Πήγα Είδα

Ονειρικός ρεαλισμός στον Πειραιά

Εντυπώσεις από τα εγκαίνια της έκθεσης «Απόστολος Γεωργίου. Κλασσικά Εικονογραφημένα»

4 λεπτά

Κάτω στον Πειραιά, στο λιμάνι. Όχι της αγωνίας (Ελία Καζάν, Μάρλον Μπράντο), αλλά της καλλιτεχνικής δημιουργίας.

Πέμπτη βράδυ και τα βήματα μας φέρνουν στη Μαυρομιχάλη 6, σε μια πρώην βιομηχανική αποθήκη, ένα πετρόκτιστο κτίριο καθ’ ύψος ελεύθερο και με μεγάλο πατάρι (με εμφανή, υπέροχα «ζευκτά)», που έχει μετατραπεί σε Γκαλερί – περισσότερο μια Πινακοθήκη (Kunsthalle) παρά μια παραδοσιακή Αίθουσα Τέχνης: «Sylvia Kouvali Piraeus».

Το κτίριο είναι αναμορφωμένο με μαστοριά και ευαισθησία. Η είσοδος, ο προθάλαμος θα λέγαμε, είναι λευκός και απέναντι από την υποδοχή έχουν τοποθετηθεί τετράγωνοι συμπαγείς πάγκοι, στους οποίους, εκτός από τον κατάλογο ή/και εκδόσεις που αφορούν το έργο του, κάθε καλλιτέχνης τοποθετεί κάποια αγαπημένα βιβλία. Οι τοίχοι συχνά φιλοξενούν μικρά έργα, κάτι σαν πρελούδιο, σαν εισαγωγή στο κύριο εκθεσιακό corpus που ακολουθεί.

Στον κεντρικό καθαυτό εκθεσιακό χώρο, στα εμφανώς αρχιτεκτονικά επικαιροποιημένα «δωμάτια», διατηρούνται ο ιστορικός χαρακτήρας, η αρχική ταυτότητα του κτιρίου, αφού εδώ έχουν καθαιρεθεί τα επιχρίσματα από τους τοίχους και έχουν αποκαλυφθεί τα υποστυλώματα, οι δοκοί, η λιθοδομή.

Η έκθεση που είχαμε τη χαρά να επισκεφθούμε, με τίτλο «Απόστολος Γεωργίου. Κλασσικά εικονογραφημένα», είναι η πέμπτη που παρουσιάζει ο καλλιτέχνης σε συνεργασία με την εν λόγω γκαλερί, και αναπτύσσεται παράλληλα σε δύο διαφορετικούς χώρους, στο Λονδίνο και στον Πειραιά.

Συμπεριλαμβάνεται στον κύκλο εκδηλώσεων με τον γενικό τίτλο «Cundu Luna Vini» (Όταν βγαίνει το φεγγάρι), με αφορμή τα είκοσι χρόνια (2007-2027) από την ίδρυση της γκαλερί.

Στην προθήκη προς τον δρόμο ένα γαϊδουράκι, απεικονισμένο σε ορθογώνιο παραλληλόγραμμο καμβά, τοποθετημένο κατακόρυφα, καλεί τον περαστικό να επισκεφθεί την έκθεση.

Στην είσοδο συναντάμε, τοποθετημένη σε δύο πλευρές της, μια πολύ ωραία μεγάλη σειρά νέων σχεδίων, το ύφος και η δομή των οποίων ίσως δημιουργεί εκλεκτικές συγγένειες με αρχιτεκτονικά σκαριφήματα. Στα εσωτερικά «δωμάτια» μας περιμένουν 10 πίνακες μεγάλων διαστάσεων, (ένας του 2022, ένας άλλος του 2023, οι υπόλοιποι σημερινοί), διόλου τυχαία όλοι «Untitled».

Καθώς είχε πει ο καλλιτέχνης το 2019 στη «Lifo»: «Όταν ξεκίνησα ήταν πολύ πιο αφηρημένα τα πράγματα και έβαζα στα έργα μου τίτλους. Η ιστορία βρισκόταν πολύ θαμπά στο έργο και έβαζα τίτλους προβοκατόρικους για να την περιγράψουν. Μετά, όταν οι φιγούρες άρχισαν να γίνονται πιο συγκεκριμένες, αποφάσισα να μη βάζω τίτλους, γιατί θεώρησα ότι ο τίτλος βοηθάει τον θεατή να του αρέσει το έργο, είναι κολακευτικός και απλώς τον καλοπιάνει».

