I will survive

Ποιος θα μας το έλεγε, στα νιάτα μας, όταν σπάγαμε τα τακούνια μας χορεύοντας το Ι will survive με την Γκλόρια Γκέινορ, ότι θα ερχόταν μια στιγμή στο μέλλον που θα έπρεπε να προνοήσουμε ώστε να επιβιώσουμε όχι από έναν άπονο άνδρα που μας φέρθηκε άκαρδα, αλλά από ακραία καιρικά φαινόμενα, μια κυβερνοεπίθεση ή υβριδική απειλή.

Βέβαια την εποχή εκείνη, οι κυβερνοεπιθέσεις και οι υβριδικές απειλές ήταν άγνωστες λέξεις. Από τότε όμως δεν άλλαξε μόνο το λεξιλόγιο αλλά, κυρίως, οι βεβαιότητές μας.

Για παράδειγμα, θα φανταζόμασταν ποτέ ότι θα κλειδαμπαρωθεί όλος ο κόσμος εξαιτίας μιας επιδημίας ή ότι θα απαγορεύονταν τα πλαστικά καλαμάκια για να σωθεί ο πλανήτης; Εντάξει, ήταν μια εποχή που θεωρούσαμε δεδομένο ότι ουδείς μας απειλεί, το πολύ πολύ οι εξωγήινοι λόγω της μόδας με τον Ντένικεν.

Και τώρα; Οδηγία από την Κομισιόν για να γεμίσουμε ένα σακίδιο με είδη πρώτης ανάγκης ώστε να επιζήσουμε για τουλάχιστον 78 ώρες σε έκτακτη συνθήκη αποκλεισμού και που, στα χθεσινά «ΝΕΑ», αναφερόταν αναλυτικά το περιεχόμενό του.

Το αν θα είναι αυτή η συνθήκη κάτι σε σεισμό, σε καταποντισμό, θα βρέχει σκύλους και γάτες, θα μας επιτεθούν οι Ελοχίμ και οι Νεφελίμ ή θα μας ραντίσει ο Ιλον Μασκ με τα απόνερα των μπουγάδων του ποιος ξέρει, το θέμα είναι να σωθούμε.

Το θέμα είναι από τι έχει άμεση ανάγκη ο καθένας μας. Διότι ναι μεν η εφημερίδα έδινε χθες τις γενικές οδηγίες, αλλά εγώ προβλέπω ότι θα γίνουν μεγάλα δράματα στις οικογένειες σχετικά με το πώς προσδιορίζει το κάθε μέλος της το απαραίτητο.

Θα βάλει δηλαδή η Ελληνίδα μάνα τέσσερις πέντε κονσέρβες και ξεμπερδέψαμε; Σου λέει, αν το παιδί δεν φάει φρέσκο φρούτο, δεν θα μπορεί να ενεργηθεί και θα στρίψει το αντεράκι του. Ασε που θα βάλει και δυο τρεις ζακέτες, δεν πα’ το βλαστάρι της να είναι δίπλα της, αν δεν πει, κάποια στιγμή, το «ζακέτα να πάρεις», θα αρχίσει να μουδιάζει η γλώσσα της.

Και ο γιος, το τούμπανο, που χτυπάει την τεστοστερόνη σαν χταπόδι στα γυμναστήρια, δεν θα θέλει και ένα δίκιλο πρωτεΐνη; Η κόρη ινφλουένσερ; Δεν θα πάρει τα χορηγούμενα καλλυντικά της; Πού θα χτυπάει τα οκτάποντα νυχάκια της;

Σου λέει αν δεν κάνει τρεις φορές αυτήν την κίνηση, παθαίνει τενοντίτιδα. Γιατί ο μικρός, ο επαναστάτης, δεν θα θέλει την καφίγια του, ένα γκαζάκι για κάθε ενδεχόμενο, μια παλαιστινιακή σημαία, σου λέει και η Μποφίλιου τα ίδια έβαλε, ενώ ο Αλέξης Τσίπρας προσπαθεί να τα χωρέσει όλα αυτά στο σακίδιο το σωστό το Montblanc, συν κάνα δυο πρώην από τον ΣΥΡΙΖΑ, αυτοί κι αν δεν αποδειχθούν πρώτης ανάγκης. Ο δε Αδωνις Γεωργιάδης θα στοκάρει ό,τι υπάρχει σε έξυπνο γυαλί, οπωσδήποτε παστίλιες για τον λαιμό διότι με την τσιρίδα κλείνει, την ντουντούκα του διπλανού του και μια φωτογραφία της Ζωής Κωνσταντοπούλου για να μην τον παίρνει ο ύπνος.

Βέβαια, αυτά αν λειτουργούν τα κινητά. Διότι, αν ουδείς μπορεί να σκρολάρει, τα μέλη της οικογένειας θα παίξουν μπουνιές αναμεταξύ τους, οπότε χρειάζονται περισσότερα φάρμακα και υλικά πρώτων βοηθειών.

Εθνικά θέματα

Άσε, δέ, τις εθνικές διαφοροποιήσεις. Ότι δηλαδή όλοι οι Ευρωπαίοι θα βάλουν τα ίδια πράγματα στο σακίδιο επιβίωσης; Δεν θα βάλει ο Γάλλος ένα κόκκινο κρασί για να διαχειριστεί το άγχος της απομόνωσης; Ο Ιταλός δεν θα πάρει μια συσκευή εσπρέσο; Και τι να φάει σε κονσέρβα; Θα πάρει τα υλικά να στήσει μια καρμπονάρα μέσα στα συντρίμμια της ανθρωπότητας. Ο Ισπανός; Ενα πανό διαμαρτυρίας για το οτιδήποτε. Και ναι μεν ο Γερμανός, θα φτιάξει το σακίδιό του και θα το αφήσει σε μια γωνιά για την κρίσιμη ώρα. Ο Ελληνας θα φάει από την πρώτη μέρα όλες τις κονσέρβες με τα ντολμαδάκια.