Πάσχα στο νησί

Το τελευταίο φως της ημέρας αντιφεγγίζεται
πάνω στην αρυτίδωτη μεμβράνη της θάλασσας και, λίγο «πριν τα νερά θολώσουν»,
διαγράφονται αχνά οι τυρβώδεις δίνες της έλικας, καθώς χτυπούν στην
προκυμαία.ΠΑΝΩ στον πέτρινο μόλο το ζωηρό πλήθος, που ξεχύνεται,
μεταγγίζει τη ζωογόνο του ενέργεια στον σιωπηλό οικισμό που, σαν
νυχτολούλουδο, ετοιμάζεται να ξανοίξει τα πέταλά του για την υποδοχή.

Αρώματα νυχτερινά ανταμείβουν τους επισκέπτες και η αχνή καμπύλη των βουνών
κλείνει ολόγυρα το τοπίο, ξυπνώντας στο πλήθος μνήμες περσινές.

Στη στιγμή
αυτή του χρόνου κυριαρχεί η πανταχού παρουσία, της αγουροξυπνημένης φύσης,
ενός τοπίου που βιάζεται ν’ ανθίσει και να προλάβει το καλοκαίρι. Που σε λίγο
θα φθάσει αμείλικτο, αφήνοντας βαθιές ρυτίδες στο χώμα, μισογκρεμισμένες
ξερολιθιές και ξεροπήγαδα, κίτρινα τοπία και τζιτζίκια.

Ο χειμώνας που
πέρασε, τόνωσε με τις βροχές του «τις λιγοστές ελπίδες της ζωής στηρίζοντας
την πενιχρή βλάστηση». Κι έτσι, τώρα, μέσα στα πρόσκαιρα φυλλώματα ένας
ολόκληρος κόσμος στροβιλίζεται και ο μουσικός ψίθυρος καλημερίζει τον πρωινό
περιπατητή.

Το τοπίο, μέσα από το ανάγλυφο, χάνεται και ξαναγεννιέται,
προβάλλοντας στον ορίζοντα αγροικίες και παρεκκλήσια στις κορφές των λόφων.
Χορταριασμένοι αυλόγυροι, λουλουδιασμένοι τάφοι, ξεχασμένοι στον χρόνο, με
ρημαγμένα τα ξύλινα κάγκελα και γερμένους τους σταυρούς.

Παραπάνω στο
χωριό, στη σιωπηλή εκκλησιά το σώμα του νεκρού ραίνεται και στολίζεται,
μοιρολογιέται και εγκωμιάζεται από νεαρά κορίτσια, που σύντομα θα ξεχυθούν
ανυπόμονα στα καφενεία και τις παραλίες.

Εκεί η φουσκοθαλασσιά του κύματος
ξεβράζει, μήνες τώρα, το σώμα του χειμώνα. Ξεραμένες Ποσειδώνιες, αδειανά,
νωπά ακόμα όστρακα, πετρωμένοι αστερίες, κούφιοι αχινοί, σπασμένα ξύλα και
ναυάγια, σκουπίδια και κατάλοιπα από ταξίδια πελαγίσια.

Μορφές που χάνουν
σιγά-σιγά το σχήμα τους. Εικόνες που χάνουν σιγά-σιγά το χρώμα τους.

Το
βράδυ, μικροί και μεγάλοι, «Αι γενεαί πάσαι» θα συνοδέψουν το στολισμένο σώμα
«μεγαλύνοντας τον ζωοδότη» που με τη φθορά του έθεσε την απαρχή μιας
καινούργιας ζωής.

Το γλυκοξύπνημα με τους αχνούς αντίλαλους και τα δειλά
γέλια, από τα στενά σοκάκια και τις μισάνοιχτες κάμαρες, θα βρει τα ξεκούραστα
κορμιά με ναρκωμένες τις αισθήσεις. Κάπου μακριά σπάει τη γαλήνη ο παράταιρος
ήχος των βαρελότων.

Ο ήλιος χαμηλώνει και από την καφετέρια η νοσταλγική
φωνή του Sergio Enrico στέλνει το πρώτο αποψινό κάλεσμα της αγάπης «Ιο que amo
solo te…» κι εγώ, που αγαπώ μόνο εσένα, σου χαρίζω το υπόλοιπο της νιότης
μου. Μιας αγάπης επικεντρωμένης και προσωπικής.

Και καθώς η απόγειος αύρα
ξεσηκώνει ένα δραστήριο κύμα, οι κόρνες στο καμπαναριό ανοίγουν, με το «Κύματι
θαλάσσης…», τη βραδινή αυλαία. «Τόσον ηγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε τον
μονογενή υιόν αυτού έδωσε…». Παροδική μνεία μιας αγάπης απλόχερης και
διάχυτης σ’ έναν κόσμο ανταγωνιστικό.

Σε λίγο το ανέσπερο φως θα φωτίσει
τα πρόσωπα, αναδεικνύοντας τη γιορταστική σύναξη μες στο σκοτάδι.

Μες στον
περίβολο, φευγαλέα βλέμματα και χαμόγελα γεφυρώνουν τις παρέες και
συμπληρώνουν την ευχάριστη αδημονία.

Από το πουθενά ακούγεται η φωνή του
ποιητή ως να προστάζει: «Ομπροστά στους αγίους φιληθείτε…».

Ο χρόνος
μένει μετέωρος, καθώς σκάνε καταιγιστικά οι κροτίδες.

Κάποιο μωρό κλαίει!
Και ένα σκυλί τρομαγμένο χώνεται στα πόδια του αφέντη του, την ώρα που εκείνος
αναλογίζεται την ανάσταση των νεκρών και τη Δευτέρα Παρουσία…

Στον άδειο
χώρο της κατάφωτης εκκλησίας, που ακόμα αναδίδει γιορτινά αρώματα και
ανθρώπινο ιδρώτα, λίγοι ­ ελάχιστοι ­ θ’ ακούσουν το πασχαλινό κάλεσμα της
ύστατης ισότητας «και πλούσιοι και πένητες…» και τη γενική αμνηστία της
τελευταίας στιγμής: «Νηστεύσαντες και μη νηστεύσαντες».

Εδώ οι διαφορές
και οι διακρίσεις καταργούνται μπρος στον θάνατο, που ενεργεί πλέον ως
τροφοδότης της ζωής στη νέα της μορφή και ως ζωοδότης της φύσης…

Η νύχτα
προχώρησε βαθιά και απομένει μία ημέρα μόνο μέχρι την επιστροφή!