ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ

Ο ΛΟΓΟΣ στους αναγνώστες. Ο Βασ. Μπάκος, Γ.
Λέκκα 25, Λουτράκι, γράφει:

«Ο λόγος που αποφάσισα να γράψω αυτήν την
επιστολή βασίζεται στο κατ’ εξοχήν εθνικό σπορ των Ελλήνων, την ασυνειδησία.
Παίρνω μέτρο κρίσης και σύγκρισης την κοινωνία του χθες, του σήμερα και του
αύριο (που δεν φαίνεται πολύ ρόδινη) και τις κοινωνίες άλλων εξελιγμένων
χωρών. Βλέπουμε στη σημερινή κοινωνία ότι όλα εξαρτώνται από την τύχη και ο
καθένας ενδιαφέρεται για τον εαυτό του. Πάντα στην Ελλάδα γίνονται σπασμωδικές
κινήσεις για να λυθούν τα επίκαιρα προβλήματα, είτε αυτό είναι η διασφάλιση
του ημερομισθίου είτε κάποια εθνική υπόθεση υψηλής σημασίας. Ποτέ δεν υπήρξε
εθνική στρατηγική για θέματα όπως π.χ. η παιδεία, όπου όλες οι παρατάξεις και
τα κόμματα θα συμφωνούσαν ομόψυχα στη λήψη όποιων μέτρων.

Προσέξτε με, δεν
κατηγορώ κανέναν, γιατί έτσι μάθαμε να ζούμε και να σκεπτόμαστε, από τον
τελευταίο εργάτη έως τον πρωθυπουργό. Υπάρχουν, βέβαια, και οι σκεπτόμενοι, οι
οποίοι αναλογίζονται για το τι φταίει για την κατάσταση και πάντα προσπαθούν
να κάνουν κάτι. Αλλά η αδιαφορία του Έλληνα δεν αλλάζει με το να του το λες
και να το επισημαίνεις συνεχώς. Χρειάζονται δραστικές αλλαγές στο σύστημα της
παιδείας, γιατί όλα ξεκινούν από εκεί.

Θα ήθελα να επισημάνω ορισμένα
πράγματα για να γίνει κατανοητή η λέξη ασυνειδησία και η επίδρασή της στην
κοινωνία μας. Στον δημόσιο τομέα υπάρχει το μεγαλύτερο πρόβλημα. Όλοι οι
υπάλληλοι μελετούν κάθε χρόνο το αναλυτικό ημερολόγιο με τις απεργίες και τις
γιορτές και κανονίζουν το πρόγραμμα “κοπάνας”. Ακόμα και οι υπηρεσίες που
παρέχονται στους πολίτες αυτής της χώρας είναι επιεικώς απαράδεκτες (έχουν
γραφτεί κατά κόρον χιλιάδες καταγγελίες και παράπονα) γιατί ποτέ δεν υπήρξαν
σωστός προγραμματισμός και απαραίτητη ευσυνειδησία των υπαλλήλων. Στον
ιδιωτικό τομέα, τα πράγματα είναι κάπως καλύτερα, αλλά και πάλι όλα εξαρτώνται
από την ευσυνειδησία του εργοδότη, των προϊσταμένων και των υπαλλήλων. Στα
σχολεία, η κατάσταση ήταν και είναι τραγική. Ο κάθε δάσκαλος ή καθηγητής κάνει
τη διδασκαλία σύμφωνα με την κρίση του και τη μέθοδό του. Οι μαθητές, έτσι,
έχουν μάθει να απουσιάζουν συχνά, να μη διαβάζουν, να μην παρακολουθούν το
μάθημα και σε κάθε ευκαιρία να γελούν στην πλάτη του καθηγητή.

Στον
αθλητισμό, τα πράγματα είναι χειρότερα και δείχνουν τον καθρέπτη της κοινωνίας
μας εύγλωττα. Από πού να αρχίσουμε και πού να τελειώσουμε. Από τους φιλάθλους,
χούλιγκαν και μη, που ανεξέλεγκτα, πλέον, κάθε φορά που πηγαίνουν στα γήπεδα
(ποδόσφαιρο, μπάσκετ, βόλεϊ κ.τ.λ.), βρίζουν “εν χορώ”. Κάποτε, βγήκε ένας
νόμος που έλεγε ότι αν ο διαιτητής κάποιου αγώνα άκουγε βρισιές “εν χορώ”,
ήταν στη δικαιοδοσία του να διακόψει τον αγώνα εις βάρος των γηπεδούχων ή των
φιλοξενουμένων ή και των δύο. Αυτός ο νόμος έμεινε ανεφάρμοστος.

Η
ευσυνειδησία δεν είναι πράγμα που αγοράζεται, είναι κάτι που εμπεδώνεται στη
μικρή ηλικία κάθε ατόμου, είτε από την οικογένεια και το κοινωνικό περιβάλλον
είτε από το σχολείο. Στην οικογένεια, προσπαθούμε να μάθουμε τα παιδιά μας όσα
σωστά ξέρουμε ή νομίζουμε ότι ξέρουμε. Αλλά, επειδή εμείς οι μεγαλύτεροι δεν
έχουμε ευσυνειδησία μέσα μας, δεν είναι δυνατόν να τη μεταδώσουμε στα παιδιά».