[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΑΘΗΝΑ – Νέα Υόρκη σε μερικά δευτερόλεπτα. Διαδρομή θανάτου. Μια μαχαιριά στην
καρδιά της πόλης.

Το νεαρό ζευγάρι των ερωτευμένων πνιγόταν από την πρωτόγνωρη χαρά της
ευτυχίας, που μέρος της σκόρπαγε στη φωτισμένη πλευρά μιας γειτονιάς. Ώσπου
ήρθε ξαφνικά ο θάνατος. Ο 22χρονος Νικήτας Κορωνιός, νεκρός από αγνώστους,
γράφεται στο αστυνομικό δελτίο. Η κοπέλα λίγο πριν ούρλιαζε. Καλούσε σε
βοήθεια. Περίμενε κάποιο χέρι.

Οι περαστικοί οδηγοί

δεν σταμάτησαν. Η νεαρή «έπεσε» πάνω στις πόρτες των πολυκατοικιών, χτυπώντας
δαιμονισμένα τα κουδούνια. Μάταια…

Θωρακισμένα σπίτια. Παράθυρα και μπαλκόνια σε… ντεκόρ κάγκελου. Σκυλιά για
ανθρωποφύλακες! Μα τι έγιναν τα εκατομμύρια των ανθρώπων; Συγκάτοικοι στην
«άφθαστη» πόλη; Συνοδοιπόροι σε μια διαδρομή απομόνωσης;

Αυτά τα μικρά φώτα των πολυκατοικιών ξέρουν να σβήνουν και να βυθίζουν την
πόλη στο σκοτάδι. Μάθαμε να ζούμε σε μικρά διαμερίσματα, υπολογίζοντας την
ύπαρξή μας σε τετραγωνικά μέτρα!

Τα φώτα σβήνουν και ο καθένας κλείνεται σε κοχύλι που σφίγγει αόρατες και
«τρυφερές» δαγκάνες, ευτυχία (πόση άραγε;), θλίψη (μετριέται στα δάκτυλα),
αβεβαιότητα ­ σπάνιες οι εξαιρέσεις.

Η κοπέλα αναζήτησε βοήθεια σε περαστικούς και σε μόνιμους. Περίμενε μήπως
έλθει κάποιος «συγκάτοικος» στην απόγνωση. Όμως οι άνθρωποι δεν ήταν πουθενά.
Το κοχύλι κλείστηκε στον εαυτό του…

Έξω από το κέλυφος κατοικεί ο «εχθρός». Ο χωρίς όψη. Ο «τρίτος άνθρωπος». Ο
άγνωστος. «Όπως στρώσαμε θα κοιμηθούμε». Πέρα από τον μικρόκοσμο, η απουσία.

Ο φόβος για τα δικά μας, η αδιαφορία για τους άλλους.

Μα δεν έστρωσαν οι δύο νέοι. Άραγε, αυτό το απέραντο χαλί που περπατάμε δεν
είναι για όλους μας; «Ναι», απαντάνε, «αλλά τα βήματα πάνω του είναι δικά μας.
Ιδιοκτησία μας.

Δεν τα μοιραζόμαστε».

Η πόλη γυρίζει από τ’ άλλο πλευρό. Ευτυχώς που το διάλειμμα δεν έδιωξε εντελώς
τον ύπνο μας.

Κάποια μέρα ξαπλώνεσαι νεκρός και δεν σημαίνει τίποτα αν χιλιάδες άνθρωποι
ψέλνουν προσευχές για σένα. Από το πρωί έως το βράδυ.

Μήπως παραμένουμε δύο ξένοι στην ίδια πόλη;