Ο Άμλετ εμπνέει την «Άνοιξη»

Διλήμματα αμλετικού τύπου αντιμετωπίζει αυτό το διάστημα η Πολιτική Άνοιξη
και το συνέδριό της, που αρχίζει αύριο, δύσκολα θα δώσει μία ξεκάθαρη
απάντηση. Μετά την ήττα τους στις εκλογές του Σεπτεμβρίου, που σήμανε τη
μετατροπή της «Άνοιξης» σε εξωκοινοβουλευτικό κόμμα, αλλά και μετά την αλλαγή
ηγεσίας στη Ν.Δ., τα στελέχη της Αιόλου ξυπνούν και κοιμούνται με το ίδιο
ερώτημα: να επιστρέψει κανείς ή να μην επιστρέψει;

ΟΡΙΣΜΕΝΟΙ ­ όπως ο κ. Ν. Κλείτος, που ήταν επικεφαλής του προεκλογικού αγώνα
και επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας του κόμματος ­ έδωσαν γρήγορα την
προσωπική τους απάντηση: επαναπροσχώρησαν στη Νέα Δημοκρατία. Το παράδειγμα
Κλείτου ακολούθησαν κάποιοι πολιτευτές της «Άνοιξης» σε όλη την Ελλάδα, αλλά
τελικά η έναρξη των προσυνεδριακών διαδικασιών, σε συνδυασμό με την απουσία
κάποιας συγκεκριμένης κίνησης από την πλευρά της Ν.Δ. μετά την εκλογή
Καραμανλή, οδήγησε στην επανασυσπείρωση.

Είναι χαρακτηριστικό ότι το ποσοστό συμμετοχής των εγγεγραμμένων μελών στις
προσυνεδριακές διαδικασίες άγγιξε το 80%, πράγμα που οδήγησε σε αύξηση του
αριθμού των συνέδρων, που θα φτάσουν τους 1.800 παρά τις αρχικές προβλέψεις
για 1.600 συνέδρους.

Μάλιστα, η ατμόσφαιρα που επικράτησε στις προσυνεδριακές διαδικασίες ήταν
καθολικά υπέρ της διατήρησης της «Άνοιξης» ως αυτόνομου πολιτικού χώρου ­
ελάχιστες ήταν οι φωνές ακόμα και υπέρ της εκλογικής συνεργασίας με τη Νέα
Δημοκρατία. Αυτοί ­ οι 1.800 άνθρωποι που θα συγκεντρωθούν αύριο στο Ολυμπιακό
Στάδιο ­ είναι απολύτως βέβαιο ότι θα ταχθούν αναφανδόν υπέρ της αυτόνομης
πορείας του κόμματος, καταχειροκροτώντας τις σχετικές αποστροφές της ομιλίας
Σαμαρά. Και είναι γεγονός, ότι ο πρόεδρος της «Άνοιξης» έχει καταλήξει στην
εκτίμηση πως δεν έχει κανένα λόγο να βιάζεται για την οποιαδήποτε εξέλιξη. Στο
επιτελείο Σαμαρά κυριαρχεί η άποψη ότι μέσα στα επόμενα χρόνια θα υπάρξουν
ραγδαίες αλλαγές στο πολιτικό σκηνικό ­ και μάλιστα μελετούν με κάθε προσοχή
τις διαφοροποιήσεις που παρατηρούνται στα κόμματα, ιδιαίτερα στα εθνικά
θέματα. Ο πρόεδρος της Πολιτικής Άνοιξης έχει, σε αρκετές περιπτώσεις,
υπογραμμίσει ότι οι συσπειρώσεις στα εθνικά θέματα δεν είναι πλέον κάθετες,
αλλά οριζόντιες ­ εν ολίγοις, υπάρχουν στελέχη σε όλα τα κόμματα που κατά
περίπτωση στηρίζουν μία συγκεκριμένη θέση, η οποία δεν είναι κατ’ ανάγκην και
θέση του κόμματός τους.

Μάλιστα, δεν είναι λίγα εκείνα τα στελέχη της Πολιτικής Άνοιξης που θεωρούν
ότι η κατάσταση αυτή θα οδηγήσει σε μετασχηματισμούς των σημερινών πολιτικών
σχηματισμών ­ πράγμα που, υπό προϋποθέσεις, θα μπορούσε να δώσει νέο ρόλο σε
ένα χώρο όπως ή «Άνοιξη».

Στο πλαίσιο αυτό, ο κ. Σαμαράς θεωρεί σημείο-κλειδί τις ευρωεκλογές του 1999.
Πάντως, στην «Άνοιξη» ακούγονται πλέον και φωνές που θα ήθελαν το κόμμα τους,
στο πλαίσιο της «αυτόνομης πορείας», να επιχειρήσει να καλύψει τον
«εθνικιστικό» ­ τον «ούλτρα δεξιό» ­ πολιτικό χώρο. Τέτοιες φωνές ακούγονται
με πολύ μεγάλη δυσπιστία από τον κ. Αντ. Σαμαρά, ο οποίος πάντως φροντίζει
δημοσίως να χρησιμοποιεί τέτοια ρητορεία που να αφήνει ανοιχτά τα πάντα, χωρίς
να δίνει ξεκάθαρη απάντηση σε τίποτα.