ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Χάθηκε ο «μπαμπούλας»

Όταν έγινε φανερό ότι η ελληνική οικονομία επιστρέφει στην Ευρώπη,
το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο γράφει όλο και καλύτερα σχόλια. Κατέρρευσαν οι
μύθοι και τώρα πια δεν υπάρχει ο «μπαμπούλας» να μας φοβίζει.ΚΑΘΩΣ οι δείκτες
της οικονομίας βελτιώνονται και η χώρα ανακτά την εμπιστοσύνη των διεθνών
αγορών, αρχίζουν να ξεθωριάζουν ορισμένοι μύθοι που τους είχαν πλάσει οι κατά
καιρούς κυβερνητικοί προπαγανδιστές για να συγκαλύπτουν τα δικά τους λάθη.
Π.χ. στα χρόνια της διακυβερνήσεως της χώρας από τον κ. Κ. Μητσοτάκη, όταν η
αναξιοπιστία μας στις Βρυξέλλες είχε κατέβει στο σημείο να αρνείται η Επιτροπή
να εγκρίνει την εκταμίευση της δεύτερης δόσης του κοινοτικού δανείου για τη
σταθεροποίηση της οικονομίας μας, είχε αναχθεί σε προσωπικότητα πρώτου
μεγέθους, σε φόβο και τρόμο, ο πολύς κ. Μπράιαν Ο’ Λάφλιν!

Ποιος ήταν;
Ένας Ιρλανδός δευτεροκλασάτος υπάλληλος της Κομισιόν, που όμως ερχόμενος κάθε
τρίμηνο στην Αθήνα για να ελέγξει την πορεία των μεγεθών της οικονομίας μας
και να διαπιστώσει αν αυτά είναι σύμφωνα με όσα είχαμε υποσχεθεί όταν πέρναμε
το 1990 το κοινοτικό δάνειο, τροφοδοτούσε πρωτοσέλιδα δημοσιεύματα. «”Έκθεση –
βόμβα” θα υποβάλει στις Βρυξέλλες ο Λάφλιν» έγραφε μια εφημερίδα, ενώ άλλη
πλειοδοτούσε για «μέτρα – φωτιά» που θα εισηγηθεί ο Ιρλανδός.

Από το 1994
που ο πληθωρισμός άρχισε να μειώνεται, τα ελλείμματα να περιορίζονται και το
Πρόγραμμα Σύγκλισης να τηρείται σε γενικές γραμμές, ο Ιρλανδός λογιστής
περιέπεσε στην αφάνεια που του άξιζε και ένα από τα «θρίλερ» της οικονομικής
πολιτικής εξαφανίσθηκε!

Το πιο εντυπωσιακό «θρίλερ» βέβαια στηνόταν κάθε
χρονιά, από την έντυπη και ηλεκτρονική πληροφόρηση, με αφορμή την έκθεση του
Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Η αλήθεια, βέβαια, είναι ότι το ίδιο το ΔΝΤ με
τη διεθνή πολιτική του, που συνίσταται στη μονοδιάστατη παροχή σκληρών
συμβουλών για προγράμματα λιτότητας, προσφερόταν και για συνωμοσιολογία του
Τύπου ο ιμπεριαλισμός και τα επιτελεία του αξιώνουν υποταγή. Όμως από την άλλη
πλευρά, οι ανοιχτές πληγές της οικονομίας μας έδιναν την ευκαιρία στους
εμπειρογνώμονες του ΔΝΤ «να μας τα ψάλλουν κάθε χρόνο» και δημιουργούσαν στις
κυβερνήσεις μας ένα άγχος και μια αγωνία για τις επικρίσεις του Ταμείου.
Ακριβώς για τους λόγους αυτούς, οι εκθέσεις του ΔΝΤ, που είναι εμπιστευτικές,
διέρρεαν πάντα από τις εφημερίδες της αντιπολίτευσης.

Σήμερα όμως ή μάλλον
από το 1995 όταν έγινε φανερό ότι η ελληνική οικονομία επιστρέφει στην Ευρώπη
μέσα από τις διαδικασίες της σταθεροποίησης, το ΔΝΤ γράφει όλο και καλύτερα
σχόλια και τώρα πια οι διαρροές της Έκθεσής του γίνονται όχι από την
αντιπολίτευση αλλά από την κυβέρνηση.

Αν, όμως, κατέρρευσαν οι μύθοι και
τώρα πια δεν υπάρχουν μπαμπούλες να μας φοβίζουν, απαξιώθηκε ταυτόχρονα και το
συνταξολόγιο των ξένων συμβούλων που μέχρι πριν από λίγα χρόνια φάνταζε σαν
κάτι πολύ σημαντικό, σαν προϊόν κάποιας «σοφίας» που έλειπε από τους δικούς
μας συμβούλους. Πράγματι, όποιος διαβάσει προσεκτικά την εφετινή έκθεση του
ΔΝΤ, θα διαπιστώσει όχι χωρίς έκπληξη ότι δεν περιέχει τίποτε περισσότερο ή
τίποτε λιγότερο απ’ ό,τι εισηγούνται ή παρατηρούν οι τεχνοκράτες της
κυβέρνησης από τον διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος, μέχρι τον οικονομικό
σύμβουλο του Πρωθυπουργού. Και μάλιστα, και αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία, το
ΔΝΤ για όλα τα φλέγοντα προβλήματα της οικονομίας έχει ταυτόσημες απόψεις,
π.χ. με τον υπουργό Εθνικής Οικονομίας κ. Γιάννο Παπαντωνίου, τον υφυπουργό
Οικονομικών κ. Ν. Χριστοδουλάκη και με τον πρόεδρο του συμβουλίου Οικονομικών
Εμπειρογνωμόνων κ. Ιωάν. Στουρνάρα, δηλαδή στην ουσία με το οικονομικό
επιτελείο της κυβερνήσεως.

Πέραν της θετικής κρίσεως του ΔΝΤ ότι η
ελληνική οικονομία βρίσκεται σταθερά στον δρόμο της προόδου και προσεγγίζει
στην ΟΝΕ, και όσων παρατηρήσεων γίνονται εις βάρος της κυβερνήσεως για
καθυστερήσεις στις ιδιωτικοποιήσεις, τις δαπάνες, τις διαρθρωτικές αλλαγές
κ.λπ., ακόμη και με αυτές συμφωνούν τουλάχιστον τα μέλη του οικονομικού
επιτελείου.

Όπως θυμούνται οι αναγνώστες των «ΝΕΩΝ», η εφετινή έκθεση του
διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος κ. Λουκά Παπαδήμου, άρχιζε και έκλεινε με
την προειδοποίηση ότι δεν θα συνεχισθεί η πρόοδος της οικονομίας, αν δεν
γίνουν γρήγορα οι απαραίτητες διαρθρωτικές αλλαγές. Και ως τέτοιες μνημόνευε
τις αποκρατικοποιήσεις, τις απελευθερώσεις των αγορών, συμπεριλαμβανομένης και
της εργασίας και τη δραστική περικοπή των δημοσίων δαπανών. Τα τρία σημεία
δηλαδή στα οποία εστιάζει την κριτική του το ΔΝΤ.

Μαζί με τα ξένα φόβητρα
λοιπόν που εξαφανίσθηκαν, χάθηκε και η εξ εσπερίας σοφία. Ωριμάσαμε και δεν
έχουμε ανάγκη συμβουλών!