Ο Σταύρος Τσώχος, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 89 χρονών χθες, ήταν μια σπάνια περίπτωση αθλητικού συντάκτη. Ήταν για πολλά χρόνια ένας από τους ελάχιστους που μεταπήδησε στην αθλητικογραφία έχοντας κάνει προηγουμένως μια σημαντική καριέρα ως ποδοσφαιριστής: αυτό στον καιρό του ήταν αληθινά σπάνιο.
Το έκανε εύκολα χάρη στην εξαιρετική του μόρφωση και πραγματικά υπήρξε ένα παράδειγμα: η γνώση που αποκόμισε στα γήπεδα τον βοήθησε στο να γίνει ένας υπέροχος αθλητικογράφος, που αγαπούσε το ποδόσφαιρο με την καρδιά του τιμώντας παράλληλα την αθλητικογραφία.
Για να καταλάβει κανείς πόσο προηγήθηκε της εποχής του αρκεί να σκεφτεί πως αυτό που έκανε ο Τσώχος από τα τέλη της δεκαετίας του ’60, δηλαδή το πέρασμα από τα γήπεδα στα δημοσιογραφικά γραφεία και τα τηλεοπτικά στούντιο, άρχισαν να το προσπαθούν κάποιοι έλληνες ποδοσφαιριστές σαράντα χρόνια αργότερα! Κάποιοι στέκονται απλώς αξιοπρεπώς μπροστά στις κάμερες και κάποιοι άλλοι πορεύονται καταθέτοντας απόψεις, κανείς όμως δεν κάνει το είδος της ολοκληρωμένης δημοσιογραφικής δουλειάς που έκανε ο Τσώχος.
Ο Τσώχος ζούσε τις στιγμές που περιέγραφε καταλαβαίνοντας πολύ καλά τη δυσκολία τους, αλλά και την ίδια την ψυχολογία των πρωταγωνιστών: κυρίως – και πρώτα από όλα – ήξερε να μεταφέρει τη γνώση του σπορ την οποία είχε γνωρίσει από πρώτο χέρι, όχι μόνο παίζοντας στο Γ. Καραϊσκάκης, αλλά και στα «ξερά» γήπεδα της Προοδευτικής και του Φωστήρα. Ως δημοσιογράφος δεν ήταν απλώς πολύ καλός στις περιγραφές των αγώνων, αλλά ήταν επίσης εξαιρετικός οργανωτικά, για αυτό πέρασε και από πολλές διευθυντικές θέσεις. Και ήταν και πολύ ζωντανός άνθρωπος: παντού είχε φίλους.
Διατηρούσε καθημερινή στήλη στην εφημερίδα «Φως» σε καιρούς που αυτό ήταν σπάνιο, δούλεψε και στην ΕΡΤ αλλά και στην ιδιωτική τηλεόραση, έγινε για λίγο και διευθυντής επικοινωνίας στον Ολυμπιακό. Αγαπούσε τη Σίφνο, όπου και θα τον αποχαιρετήσουν το Σάββατο οι δικοί του άνθρωποι. Που πρέπει να είναι περήφανοι για το σημάδι που άφησε στο πέρασμά του.
Σάκα
Η Άρσεναλ την Τρίτη το βράδυ έγινε η πρώτη ομάδα που έκλεισε εισιτήριο για τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ που είναι στο πρόγραμμα στο τέλος του μηνός στη Βουδαπέστη. Επικράτησε με 1-0 της Ατλέτικο Μαδρίτης έπειτα από ένα ματς χωρίς μεγάλες συγκινήσεις, αλλά με αρκετή τακτική, μεγάλη συγκέντρωση και προσοχή στις λεπτομέρειες: η Άρσεναλ προκρίθηκε δίκαια γιατί ήταν καλύτερη σε όλα αυτά.
Το παιχνίδι κρίθηκε από ένα γκολ του Σάκα στο 44′: ο αρχηγός της Άρσεναλ πήρε το ριμπάουντ έπειτα από μια δύσκολη επέμβαση του τερματοφύλακα Όμπλακ σε ένα σουτ του Τροσάρ – όλα είχαν αρχίσει όταν ο Ράις με μια μπαλιά τριάντα μέτρων έβγαλε τον Γιόκερες απέναντι από τον γκολκίπερ της Ατλέτικο, αν και λίγο πλάγια. Η Ατλέτικο πλήρωσε ακριβά τον μοναδικό πανικό της άμυνάς της, που κατά τα άλλα υπήρξε άψογη.
Δεν μπορεί να πει κανείς το ίδιο και για την επίθεσή της. Δύο ευκαιρίες στο πρώτο ημίχρονο με πρωταγωνιστές τους Γκριεζμάν και Αλβαρες και μία στο δεύτερο, όταν ο Σιμεόνε ύστερα από το μοναδικό λάθος της άμυνας των Κανονιέρηδων βρέθηκε με την μπάλα εντός μικρής περιοχής, δεν συνιστούν επιθετική παραγωγή.
