Προσχωρώντας στους υβριστές

Intime - Liakos John
Έως σήμερα, έχουν ενταχθεί στο ΠΑΣΟΚ με προέλευση από τον ΣΥΡΙΖΑ οι βουλευτές Πέτρος Παππάς, Αλέξανδρος Αυλωνίτης, Ευάγγελος Αποστολάκης, Ράνια Θρακιά, Μυρτώ Κοροβέση, χθες και η Νίνα Κασιμάτη.
Κοινό χαρακτηριστικό σχεδόν όλων αυτών των προσώπων, η χρήση απαξιωτικών χαρακτηρισμών για το ΠΑΣΟΚ, τουλάχιστον για την εκδοχή του που συνέβαλε στην αναγνώριση της χρεοκοπίας της χώρας και στην προώθηση οδυνηρών μεταρρυθμίσεων προκειμένου η χώρα να μείνει στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο ευρώ.
Το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη, δηλαδή, δέχεται στους κόλπους του πρόσωπα που εξύβριζαν συστηματικά τις μόνες ρεαλιστικές επιλογές που είχε η χώρα μετά τη χρεοκοπία. Τις μεταρρυθμιστικές επιλογές.
Πρόσωπα που έριχναν λάδι στη φωτιά του οιονεί εμφυλίου της προηγούμενης δεκαετίας, εγκαταλείπουν τον πολιτικό χώρο που διαλύεται στα εξ ων συνετέθη, και γίνονται δεκτά στο κόμμα που εξύβριζαν. Θα είναι υποψήφια στις επόμενες εκλογές με το ΠΑΣΟΚ, ακόμα και σε βάρος συναδέλφων τους που υπέστησαν την οδύνη των συνεπειών της προσαρμογής στην πραγματικότητα τα δύσκολα χρόνια.
Ειδικά η Νίνα Κασιμάτη είναι ένα πρόσωπο που το έχει πληρώσει ακριβά το κόμμα. Κόρη οικογένειας πασόκων, το 2007 συντάχθηκε με τον Γιώργο Παπανδρέου στην εσωκομματική σύγκρουσή του με τον Ευάγγελο Βενιζέλο.
Ωστόσο, ο ανταγωνισμός με τη μητέρα της για μια θέση στο κομματικό ψηφοδέλτιο και αργότερα η μιντιακή έκθεσή της κυρίως στην υπεράσπιση προσώπου του οικογενειακού περιβάλλοντός της, που είχε εμπλοκή με τη Δικαιοσύνη, ήταν η αιτία της απομάκρυνσής της από τα ψηφοδέλτια.
Το πρώην είδωλο, διαμιάς, έγινε εχθρός, η Νίνα Κασιμάτη με πασοκική τεχνογνωσία προσέγγισε τον ΣΥΡΙΖΑ του «Ή εμείς ή αυτοί» και, πολύ γρήγορα, της δόθηκε η δυνατότητα να εκφράσει το μίσος της στο άλλοτε είδωλό της.
Τον Απρίλιο του 2013 τρομοκράτες χτύπησαν τον μαραθώνιο της Βοστώνης, όπου έτρεχε κι ο Γιώργος Παπανδρέου. Κι εκείνη έγραψε στον λογαριασμό της στα σόσιαλ μίντια: «Κάτι μου λέει ότι κάποιος δικός μας fit freak έτρεχε στον Μαραθώνα της Βοστώνης. Αλλά, ως γνωστόν, μόνο οι καλοί πεθαίνουν».
Ηταν η εποχή που οι αντίπαλοι έπρεπε να θανατωθούν – ευτυχώς, συμβολικά. Εχοντας προσχωρήσει στην κουλτούρα του μίσους, η Νίνα Κασιμάτη μπήκε στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ και, επιτέλους, εξελέγη βουλευτής το 2015. Επανεξελέγη μετά το δημοψήφισμα και το τρίτο μνημόνιο. Μπορεί να πίστεψε κι ότι η Ελλάδα επιτέλους πραγματώνει το σοσιαλιστικό όνειρο, ίσως να το είδε μπροστά της και στην Κούβα, όταν το 2016 συνόδευσε τον Αλέξη Τσίπρα στην κηδεία του Φιντέλ Κάστρο.
