«Ο γιατρός μας» είναι τίμιος, συμπονετικός και… μάγος!

Η φίλη μου μόλις είχε ξυπνήσει από την εγχείρηση. Γύρω της υπήρχε ένα τσούρμο ανθρώπων, κι όλοι κάτι λέγαμε, χρήσιμο ή απολύτως ανώφελο. Με την άκρη του ματιού μου είδα σε μια γωνία κάποιον καθισμένο σταυροπόδι, χαλαρό. Μας κοιτούσε χαμογελώντας, κι εκείνο το χαμόγελό του ήταν το πρώτο πράγμα που ποτέ δεν ξέχασα: γλυκό, υπομονετικό. Κάποια στιγμή, χωρίς να υψώσει τη φωνή του, της είπε μαλακά, «Και τώρα, σηκωθείτε».

Ολοι σωπάσαμε, κι έτσι κατάλαβα ότι ήταν ο χειρουργός. Μα να σηκωθεί έτσι, αμέσως μετά το χειρουργείο; «Τώρα;», ρώτησε φοβισμένη η φίλη μου. «Μπορώ;». «Φυσικά και μπορείτε», της χαμογέλασε. Τον κοίταξε, κι είδα στο βλέμμα της κάθε ίχνος αμφιβολίας ή φόβου να διαλύεται. Και μπόρεσε. Φυσικά και μπόρεσε, αφού της το ‘πε ο γιατρός της.

Από τότε τον έχω δει πολλές φορές, και πάντα προσπαθώ να βρω τις λέξεις, για να εξηγήσω τον τρόπο που απλώνει μέσα μου την εμπιστοσύνη, και κατόπιν την επιβεβαιώνει. Τον τρόπο δηλαδή, που με θεραπεύει. Ισως επειδή μιλά απλά, κατανοητά, κι εξηγεί τι συμβαίνει και τι θα συμβεί: το γιατί και το πώς. Ισως επειδή κοιτάζει τον ασθενή του και τον βλέπει, και κάτι στο βλέμμα του περιέχει και μια παρηγοριά: το ξέρω ότι δεν θέλεις να είσαι εδώ, κι ούτε εγώ ήθελα να είσαι. Το να γίνεις καλά είναι το επάγγελμά μου και πληρώνομαι γι’ αυτό, αλλά θέλω πραγματικά να γίνεις καλά.

Προσεγγίζουμε έναν γιατρό, για να γίνει «Ο Γιατρός μας» με μια γκάμα συναισθημάτων: φόβο, προσμονή, απόγνωση. Τον θέλουμε τίμιο, συμπονετικό, αλλά και μάγο. Ναι, θέλουμε να κάνει και μαγικά, παρόλο που στο πίσω μέρος του μυαλού μας ξέρουμε ότι μαγικά δεν υπάρχουν, και ότι αν είναι τίμιος δεν επιτρέπεται να υπηρετεί τίποτα άλλο, εξόν την επιστήμη του.

Τον προσεγγίζουμε με κάθε είδους ελπίδα κι απελπισία, όμως κατά βάθος ξέρουμε ότι υπάρχει μόνο ένα είδος αληθινού γιατρού που, αν θέλουμε, ξέρουμε να αναγνωρίσουμε: είναι αυτός που έχει νου και χέρι, εκπαιδευμένο να ανατέμνει το ανθρώπινο σώμα, αλλά μαζί και το ανθρώπινο πνεύμα – γιατί δεν μπορείς να πλησιάσεις το ένα χωρίς σεβασμό και δέος για το άλλο.

Είναι αυτός που στο βλέμμα του λέει «συμφιλεῖν ἔφυν» (Σοφοκλή, Αντιγόνη), δηλαδή γεννήθηκα και ζω κι εργάζομαι πρωτίστως για να σ’ αγαπώ· για να σε στέργω. Αν θέλουμε, τον αναγνωρίζουμε: γιατί μόνο όσοι ξέρουν από τι είμαστε φτιαγμένοι, εμείς οι άνθρωποι, μπορούν να χειρίζονται τα υλικά μας.

«Ιητρὸς γὰρ ἀνὴρ πολλῶν ἀντάξιος ἄλλων». Ενας γιατρός αξίζει όσο πολλοί άλλοι, είπε ο Ιδομενέας στον Νέστορα, παρακαλώντας τον να σώσει τον Μαχάονα, τον γιατρό-πολεμιστή. (Ιλιάδα, Λ). Αυτόν, τον γιατρό-πολεμιστή που πολεμά για μας, ας μην πάψουμε να τον αναγνωρίζουμε· γιατί υπάρχει.