Δεν θα μπορούσαν να λείπουν ούτε σε αυτό το ματς οι γκρίνιες για τη διαιτησία: οι Μαδριλένοι ζητούν ένα πέναλτι για ένα άτσαλο μαρκάρισμα του Γκριεζμάν από τον Σαλιμπά. Διαιτητής και VAR έκριναν τη φάση με τα αυστηρά κριτήρια της Πρέμιερ Λιγκ.
Στο πρώτο ματς, όταν η Αρσεναλ είχε ζητήσει ένα πέναλτι (που ο διαιτητής Μάκελι της το έδωσε αρχικά και το πήρε πίσω στη συνέχεια) ο Σιμεόνε είχε πει στον Αρτέτα πως δεν πρέπει να διαμαρτύρεται γιατί αν αντί για τον Μάκελι υπήρχε στο γήπεδο άγγλος διαιτητής θα ήταν όλα χειρότερα. Δεν ξέρω τι απάντησε ο Αρτέτα την Τρίτη στον Σιμεόνε που γκρίνιαζε. Πιστεύω κάτι ανάλογο…
Αήττητη
Όταν ο διαιτητής Ζίμπερ σφύριξε τη λήξη του αγώνα, όλοι στο Εμιρεϊτς συνειδητοποίησαν ότι ο τελικός του Τσάμπιονς Λιγκ δεν ήταν πλέον όνειρο: η Αρσεναλ επιστρέφει σε αυτόν έπειτα από είκοσι χρόνια.
Ο σκόρερ Σάκα πανηγύρισε για δεύτερη φορά το δικό του καθοριστικό γκολ. Σκόραρε έχοντας βρεθεί στην αρχική ενδεκάδα αυτή τη φορά. Επέστρεψε από έναν μακροχρόνιο τραυματισμό πριν από τον πρώτο αγώνα, αλλά εξακολουθεί να παίζει περιορισμένα λεπτά: την Τρίτη βγήκε από το γήπεδο ακριβώς με τη συμπλήρωση μιας ώρας. Στο τέλος ήταν αυτός που κυρίως αποθεώθηκε καθώς είναι και αρχηγός της ομάδας.
Ενώ ο ύμνος του συλλόγου («North London forever») αντηχούσε σε όλο το γήπεδο, είχε αρχίσει να βρέχει και το βροχερό τοπίο ήταν ιδανικό για ένα αληθινά βρετανικό πανηγύρι. Η Αρσεναλ φτάνει στον τελικό αήττητη γιατί είχε αποδείξει σε όλη τη χρονιά ότι μπορεί να κερδίσει κυρίως παιχνίδια σαν κι αυτό της Τρίτης, ματς λεπτομερειών στα οποία μετρά κυρίως η προσέγγιση και η στρατηγική. Δεν είναι τυχαίο ότι φτάνει στον τελικό ως η μόνη αήττητη ομάδα στο φετινό Τσάμπιονς Λιγκ.
Άγγλοι
Η δική της παρουσία στον τελικό σημαίνει πως οι Αγγλοι θα έχουν παρουσία και στους τρεις τελικούς των ευρωπαϊκών διοργανώσεων. Απόψε στον δεύτερο ημιτελικό του Europa League η Αστον Βίλα υποδέχεται τη Νότιγχαμ Φόρεστ από την οποία έχει ηττηθεί με 1-0 στο πρώτο ματς: με δεδομένο ότι θα περάσει μία από τις δύο ομάδες στον τελικό της δεύτερης τη τάξει ευρωπαϊκής διοργάνωσης η αγγλική παρουσία είναι βέβαιη. Βέβαιο μοιάζει και ότι η Κρίσταλ Πάλας θα βρεθεί στον τελικό του Conference League καθώς έχει κερδίσει στο πρώτο ματς τη Σαχτάρ εκτός έδρας. Οι Αγγλοι έχουν τρεις δικές τους ομάδες σε τελικούς και μένει να δούμε αν αυτές θα κατακτήσουν και τα τρόπαια σημαδεύοντας θεαματικά την ηγεμονία τους.
Άνετα
Στο μεταξύ, ο Ολυμπιακός στην Ευρωλίγκα έγινε η πρώτη ομάδα που πήρε εισιτήριο για το Final 4 της Αθήνας. Διέλυσε τη Μονακό και στο τρίτο ματς. Ο Γιώργος Μπαρτζώκας έχει πλέον μπροστά του τα δύο ματς στο ΟΑΚΑ. Δεν θα είναι εύκολα, αλλά αυτή τη στιγμή ο Ολυμπιακός δείχνει σε καταπληκτική φόρμα: κυρίως δεν μοιάζει να εξαρτάται από τη φόρμα και την απόδοση κανενός παίκτη του. Αν δεν υπήρχε Final 4 αλλά σειρά τελικών μεταξύ δυο ομάδων όπως στο ΝΒΑ, ο Ολυμπιακός δεν θα είχε αντίπαλο…
