοπεποίθηση. Μέρα νύχτα αντιπαλεύουν,
διστακτικά, το αγγλοσαξωνικό μοντέλο, που θεωρεί την κοινωνική πρόνοια εμπόδιο
στην ανάπτυξη, και την ισότητα όχι πολύ αναγκαία. Οι αναλυτές προσπαθούν να
εξηγήσουν το φαινόμενο. Πώς συμβαίνει, 12 αριστεροί, και να μην έχουν πεισθεί
για τον θρίαμβό τους; Και να παίρνουν στάση απολογίας απέναντι στην «άλλη»
λογική (όταν δεν την αντιγράφουν κιόλας); Είναι λοιπόν τόσο οριστική η «ενιαία
σκέψη», η μονοθεωρία; Η συγχώνευση των πάντων ­ όπου ο Κολ καυχάται για το πιο
«κοινωνικό» κράτος της Ευρώπης, όπως ο Γκονζάλες που καμάρωνε για τον
μεγαλύτερο δείκτη ανάπτυξης;

… ειρωνεύεται τους πολιτικούς ρήτορες. «Όλοι μιλούν για “λιγότερα” ­ είπε
τις προάλλες σε συνέντευξή του ο Γάλλος κοινωνιολόγος. ­ Λιγότερο κράτος,
λιγότεροι φόροι, λιγότερη ανεργία, λιγότερες ώρες απασχόλησης…. Τι έρημος
ιδεών!» Σ’ ένα μόνο είναι απλόχεροι: στις νέες θέσεις εργασίας. «Ο Ζοσπέν
υπόσχεται 700.000. Το ΚΚ διπλάσιες. Η τροτσκίστρια Αρλέτ Λαγκυγιέ τριπλάσιες.
Επαυξάνοντας φαίνεσαι πιο αριστερός. Φυσικά, οι Γάλλοι δεν πιστεύουν λέξη απ’
αυτά». Όλα μαύρα τα βλέπει ο Γκ. Η αριστερά, λέει, κηρύσσει ένα παιδαριώδη
κεϋνσιανισμό ­ απέναντι σε μια δεξιά που πασχίζει να πείσει ότι δεν πιστεύει
στον νεοφιλελευθερισμό. Προδοσία παντού, αλλά και αυτοπροδοσία. Και διαρκώς,
αυτή η ατέλειωτη άσκηση, να μιλάς χωρίς να λες τίποτα. «Είναι τραγικό, αλλά
δεν άκουσα ούτε ένα υποψήφιο να μας πει τι ακριβώς θα κάνει με τους 400.000
άστεγους που κοιμούνται τις νύχτες στους δρόμους, και με όλους αυτούς που η
ζωή έχει βγάλει στην άκρη και που κάνουμε πως δεν τους βλέπουμε».

… από την πολιτική, λέει ο Γκ., είναι η αλήθεια. «Τρεις αιώνες ασχολούμεθα
με την Αφρική, και τώρα που αποκεφαλίζουν γυναικόπαιδα στην Αλγερία, σιωπούμε.
Μια μόνο φορά κατηγόρησε ο Ζοσπέν τον Σιράκ για το Κονγκό και ξέχασε εντελώς
τη σφαγή Τούτσι-Χούτου. Γιατί; Διότι στα πράγματα ήταν τότε ο Μιττερράν, και ο
Μιττερράν είναι ιερός για όλους. Όσο για την Αλβανία, ούτε κουβέντα!
Κλειστήκαμε στον εαυτό μας, έχουμε κουλουριαστεί στη στάση του εμβρύου». Και η
αλήθεια παρασιωπάται. Λέγεται πως φταίνε οι ξένοι που ανεβαίνει ο Λεπέν. Ή η
φτώχεια. «Μύθος! Η Βρετάνη είναι πάμφτωχη και δεν έχει Λεπενικούς. Ενώ έχει
άφθονους η πλούσια Αλσατία. Γιατί αυτή, απλούστατα, είχε κάποτε συνεργαστεί με
τους Ναζί, και υπάρχουν νοσταλγίες». Το ίδιο και στον Νότο, άλλοτε σφηκοφωλιά
δωσιλόγων. Δεν τα θίγουμε λοιπόν τα παλιά, λέει ο Γκ. Δεν ξεσκεπάζουμε τα
«ιερά τέρατα» ­ από τον Ντε Γκώλ ως τον Μιττερράν. «Ζούμε μέσα στο ψέμα, και
οι νεκροί καταβροχθίζουν τους ζωντανούς».