Εν πάση περιπτώσει, το ειδύλλιο με τον Τσίπρα δεν την έφερε πολύ ψηλά. Πρωταγωνίστησε σε μερικά ακόμα επεισόδια της περιόδου (πήγε, π.χ., με τον Κασιδιάρη και τον Καμμένο στο Καστελλόριζο να προστατεύσει τα σύνορα), εκλεγόταν όμως συνεχώς στη Βουλή. Η διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ δεν την οδήγησε στις περιπέτειες με τον Κασσελάκη ή στον προθάλαμο της ΕΛΑΣ. Προτίμησε να επιστρέψει στο ριζοσπαστικό ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη, στο ΠΑΣΟΚ (μ-λ) που λέγαμε τις προάλλες. «Νόστιμον ήμαρ, Πρόεδρε», είπε στον νέο αρχηγό της. Ευκαιρία να εξηγήσει και στον πρώην πρόεδρο τι ευχόταν γι’ αυτόν στον μαραθώνιο. Και να ζεστάνει την καρέκλα για την επιστροφή της Θεοδώρας Τζάκρη.
Το ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη διευρύνεται. Το θέμα όμως είναι πάντα με ποιους. Με ποιες αρχές, με ποιους στόχους, για ποιους οπαδούς. Τι μπορεί να περιμένει ο πολίτης από ένα κόμμα κουρελού που προσχωρεί στους υβριστές του.
Η νομιμότητα
Για τις κανονικές χώρες είναι κάτι αδιαφιλονίκητο. Δουλειά της Αστυνομίας είναι η νομιμότητα. Η σύλληψη του εγκλήματος. Η προστασία της ασφάλειας στις πόλεις και στα χωριά. Τα βασικά μέσα για να κάνει τη δουλειά της έρχονται από πολύ μακριά. Περιπολίες, έλεγχοι, συλλήψεις. Οταν υπάρχει ανασφάλεια, οι κοινωνίες ζητάνε την αστυνομική παρουσία.
Οταν δεν υπάρχει, η μαζική πληροφόρηση το επισημαίνει συμβολοποιώντας θλιβερές ιστορίες που σοκάρουν: συμμορίες που εξαπατούν ηλικιωμένους, βίαιη δραστηριότητα κατά ανήμπορων να αμυνθούν, ναρκωτικά, οικονομικό έγκλημα, επικίνδυνη οδήγηση, παράνομη οπλοχρησία…
Οι κοινωνίες έχουν ανάγκη την Αστυνομία κι η τάξη είναι υπόσχεση κάθε κυβέρνησης. Υπάρχει, βέβαια, μια παράλληλη κουλτούρα ανυποταξίας, που κυρίως επηρεάζει όσους εμφορούνται από ιδεολογίες του προοδευτισμού: αυτοί θεωρούν την αστυνομική παρουσία αυταρχισμό και καταπίεση.
Παραπέμπουν στο εμφυλιακό κράτος ή στη χούντα για να δικαιολογήσουν την αποστροφή τους. Ανάλογες ιδεολογίες της ριζοσπαστικής Ακροδεξιάς αντιστρατεύονται την επιβολή της τάξης – επειδή θεωρούν τη δική τους δύναμη το υποκατάστατό της.
Αλλά η Αστυνομία δεν είναι υπάλληλος καμίας ιδεολογίας και κανενός συμπλέγματος. Είναι υποχρεωμένη να υπηρετεί την ασφάλεια των κοινωνιών, προφανώς με κανόνες τους οποίους οφείλει να τηρεί, αυτή είναι η δουλειά της. Κι όπως η δικαιοσύνη οφείλει να είναι τυφλή, η Αστυνομία οφείλει να είναι κουφή.














