Σε συνέχεια της χθεσινής μας αναζήτησης για τα πρωθυπουργικά συναισθήματα και το πώς ο πληθωρισμός λειτουργεί ως μηχανισμός μεταφοράς πλούτου από την εργασία στα κέρδη, ήρθε το κερασάκι στην τούρτα του «οικονομικού μας θαύματος». Και μάλιστα από τα πιο συστημικά χείλη.
Διαβάζουμε λοιπόν σε έρευνα του ΙΟΒΕ, για λογαριασμό του ΣΕΒ, ότι η παραγωγικότητα της εργασίας στην Ελλάδα έχει μείνει καρφωμένη στο μακρινό 2000. Είμαστε 25 χρόνια πίσω. Βρισκόμαστε μόλις στο 54% του ευρωπαϊκού μέσου όρου ανά εργαζόμενο και στο 43% ανά ώρα εργασίας.
Για να μιλήσουμε με τη γλώσσα των τεχνοκρατών, που τόσο αγαπά το επιτελικό Μαξίμου, τα στοιχεία της έκθεσης αποτυπώνουν μια δομική καθήλωση: το χάσμα των παραγωγικών επενδύσεων παραμένει χαώδες σε σχέση με την προ κρίσης περίοδο, ενώ οι εγχώριες επιχειρήσεις υστερούν δραματικά στην τεχνολογική ενσωμάτωση, την καινοτομία και την αναβάθμιση του εξοπλισμού. Ο ίδιος ο ΣΕΒ άλλωστε, προειδοποιεί πως, «χωρίς ουσιαστική ενίσχυση της παραγωγικότητας μέσω επενδύσεων σε σύγχρονες υποδομές και νέες δεξιότητες του ανθρώπινου δυναμικού, καμία μακροπρόθεσμη αύξηση των πραγματικών μισθών δεν μπορεί να είναι διατηρήσιμη». Με άλλα λόγια, το επενδυτικό και τεχνολογικό κενό με τον ευρωπαϊκό πυρήνα παγιώνεται.
Πώς ακριβώς, λοιπόν, πουλάμε «ανάπτυξη» και «απογείωση» του ΑΕΠ στα ξένα funds; Απλούστατα: προσθέτοντας φθηνά εργατικά χέρια σε θέσεις χαμηλής προστιθέμενης αξίας. Η έκθεση παραδέχεται πως για αυτό το χάλι οι τελευταίοι που φταίνε είναι οι εργαζόμενοι, καθώς κράτος και διοικήσεις επιχειρήσεων αρνούνται πεισματικά να βάλουν το χέρι στην τσέπη, για να εκσυγχρονιστούν.
Κάπου εδώ γελάνε και τα τσιμέντα με την κυβερνητική επιτυχία του «brain regain» και τον πόνο για τη νεολαία (με την εξαίρεση αυτής που διαπρέπει στα πάρτι της ΟΝΝΕΔ).
Τι ακριβώς καλούνται να κάνουν τα λαμπρά μυαλά που θέλουμε να επιστρέψουν; Να δουλέψουν σε ένα περιβάλλον παραγωγικής ανυπαρξίας, σε ένα βαλκανικό λούνα παρκ φθηνών υπηρεσιών, με πληθωρισμό κερδών και μισθούς που πλησιάζουν τον ευρωπαϊκό πάτο στην αγοραστική δύναμη. Το μήνυμα που εκπέμπεται στους νέους είναι σαφές: αν έχετε μπάρμπα στην Κορώνη έχει καλώς. Αν όχι, ατυχήσατε. Κι αν ζορίζεστε βρε αδερφέ στο σουπερμάρκετ, μην ανησυχείτε. Ο Πρωθυπουργός θυμώνει, λέει, με αυτό. Σε έναν βαθμό.
