Ομογενείς στην κόλαση της Αμπχαζίας

ΤΟ ΣΟΤΣΙ είναι μια πανέμορφη πόλη στα παράλια της Μαύρης Θάλασσας. Εκεί
πήγαιναν οι τσάροι να ξεκουραστούν, εκεί είχαν τις ντάτσες τους οι ηγέτες της
Σοβιετικής Ένωσης, εκεί πηγαίνει για διακοπές και ο Μπορίς Γιέλτσιν. Η
βλάστηση οργιάζει, η πόλη εκτείνεται 150 χιλιόμετρα κατά μήκος της παραλίας
και η περιοχή προσφέρεται για ανάπαυση. Όχι πολύ μακριά από αυτό τον παράδεισο
βρίσκεται η κόλαση της Αμπχαζίας. Εκεί όπου ο αιματηρός εμφύλιος πόλεμος
στοίχισε τη ζωή σε χιλιάδες άτομα. Το ελληνικό στοιχείο κυριαρχούσε εδώ επί
2.500 χρόνια. Πριν από τις διώξεις της δεκαετίας του ’40 οι Πόντιοι
ξεπερνούσαν τις 65.000 καθιστώντας την πρωτεύουσα Σουχούμι σχεδόν ελληνική
πόλη. Πριν από το 1992, οπότε και ξέσπασαν οι συγκρούσεις, οι ομογενείς ήταν
περίπου 17.000, ενώ σήμερα παραμένουν εκεί εγκλωβισμένα 1.700 άτομα ελληνικής
καταγωγής. Οι ιστορίες τους είναι δραματικές.

Η οικογένεια του Αναστασίου Ανδρονικίδη ζούσε στην Τραπεζούντα μέχρι το 1918
όταν από τους διωγμούς των Τούρκων αναγκάστηκαν να έρθουν αρχικά στο
Νοβοροσίρσκ και αργότερα στην Αμπχαζία. Το ’47 τον έστειλαν για 4 χρόνια
εξορία στη Σιβηρία, ενώ όταν άρχισε ο εμφύλιος οι Αμπχάζιοι τον έπιασαν, τον
βασάνισαν και οι φίλοι του αναγκάστηκαν να τους δώσουν 15.000 δολάρια για να
τον αφήσουν ελεύθερο. Ο κ. Ανδρονικίδης και οι άλλοι ομογενείς από την
Αμπχαζία έπρεπε να «λαδώσουν» τους συνοριακούς φρουρούς της περιοχής που έχει
ανακηρύξει την ανεξαρτησία της από τη Μόσχα, για να τους αφήνουν να περάσουν
για λίγο στο έδαφος της Ρωσίας και να μιλήσουν με τον γ.γ. Απόδημου Ελληνισμού
Σταύρο Λαμπρινίδη και την ομάδα των βουλευτών. Πέρα από την οικονομική
ανέχεια, την ανεργία, τις συμμορίες που λυμαίνονται την περιοχή και το αβέβαιο
μέλλον, οι ομογενείς της Αμπχαζίας δεν μπορούν και να μετακινηθούν κάπου
αλλού, γιατί τα αμπχαζιανά διαβατήρια δεν αναγνωρίζονται από καμία χώρα
διελεύσεως, πλην της Τουρκίας, οπότε είναι ουσιαστικά αποκλεισμένοι εκεί.
Υπάρχουν περιπτώσεις οικογενειών που οι μισοί βρίσκονται στην Ελλάδα και οι
μισοί στο Σουχούμι.

Ο Πέτρος Τσούλφας λέει ότι είναι από το χωριό που οι Αμπχάζιοι σε μια νύχτα
σκότωσαν 20 μωρά. Η γυναίκα του με το παιδί τους είναι στην Ελλάδα και ο ίδιος
περιμένει εδώ και μήνες τα χαρτιά του προκειμένου να έρθει να τους βρει.
«Θέλουμε να πάμε στην Ελλάδα, μας πιάνει η αστυνομία, τους δίνουμε λεφτά για
να μας αφήσουν ελεύθερους, μας αφήνουν και μας ξαναπιάνουν ύστερα από λίγο
ζητώντας κι άλλα λεφτά. Πόσο μπορεί ν’ αντέξει κανείς;»

Οι ομογενείς διηγούνται ιστορίες δολοφονιών, βιασμών, οικογενειών που έχουν
χαθεί, συγγενών που έχουν χωριστεί και προσπαθούν μάταια να κρατήσουν τα
δάκρυά τους. Γι’ αυτούς που έχασαν στις συγκρούσεις, γι’ αυτούς που δεν
μπορούν να δουν στην Ελλάδα, για την τρομοκρατία που επικρατεί στην περιοχή με
αποτέλεσμα η όποια βοήθεια να χάνεται. Το σκαμμένο πρόσωπο και το βλέμμα του
Κωνσταντίνου Σαρακοστή τα λέει όλα: «Οι Έλληνες που παραμένουν εκεί όχι μόνο
δεν μπορούν να συντηρήσουν τον εαυτό τους, αλλά ούτε να θάψουν τους νεκρούς τους».