Αστερισμός αμφισβήτησης

ΣΤΟΝ αστερισμό της αμφισβήτησης βρίσκεται το ελληνικό ποδόσφαιρο. Κάθε χρόνο,
οι τελευταίες αγωνιστικές καλύπτονται από ομίχλη. Οι φήμες για αγώνες σικέ σε
όλα τα γήπεδα, μεγάλα και μικρά, οργιάζουν.

Την ίδια ώρα οι αρμόδιοι κωφεύουν ή περιμένουν καταγγελίες με ατράνταχτες
αποδείξεις για παράνομες συναλλαγές. Λες και στα υπόγεια λειτουργούν ταμειακές
μηχανές και εκτός από τα πακέτα αλλάζουν χέρια και διάτρητες αποδείξεις για
την Εφορία. Λες και τα παιχνίδια «στήνονται» μπροστά στις κάμερες και τα φλας
των φωτορεπόρτερ. Αρκούν αξιόπιστες μαρτυρίες για την επιβολή ποινής.

Κι όταν γίνονται καταγγελίες, αρχίζει να λειτουργεί μηχανισμός απορρύθμισης
της σκέψης των φιλάθλων. Τυλίγουν τον καταγγέλοντα με σκιές και σκοπιμότητες,
με στόχο την αποδυνάμωση των στοιχείων του από την πρώτη στιγμή. Η ταυτότητα
του καταγγέλλοντος και οι σκοποί που ενδεχομένως εξυπηρετεί, μπορεί να
απασχολήσουν τους αρμοδίους. Ωστόσο με τη μεγαλύτερη δυνατή σοβαρότητα
επιβάλλεται να ερευνηθούν όλες οι πτυχές των καταγγελιών του. Άλλωστε,
πρόσβαση στο παρασκήνιο δεν έχουν μόνο «άγγελοι».

Αν το αθλητικό δικαστήριο πεισθεί από μαρτυρίες για την ενοχή κατηγορουμένου
σε «στήσιμο» αγώνα, τότε η ποινή πρέπει να είναι μία: υποβιβασμός της ομάδας.
Η αφαίρεση βαθμών ήταν ποινή συνδεδεμένη με την πιθανολόγηση δωροδοκίας, όπως
όριζε διάταξη του νόμου 75/75.

Η ωραιοποίηση της άθλιας κατάστασης των γηπέδων και η αποσιώπηση ή το
κουκούλωμα παράνομων πράξεων, επιτρέπουν τη διατήρηση ενός νόθου ποδοσφαίρου,
που θα κινείται σταθερά στην τροχιά της αναξιοπιστίας.

Μπορούμε να φθάσουμε ψηλά στην Ευρώπη, αρκεί να κάψουμε τις συνταγές των
εξουσιαστών του παρασκηνίου.