Έκρηξη χρωμάτων

Τα έργα του Γεωργίου είναι κατά κάποιον τρόπο «ρεαλιστικά», αντλούν από την πραγματικότητα αλλά δεν την αναπαριστούν έτσι όπως είναι: «Ζωγραφίζω ιστορίες καθημερινής σκέψης, όχι καθημερινής ζωής», λέει ο καλλιτέχνης και ως εκ τούτου – μολονότι δεν είμαι ειδικός – θα αποτολμούσα την πρόταξη του επιθετικού προσδιορισμού «ονειρικός» στον όρο «ρεαλισμός». Εντυπωσιακή η έκρηξη των χρωμάτων που κυριαρχούν στα σχέδια αλλά κυρίως στους πίνακες, μερικά των οποίων μάλλον δύσκολα απαντώνται σε πίνακες ζωγραφικής.

Όπως και ο τίτλος της έκθεσης αφήνει να διαφανεί, ο Απόστολος Γεωργίου είναι πρωτίστως εικονογράφος.

Στο έργο των τελευταίων δεκαετιών αυτού του σημαντικού καλλιτέχνη, η προσέγγιση είναι αυτοβιογραφική, βιωματική: ενδοσκοπική αλλά συγχρόνως με το βλέμμα κατά κάποιο τρόπο στραμμένο στο συλλογικό.

Όπως σημειώνεται στο σύντομο κείμενο που συνοδεύει την έκθεση, «[Ο καλλιτέχνης] σαν παρατηρητής που παρουσιάζεται μέσα στο ίδιο του το έργο, συχνά εμφανίζεται αλλά τις πιο πολλές φορές πρωταγωνιστεί σαν ήρωας ενός θεάτρου του παραλόγου, σκηνών που φαίνονται περίεργες, που τελικά είναι η ίδια η ζωή».

Ο Απόστολος Γεωργίου δικαίως θεωρείται ένας των σπουδαιότερων καλλιτεχνών της γενιάς του ’80. Γεννημένος στη Θεσσαλονίκη το 1952, όταν επέστρεψε στην Ελλάδα έμεινε στη Σκόπελο, ενώ από το 2006 ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Μορφώθηκε στην Αρχιτεκτονικό Τμήμα της Ανωτάτης Σχολής Εφαρμοσμένων Τεχνών της Βιέννης (1971-1973) και στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Φλωρεντίας (1973-1975).

Έχει συμμετάσχει σε δεκάδες ατομικές και ομαδικές εκθέσεις ανά τον κόσμο (να αναφέρουμε την παρουσία του στη Documenta 14), ενώ έργα του φιλοξενούνται σε σημαντικές δημόσιες συλλογές: στο Παρίσι, στο Κέντρο Πομπιντού και στη Συλλογή Πινώ, στην Αθήνα στη Συλλογή Δάκη Ιωάννου και στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, στη Μελβούρνη στην Εθνική Πινακοθήκης της Βικτώρια, στο Μονακό στο Νέο Εθνικό Μουσείο του Μονακό.

Ο Κωνσταντίνος Πατέστος είναι αρχιτέκτων PhD,  καθηγητής στο Πολυτεχνείο του Τορίνου

Go Deeper

Πειραιάς Πινακοθήκη

Επόμενο άρθρο

Google news

Ακολουθήστε tanea.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Σχετικά άρθρα

Τα Νεότερα

  1. Ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ χαρακτηρίζει θεμιτό το ουκρανικό πλήγμα στη γέφυρα της Κριμαίας
  2. Ιερόσυλοι εισέβαλαν σε μοναστήρι στα Πολιτικά της Εύβοιας – Άρπαξαν τιμαλφή
  3. Ιρανικό δίκτυο: Στέλεχος ισραηλινής εταιρείας ο πιθανός στόχος στην Ελλάδα

Πιο Σχολιασμένα

Πιο Διαβασμένα

Cookies