Ελπίδες στην Ευρώπη

Η σαρωτική
νίκη των Εργατικών στις βρετανικές εκλογές της Πρωτομαγιάς ανοίγει μια νέα
εποχή για την Ευρώπη και μας αφορά άμεσα. Η Ελλάδα, όπως κατά πάσα πιθανότητα
και η Ιταλία θα είναι απούσες από τον πρώτο κύκλο της ΟΝΕ, που θα συγκροτηθεί
από 1.1.1999. ΑΠΟΥΣΕΣ ΟΜΩΣ , παρ’ ότι για διαφορετικούς λόγους (όχι
δηλαδή γιατί δεν επέτυχαν τα κριτήρια του Μάαστριχτ όπως η Ελλάδα και η
Ιταλία), θα είναι και η Βρετανία, η Σουηδία και η Δανία.

Είναι υπέρ των
ελληνικών συμφερόντων, λοιπόν, ότι στον δεύτερο κύκλο που θα ενταχθεί στην ΟΝΕ
το 2000 ή το 2001 θα είναι μια ισχυρή χώρα όπως η Βρετανία, της οποίας όμως η
νέα κυβέρνηση είναι όχι μόνο περισσότερο φιλοευρωπαϊκή, αλλά συνδέει την
ένταξη στην ΟΝΕ με κατοχύρωση των εθνικών δικαίων (βέτο) και ενίσχυση του
κοινωνικού χάρτη του Μάαστριχτ. Ουσιαστικά δηλαδή η Ελλάδα θα μετέχει σε ένα
ισχυρό διεθνές μπλοκ που θα εισέλθει στην ΟΝΕ και το κοινό νόμισμα με
καλύτερους όρους και πάντως όχι δυσμενέστερους εκείνων του πρώτου κύκλου.

Ειδικά η κοινωνική διάσταση, που έχει για όλη την Ευρώπη η θριαμβευτική νίκη
του Νέου Εργατικού Κόμματος, προσφέρει μεγάλα πλεονεκτήματα ειδικά στην
προώθηση των ελληνικών θέσεων, που μέχρι στιγμής δεν ήταν και τόσο εύκολη,
καθώς η κυριαρχία του συντηρητικού γαλλογερμανικού άξονα με την άτεγκτη εμμονή
στα δημοσιονομικά κριτήρια του Μάαστριχτ προσπαθούσε να αφυδατώσει την
ευρωπαϊκή ολοκλήρωση από κάθε προοδευτική ιδέα.

Η ελληνική κυβέρνηση είναι
ιδιαίτερα ανήσυχη από τις πληροφορίες που διαρρέουν στις Βρυξέλλες και σύμφωνα
με τις οποίες η χρηματοδότηση των λεγόμενων διαρθρωτικών ταμείων θα
αντιμετωπίσει προβλήματα, καθώς η Γαλλία και η Γερμανία ενδιαφερόμενες να
επιτύχουν το κριτήριο του Μάαστριχτ για έλλειμμα στα δημόσια οικονομικά όχι
πάνω από 3%, αρνούνται να αυξήσουν τη συμμετοχή τους στις κοινοτικές δαπάνες
(1,27% του ΑΕΠ), ή ζητούν να καλυφθούν οι δαπάνες της διεύρυνσης (προς τις
πρώην ανατολικές χώρες) εις βάρος των διαρθρωτικών ταμείων. Ο γαλλογερμανικός
άξονας θυσιάζει στα αυστηρά κριτήρια του Μάαστριχτ, δηλαδή στην ονομαστική
σύγκλιση, την πεμπτουσία της ευρωπαϊκής ιδέας που είναι η συνοχή, η πραγματική
σύγκλιση όλων των χωρών-μελών.

Η κυβέρνηση Μέητζορ ήταν επίσης η πιο
αντιδραστική δύναμη στην Ευρώπη, αρνούμενη πεισματικά σε όλα τα Συμβούλια
Κορυφής να αποδεχθεί αύξηση της συμμετοχής των κρατών-μελών στις δαπάνες του
κοινοτικού προϋπολογισμού. Ταυτόχρονα, επί 18 ολόκληρα χρόνια, ο εκάστοτε
Βρετανός υπουργός Οικονομικών έλεγε πεισματικά όχι σε κάθε πρόταση της
Επιτροπής για κατοχύρωση των εργατικών δικαιωμάτων, για προστασία των ανέργων
κ.λπ.

Η απόφαση της κυβέρνησης Μπλερ να υπογράψει τον κοινωνικό χάρτη, που
τόσα χρόνια απέρριπταν οι Συντηρητικές κυβερνήσεις, δημιουργεί ασφαλώς μια νέα
δυναμική στην Ευρώπη, η οποία εξ αντικειμένου διευκολύνει τις ελληνικές
πρωτοβουλίες. Ίσως είναι πρόωρο να προβλέψουμε ότι ο κ. Τ. Μπλερ θα δεχθεί να
ενισχυθούν οι ίδιοι πόροι της Κοινότητας, πάντως, μια τόνωση των διαρθρωτικών
ταμείων ενδιαφέρει πρωτίστως και τη Βρετανία που έχει στον εθνικό της χώρο
περιοχές οι οποίες με τα ευρωπαϊκά πρότυπα είναι σαφώς καθυστερημένες (Σκωτία,
Ουαλία κ.λπ.).

Ο Πρωθυπουργός κ. Κ. Σημίτης στην ομιλία του στις 25
Απριλίου στο Πανεπιστήμιο Marburg, αναφερόμενος στις επικείμενες
διαπραγματεύσεις στη Διακυβερνητική, είπε ότι η ελληνική κυβέρνηση θα
επιδιώξει: Πρώτον, την εμβάθυνση και θεσμική ανάπτυξη της Ένωσης προς ένα
πρότυπο που θα στηρίζεται στις αρχές της Δημοκρατίας, της ισότιμης συμμετοχής
και της αλληλεγγύης. Δεύτερον, μια Ένωση με έντονη κοινωνική διάσταση και
κοινές πολιτικές για την καταπολέμηση της ανεργίας, του κοινωνικού αποκλεισμού
και την οικολογική προστασία. Την προώθηση της συνοχής και της πραγματικής
σύγκλισης. Για μια εσωτερική αγορά και νομισματική ένωση που θα σέβονται και
θα προάγουν το ευρωπαϊκό κοινωνικό πρότυπο. Για μια Ένωση κοντά στον Ευρωπαίο
πολίτη.

Επί εποχής Συντηρητικών οι δύο αυτοί βασικοί στόχοι της ευρωπαϊκής
πολιτικής της ελληνικής κυβέρνησης θα κτυπούσαν σε ένα παγερό τείχος σιωπής
και άρνησης. Τώρα έχουμε πολλές ελπίδες όχι μόνο να εισακουσθούμε, αλλά και να
έχουμε συμπαραστάτες στα αιτήματά μας. Μία πρόοδος είναι κι αυτή!