Ισως δεν θα μπορούσε να συμβαίνει διαφορετικά. Μιλάμε για τον μήνα των τελικών. Ολα τα σπουδαία αθλητικά ραντεβού, αυτά που σηματοδοτούν το φινάλε μιας σεζόν, ορίζονται τον πέμπτο μήνα του χρόνου. Και ο Μάιος στα μέρη μας έχει συνδεθεί με τον Ολυμπιακό και κάπως έτσι έχουμε τον «κόκκινο Μάη».
Πριν από ακριβώς δύο χρόνια ξεχύθηκε ο κόσμος στους δρόμους. Ξέσπασε. Βγήκαν στην επιφάνεια όλα όσα ήθελε να ζήσει επί σειρά ετών και κάποιες φορές για ένα κλικ δεν έφτανε κοντά στην πηγή. Αλλά το ’24, ο απόλυτος θρίαμβος.
Το 1-0 επί της Φιορεντίνα στη Νέα Φιλαδέλφεια ήταν το πρώτο τρόπαιο σε επίπεδο ανδρών στο ποδόσφαιρο που κατακτά ελληνική ομάδα στη Γηραιά, αλλά και επιπρόσθετα το σύνθημα πως «τα πάντα μπορούμε να τα καταφέρουμε». Το ταλέντο δεν λείπει. Η δουλειά πλέον γίνεται με επιστημονικούς όρους. Η εξέλιξη των παικτών και η αξιοποίηση των ακαδημιών, είναι στοιχεία που παίρνουν υψηλό βαθμό στον Ρέντη.
Η δε διοίκηση της ΠΑΕ, στηρίζει και στήριξε το όλο εγχείρημα γιατί πολύ απλά έχει όραμα και κοιτά το αύριο, όχι μόνο το σήμερα. Οσο για τους οπαδούς; Είναι προφανές πως μόνο οι Ερυθρόλευκοι θα μπορούσαν να πλημμυρίσουν με τέτοια ένταση και πάθος τους δρόμους της πρωτεύουσας και των γύρω δήμων.
Ενα ποτάμι από παραληρούντες φίλους της ομάδας κύλησε αρχικά από τον Πειραιά προς τα βόρεια και μετά την κατάκτηση του Κόνφερενς Λιγκ είχαμε την ανάποδη διαδρομή. Για να αποδειχθεί πως ενίοτε και τα ποτάμια γυρίζουν πίσω! Αν είναι ανθρώπινα…
Ενα υπαίθριο πάρτι. Με αποκορύφωμα το βράδυ στο Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά αλλά και το γλέντι στο «Γ. Καραϊσκάκης», μια βραδιά που έμοιαζε αξημέρωτη. Οι δε πανηγυρισμοί του κόσμου που ρούφηξε μέχρι το μεδούλι το νέκταρ της επιτυχίας, απλά ουρανομήκεις!
Και επειδή η ιστορία επαναλαμβάνεται, δύο χρόνια μετά, πριν από λίγες ημέρες, ξανά η ίδια ιστορία. Πάλι με πρωταγωνιστές τον κόσμο του Ολυμπιακού και σε μια έδρα αντιπάλου. Το ΟΑΚΑ έγινε τόπος ασύνορης ευτυχίας γιατί εκεί κατακτήθηκε η τέταρτη Ευρωλίγκα στο μπάσκετ.
Οι δε στιγμές, αυτές που έζησαν όλοι όσοι υπήρξαν τυχεροί και βρέθηκαν στις εξέδρες του T-Center, απλά μαγικές. Αξεπέραστες. Το ’24 ήταν ο Ελ Κααμπί. Το ’26 παράσταση έδωσαν ο Φουρνιέ και ο Πίτερς. Με τους οπαδούς, όμως, να στηρίζουν με έναν τρόπο ολότελα συναρπαστικό, να σπρώχνουν τις ομάδες στις νίκες-ορόσημα, σε κύπελλα που έγραψαν ιστορία. Και βέβαια, έβαψαν κόκκινο τον Μάη σε δύο διαφορετικές χρονικές περιόδους!
