Μετασχημάτιζε το ψυχικό τραύμα σε δύναμη ζωής

Με βαθύ σεβασμό, αποχαιρετώ τη Γιαγιόι Κουσάμα, αναγνωρίζοντας τη διαχρονική και καθοριστική συμβολή της στη σύγχρονη τέχνη. Ως μία από τις πλέον επιδραστικές καλλιτέχνιδες και φεμινίστριες διεθνώς, διεύρυνε τα όρια της ζωγραφικής, της γλυπτικής και των εγκαταστάσεων, δημιουργώντας ένα απολύτως προσωπικό και ιδιαίτερο καλλιτεχνικό σύμπαν. Μέσα από τις ατομικές εκθέσεις της στη Victoria Miro (Λονδίνο) το 2008, το 2012 και το 2014, καθώς και στην Tate Modern το 2024, ήρθα σε επαφή με τη μοναδική εικαστική της γλώσσα και την έννοια της αυτοαπαλοιφής (self-obliteration).

Μετέτρεψε τις παιδικές της παραισθήσεις σε ένα χαρακτηριστικό λεξιλόγιο από βούλες (polka dots) και δίχτυα (Infinity Nets), μέσα από το οποίο συνδέει τον θεατή με τον εσωτερικό της κόσμο. Μέσω της εμμονικής επανάληψης, των οργανικών σχημάτων και των χωρικών περιβαλλόντων, διερεύνησε έννοιες όπως το άπειρο, η ταυτότητα, η μνήμη και η εμμονή, αλλά και τη σχέση του ανθρώπου με τη Φύση και το Σύμπαν.

Ιδιαίτερα σημαντική για την καλλιτεχνική μου πρακτική υπήρξε η προσέγγισή της στις οργανικές και φυσικές δομές. Τα γλυπτά και οι εγκαταστάσεις της παραπέμπουν σε κύτταρα, φυτά και μυκητιακούς ιστούς, αναπτύσσοντας έναν διάλογο ανάμεσα στο ανθρώπινο σώμα και το φυσικό περιβάλλον.

Τα πολύχρωμα μανιτάρια της Κουσάμα μετατρέπουν τη φύση σε ένα πεδίο ψευδαίσθησης, σουρεαλισμού και εμμονικής επανάληψης, στοιχείο που επηρέασε τη σειρά των γλυπτών μου FUNGI-Amanita. Εμπνευσμένη από τις συμβολικές και θεραπευτικές ιδιότητες των μυκήτων – τη μεταμόρφωση, την ανάπτυξη, το μυστήριο και τη διασύνδεση όλων των μορφών ζωής -, θεωρώ ότι η τέχνη τής Κουσάμα υπενθυμίζει τη δύναμη της δημιουργίας να μετασχηματίζει το ψυχικό τραύμα σε συλλογική εμπειρία και, τελικά, σε δύναμη ζωής.

Η Χριστίνα Μήτρεντσε είναι εικαστικός