Απόβαση στις λάσπες

Ο Αρμπέν,
ένας 40χρονος ταξιτζής από το Δυρράχιο, δεν δείχνει και πολύ εντυπωσιασμένος
από τον τεράστιο όγκο των οχημάτων της ελληνικής αποστολής: «Από εδώ κοντεύουν
πια να περάσουν όλοι οι στρατοί της Ευρώπης! Μακάρι να πάνε όλα καλά…», λέει
με αρκετή δόση σκεπτικισμού.

ΣΑΝ ΤΟΝ ΑΡΜΠΕΝ ήταν χθες οι
περισσότεροι κάτοικοι σε αυτό το λιμάνι της Αδριατικής, των 60.000 ψυχών, που
απέχει περίπου 45 χιλιόμετρα από τα Τίρανα. Έτσι, μόλις στις 10 το πρωί
κατέπλευσε το αρματαγωγό «Σάμος», μετά από 45 ώρες θαλάσσιου ταξιδιού, εκείνοι
που κοιτούσαν με περιέργεια ήταν καμιά 50ριά άτομα που περίμεναν με τις
αποσκευές τους στην προκυμαία, καρτερώντας να επιβιβαστούν στο φέρι «Ιλλυρία»
με προορισμό κάποιο κοντινό λιμάνι της Ιταλίας. Οι υπόλοιποι συνέχιζαν
κανονικά την καθημερινότητά τους, στους γνωστούς τους αργούς ρυθμούς,
πηγαινοερχόμενοι συνεχώς στους λασπωμένους δρόμους.

Κατά τις 10.30 ο ταγματάρχης Στ. Παππάς
παρουσιάζεται και δίνει αναφορά στον διοικητή του ελληνικού τάγματος
αντισυνταγματάρχη Κ. Κατσικογιάννη: 28 αξιωματικοί, 135 υπαξιωματικοί και
οπλίτες, 48 οχήματα.

100 μέτρα πιο πέρα, σε ένα άλλο σημείο της προβλήτας,
κοντά σε καινούργιους ιταλικής κατασκευής γερανούς, «έδεσε» μία ώρα αργότερα
το άλλο αρματαγωγό, το «Χίος». «Η καθυστέρηση δεν οφείλεται σε εμάς, αλλά στον
ντόπιο πιλότο, ο οποίος τόση ώρα τους καθυστερεί επειδή δεν ξέρει σε ποιο
σημείο να τους βάλει!…», ήταν η επίσημη απάντηση του Έλληνα υποδιοικητή της
πολυεθνικής δύναμης, ταξίαρχου κ. Κατσάρη.

Στις 11.20, μόλις ο ταγματάρχης
Ευθ. Καρατζιούλας αναφέρει στον αντισυνταγματάρχη Κ. Κατσικογιάννη τη δύναμη
των ανδρών του (16 αξιωματικοί, 183 υπαξιωματικοί και οπλίτες, 42 οχήματα),
εμφανίζεται στο άνοιγμα της μπουκαπόρτας ένα ερπυστριοφόρο και μία τεράστια
ελληνική σημαία «αποβιβάζεται» στο Δυρράχιο.

Οι Έλληνες στρατιώτες
δείχνουν να ξαφνιάζονται στο αντίκρυσμα μιας πόλης που ούτε στην πλέον
απομακρυσμένη ελληνική επαρχία μπορεί να συναντήσει κανείς.

Σε ελάχιστα
λεπτά, και μέχρι να συγκεντρωθούν στην άκρη του λιμανιού, το αρχικό σοκ
ξεπεράστηκε: «Είμαι ο Θανάσης από την Ορεστιάδα. Εύχομαι να γυρίσουμε όλοι
καλά και στους δικούς μου Καλό Πάσχα», λέει ένας λοχίας. Στο διπλανό όχημα ο
Σταύρος, επιλοχίας από την Κομοτηνή, στέλνει το δικό του μήνυμα: «Να πείτε
στους δικούς μας να μην ανησυχούν». Κάποιος άλλος πιο εκεί, ο λοχίας Λευτέρης
από τα Γρεβενά, ρωτά για τον… Ολυμπιακό.

Τέτοιες στιγμές τα αστεία
αποτελούν το καλύτερο φάρμακο στην ένταση. Άλλοι πάλι, πιο ρεαλιστές, δεν το
κρύβουν: «Ευτυχώς που είναι καλά τα λεφτά», λένε, ενώ ορισμένοι «αισθάνονται
υπερήφανοι που εκπροσωπούν την Ελλάδα σ’ αυτή την αποστολή».

Λίγο πριν τη
1 το μεσημέρι η ελληνική φάλαγγα ξεκινάει με προορισμό τα Τίρανα. Δεξιά και
αριστερά ο λίγος κόσμος των χωριών περιεργάζεται τους φαντάρους. Τα παιδιά
κινούν τα χέρια τους και οι στρατιώτες ανταποδίδουν τον χαιρετισμό.

Ο
διοικητής του ελληνικού τάγματος κ. Κατσικογιάννης πιο πριν είχε απερίφραστα
τονίσει: «Μ’ αυτή την αποστολή σχεδόν ολοκληρώνεται η ελληνική δύναμη στην
Αλβανία. Απομένει ένας λόχος (με 100 άνδρες και 30 οχήματα) που θα αφιχθεί την
ερχόμενη εβδομάδα. Μέχρι στιγμής είμαστε απολύτως ικανοποιημένοι.

Η
συνεργασία μας με τις άλλες δυνάμεις της πολυεθνικής είναι άριστη. Ελπίζουμε
ότι σε μερικές μέρες θα αρχίσουμε να συνοδεύουμε τις αποστολές της
ανθρωπιστικής βοήθειας».

Νωρίς το απόγευμα, σε ένα σταυροδρόμι λίγο έξω
από τα Τίρανα, η ελληνική φάλαγγα χωρίζει. Περίπου 90 άτομα και 40 οχήματα
κατευθύνονται προς το στρατόπεδο του «Βαζκιάρ». Το υπόλοιπο τμήμα, μέσα από
τις λάσπες και στις ανηφοριές, φθάνει στο στρατόπεδο του «Ιζμπερίς». Άνδρες,
γυναίκες και κυρίως ξυπόλυτα παιδιά ακούνε το θόρυβο από τα βαριά μηχανήματα
και ξεπροβάλλουν στις αυλόπορτες. Στην αρχή μας αντιμετωπίζουν «παγωμένα».
Γρήγορα όμως τα παιδιά ξεθαρρεύουν. Φωνάζουν «καλησπέρα» στους Έλληνες
στρατιώτες κι αυτοί χαμογελούν. Το μουντό χρώμα αυτής της γειτονιάς, που έχει
μετατραπεί σε βούρκο από τη βροχή, «σπάει» με την εμφάνιση των φαντάρων.

Παιχνίδια και κώδικες επικοινωνίας ξεκινούν, ενώ κάποιοι πετούν καραμέλες
στους μικρούς. Το πρώτο… στοίχημα, η αποδοχή από τους ντόπιους, φάνηκε να
κερδίζεται.