Ευκαιρία για αντίδραση οι νέοι δασμοί Τραμπ

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ αυξάνει και μειώνει τους δασμούς κατά το δοκούν, παραβιάζοντας διεθνείς συμφωνίες που ο ίδιος υπέγραψε. Η μόνη διαφορά αυτή τη φορά είναι ότι έχει ένα νέο πρόσχημα για την κατάχρηση των δασμών: την καταπολέμηση της καταναγκαστικής εργασίας.

Φυσικά, η κυβέρνηση έχει δίκιο ότι γίνονται ελάχιστα πράγματα για την καταπολέμηση της καταναγκαστικής εργασίας. Ομως, η δήθεν ανησυχία αυτή είναι ένα τέχνασμα.

Αφού το Ανώτατο Δικαστήριο ακύρωσε τους προηγούμενους δασμούς του Τραμπ, η κυβέρνηση επέβαλε προσωρινούς δασμούς διάρκειας 150 ημερών και τώρα νέους, ύστερα από «έρευνα» σχετικά με την υποτιθέμενη αδυναμία άλλων χωρών να ελέγξουν τις παραβιάσεις των εργασιακών δικαιωμάτων. Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι η Κίνα, η οποία εδώ και καιρό θεωρείται ύποπτη πηγή προϊόντων που παράγονται με καταναγκαστική εργασία, έχει σε μεγάλο βαθμό γλιτώσει. Οταν μια άλλη χώρα έχει τα μέσα και τη βούληση να αντιδράσει, ο Τραμπ πάντα δειλιάζει. Αυτή τη φορά, δεν μπήκε καν στον κόπο να προκαλέσει διαμάχη με τους Κινέζους.

Επιπλέον, αν ο Τραμπ ανησυχούσε πραγματικά για την καταναγκαστική εργασία, θα αντιμετώπιζε το πρόβλημα στη χώρα του. Αλλωστε, η Αμερική αποτελεί από καιρό κέντρο καταναγκαστικής εργασίας, λόγω του κενού που υπάρχει στο 13ο Τροποποιητικό Σύνταγμα των ΗΠΑ.

Οι νέοι δασμοί κατά της Ευρωπαϊκής Ενωσης είναι ιδιαίτερα δύσκολο να δικαιολογηθούν, καθώς νόμος της ΕΕ του 2024 έχει ήδη απαγορεύσει την εισαγωγή αγαθών που παράγονται με καταναγκαστική εργασία, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που παράγονται από υπεργολάβους.

Η ΕΕ πρέπει να καταγγείλει αυτή την υποκρισία και να μην υποχωρήσει. Πρέπει να επιβάλει αμοιβαίους δασμούς σε προϊόντα που παράγονται στις πολιτείες των ΗΠΑ που χρησιμοποιούν εκτενέστερα τη φυλακή ως εργατικό δυναμικό. Για άλλη μια φορά, ο Τραμπ υπονομεύει το διεθνές δίκαιο σε μια προσπάθεια να αποσπάσει μεγαλύτερο μερίδιο της αξίας που ενσωματώνεται στις παγκόσμιες αλυσίδες εφοδιασμού, βλάπτοντας παράλληλα την αμερικανική οικονομία.

Οι δασμολογικοί πόλεμοι του Τραμπ δεν οδήγησαν σε επαναπατρισμό της μεταποιητικής βιομηχανίας. Σε ονομαστικούς όρους, το εμπορικό έλλειμμα των ΗΠΑ σε αγαθά έχει στην πραγματικότητα αυξηθεί κατά τη διάρκεια της δεύτερης θητείας του Τραμπ, φτάνοντας στο ρεκόρ του 1,24 τρισ. δολαρίων.

Ο Τραμπ τη γλιτώνει με την εκφοβιστική του τακτική επειδή πάρα πολλοί, τόσο στην πατρίδα του όσο και στο εξωτερικό, έχουν υποκύψει. Ο Τραμπ είναι ακριβώς όπως κάθε άλλος αυταρχικός ηγέτης: χρειάζεται να τον φοβούνται. Οσο περισσότερο ο κόσμος του δίνει αυτό που χρειάζεται, τόσο μεγαλύτερη είναι η καταστροφή που μας περιμένει όλους.

Ο Τζόσεφ Στίγκλιτς είναι κάτοχος του βραβείου Νομπέλ Οικονομικών, πρώην επικεφαλής οικονομολόγος της Παγκόσμιας Τράπεζας, πρώην πρόεδρος του Συμβουλίου Οικονομικών Συμβούλων του προέδρου των ΗΠΑ και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια