ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Θερινά προεόρτια

Το καλοκαίρι μας μπήκε ορμητικά και η πόλη μόλις που πρόλαβε να βάλει τα
θερινά της και να χαρεί τη γλύκα μιας ζέστης που ακόμα δεν μας κάνει να
ιδρώνουμε και να λιγώνουμε. Μαζί μ’ αυτό και τα συνήθως επερχόμενα προβλήματά
του.Οι καλοκαιρινές άπνοιες που εντείνουν το νέφος, τα παρατημένα σκουπίδια
που μυρίζουν όλο και περισσότερο στις γωνιές των δρόμων, οι θάλασσες και πόσο
καθαρές είναι και οι κίνδυνοι της ηλιοθεραπείας λόγω του όζοντος. Και μαζί μ’
αυτά, η ελπίδα να δούμε σύντομα τις ουρές των αυτοκινήτων στους δρόμους να
μικραίνουν με το κλείσιμο των σχολείων. Απέναντι σ’ όλα αυτά, το ΥΠΕΧΩΔΕ
διατυμπανίζει το θερινό κλιμακωτό ωράριο, ως πανάκεια για το θερινό νέφος.
Προσκομίζει μάλιστα και επιλεκτικά στοιχεία από βολικές χρονιές για να
αποδείξει ότι αυτό μειώθηκε κατά τις χρονιές πριν και μετά την εφαρμογή του.

Εάν για τη μείωση αυτή μεσολάβησαν και άλλα αίτια, ή αν οι μειώσεις αυτές
συμβαίνουν και κατά τους χειμερινούς μήνες, αυτό δεν το ψάξανε!

Για το πώς εξηγείται ότι μεταξύ ’94 και ’95 φαίνεται μείωση του νέφους παρ’
ότι δεν υπήρχε κανένα νέο μέτρο, απορία!

«Ράβδος εν γωνία άρα βρέχει». Και το σύνολο του Τύπου και των ΜΜΕ χαιρετίζει
άκριτα και με χαρά τη λήψη, επιτέλους, μέτρων!

Ο κόσμος θέλει πράξεις, έργα, πολιτικό θάρρος να τα βάλει κανείς με τα
κατεστημένα συμφέροντα!

Με τους αχρείους, συντεχνιαζόμενους συνδικαλιστές, τους μαγαζάτορες που δεν
ξέρουν το συμφέρον τους, τους δημόσιους υπαλλήλους οι οποίοι δεν έχουν
κοινωνική συνείδηση.

Για το καταλυτικό όμως αυτοκίνητο, ούτε κουβέντα. Για τη βαθμιαία, αλλά
σταθερή ­ προς το παρόν ­ μείωση του νέφους, λόγω της διείσδυσης στο σύστημα
οχημάτων νέας τεχνολογίας, αυτό αγνοείται επισήμως.

Επειδή δεν είναι μέτρο εγχώριας, κυβερνητικής, εμπνεύσεως και συλλήψεως, αλλά
υποχρεωτική εφαρμογή οδηγίας της ΕΟΚ και κανείς δεν είναι διατεθειμένος να
παραδεχθεί ότι τα μοναδικά μέτρα, με μετρήσιμες θετικές επιπτώσεις στην πορεία
του νέφους, είναι η βελτίωση των καυσίμων και τα καταλυτικά (παρ’ όλο που τα
τελευταία κόστισαν πανάκριβα, πάνω από 200 δισ. κατά το ’91-’93).

Γιατί προφανώς ρεζιλεύονται κυβερνήσεις 20 χρόνων, που άφησαν το νέφος στην
τύχη του και στα έξωθεν επιβαλλόμενα μέτρα…

Οι περιοδικά επαναλαμβανόμενες απεργίες των εργαζομένων στην καθαριότητα και
τα διαρκή προειδοποιητικά κλεισίματα της χωματερής των Άνω Λιοσίων
ξαναθυμίζουν το πρόβλημα των σκουπιδιών.

Και τότε το υπουργείο, προκειμένου να συγκαλύψει την παντελή του αποτυχία στη
διαχείριση των σκουπιδιών τού άστεως, τα βάζει σε οργίλο μάλιστα τόνο, με
κάποιους αχάριστους δημάρχους που δεν δέχονται να φορτωθούν το βάρος των μισών
σκουπιδιών της Αθήνας, τη στιγμή μάλιστα που επιλέχθηκαν με «αντικειμενικά
κριτήρια». Από υψηλόμισθους αδέκαστους καθηγητές Πανεπιστημίου, που αφού
εργάστηκαν αμισθί επί πολλούς μήνες, κατέληξαν, κατά συνείδηση και χωρίς
παρεμβάσεις, στο να φορτώσουν το σκουπιδαριό στις πλάτες του αριθμητικά
ολιγομελούς άρα και πολιτικά ασθενέστερου δήμου.

«Η μεγάλη πόλη τρώει τη μικρή», στη χωροθέτηση ρυπαρών δραστηριοτήτων.

Η αρχή «Κάθε δήμος και τη χωματερή του» και η αναβάθμιση των δεκάδων άτυπων
χωματερών της Αττικής, που θα μπορούσαν δημοκρατικά να λύσουν το πρόβλημα,
αποτελούν terra incognita για τους ιθύνοντες.

Για όλα φταίνε οι άλλοι και ποτέ εμείς.

Φταίει ο λαός που δεν απολαμβάνει την εμπιστοσύνη της κυβέρνησης και ποτέ οι
υπουργοί, που «τα πάντα εν σοφία εξήγγειλαν».

Η επιτυχία εξάλλου της περιβαλλοντικής πολιτικής κρίνεται κι από την
καθαρότητα των ακτών, όπου σχεδόν όλες βγήκαν ­ ως διά μαγείας ­ κατάλληλες.

Και βεβαίως, άμα χαλαρώσουμε κι άλλο τα όρια, θα μπορούμε ­ κατά το υπουργείο
­ να κολυμπάμε άφοβα ακόμα και στο λιμάνι του Πειραιά.

Μπορούμε λοιπόν ­ με υπερηφάνεια ­ να γιορτάσουμε την πολλαπλά και επιμελώς
προετοιμαζόμενη Ημέρα του Περιβάλλοντος και ήσυχοι πλέον ότι κάναμε το καθήκον
μας να εισέλθουμε στη φάση της θερινής διάλυσης.

Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου είναι χημικός μηχανικός – περιβαλλοντολόγος.