H σεζόν της ίδρυσης κομμάτων ξεκινάει επίσημα μεθαύριο. Το ένα θα κάνει πρεμιέρα στη Θεσσαλονίκη, το άλλο στο Θησείο. Η ιδέα του πρώτου φέρεται να αρέσει στο βορειοελλαδίτικο, συντηρητικό, κοινό – η αρχηγός του, δηλαδή, φέρεται να έχει διείσδυση στις εκλογικές δεξαμενές των δεξιών της Δεξιάς κομματιδίων από τα Τέμπη και πάνω. Ο ίσκιος του δεύτερου, πάλι, καλύπτει τα υπάρχοντα στον χώρο της ριζοσπαστικής Αριστεράς – παρότι ο δικός του επικεφαλής υποτίθεται πως επιχείρησε να επανασυστηθεί ως πολιτικός, έτοιμος να εκφράσει και κεντρώους. Η μια ποντάρει στην ερασιτεχνική λάιβ μετάδοση της «γέννας» του πολιτικού της εγχειρήματος μέσω σόσιαλ μίντια, προκειμένου να δείξει ότι έρχεται «από τα κάτω».
Ο άλλος χρησιμοποιεί το προφίλ του στο Facebook, για να ανεβάζει τίζερς. Ομως, η σκηνοθεσία τους είναι επαγγελματική. Δεν διαλαλεί το πολιτικό του προϊόν. Προσπαθεί να καλλιεργήσει προσμονή γι’ αυτό. Οι διαφορές τους σταματούν εδώ, βέβαια. Αμφότεροι στοχεύουν στο λεγόμενο αντισυστημικό κοινό. Ψάχνουν άφθαρτα πρόσωπα. Αλλά προς το παρόν, φαίνεται πως θα έχουν να παρουσιάσουν μόνο ιδρυτικές διακηρύξεις, τόσο θεωρητικές ώστε να μην απωθούν αναποφάσιστους ψηφοφόρους από τις πρώτες τους παραγράφους. Κι οι δυο προσδοκούν να πιάσουν διψήφιο ποσοστό, ενώ υπονοούν ότι προετοιμάζονται να δώσουν τη μάχη της δεύτερης θέσης.
Αναδιάταξη
Το μεγαλύτερο ατού των υπό ίδρυση κομμάτων είναι το επικοινωνιακό ταλέντο της ηγεσίας τους. Γύρω απ’ αυτό χτίζονται τα πολιτικά τους αφηγήματα, αφού τόσο ο δοκιμασμένος πολιτικός όσο κι η επίδοξη, δηλώνουν ότι θα φέρουν την ελπίδα, ο μεν στην προοδευτική παράταξη η δε γενικά (κι αόριστα). Μικρή ανομοιότητα μέσα στην ομοιότητά τους; Για τους θαυμαστές του Τσίπρα δεν έχει σημασία που εκείνος έχει ξαναμοιράσει την παραπάνω υπόσχεση – ούτε πως η συντριπτική πλειονότητα της κοινής γνώμης θεωρεί ότι δεν κατόρθωσε να την τηρήσει.
Οι φαν της Καρυστιανού από την πλευρά τους, αναφέρουν ως συγκριτικό της πλεονέκτημα την απουσία πολιτικής εμπειρίας. Σε κάθε περίπτωση πάντως, ο κίνδυνος που ενέχουν τα υπό συζήτηση προεδρικά brands είναι οι νέοι κομματικοί φορείς να μοιάζουν με τα αρχηγοκεντρικά, ΙΧ, κόμματα τα οποία ήδη ζητούν την ψήφο των πολιτών.
Αν έχει αξία η παράθεση των κοινών τους στοιχείων (που διακρίνονται με γυμνό μάτι), αυτή είναι πως αμφισβητούν το κλισέ με το οποίο περιγράφεται η επίδραση που εκτιμάται ότι θα έχουν στο πολιτικό σκηνικό. Λέγεται πως «θα το αναδιαμορφώσουν». Η αύξηση των κομματικών επιλογών δεν συνεπάγεται αυτόματα και αλλαγή στα ποιοτικά χαρακτηριστικά του τελευταίου, ωστόσο. Γιατί η αναδιάταξη δεν είναι συνώνυμη της βελτίωσης.
