Η τύχη είναι με το μέρος του προέδρου Τραμπ, δεν υπάρχει αμφιβολία. Δεν εννοώ μόνο ότι γλίτωσε τη ζωή του με μόνο μία τούμπα – αυτή τη φορά δεν έχασε το παπούτσι του όπως την προηγούμενη. Εννοώ, φυσικά, και την ίδια την απόπειρα. Μία ακόμη απόπειρα δολοφονίας εις βάρος του, η τρίτη, και μάλιστα αναίμακτη ήταν το καλύτερο που μπορούσε να συμβεί, έτσι όπως τα έχει κάνει μαντάρα στο εσωτερικό. (Μαντάρα τα έχει κάνει και στο εξωτερικό, εννοείται, αλλά οι ψηφοφόροι στις ΗΠΑ ψηφίζουν για τις τιμές των προϊόντων και όχι για τον ρόλο του ΝΑΤΟ.) Τον ακούσατε στις δηλώσεις που έσπευσε να κάνει μετά το συμβάν; Δεν χρειαζόταν να ξέρεις αγγλικά για να καταλάβεις. Ο πρόεδρος ήταν πασίχαρος, η έξαψη και ο ενθουσιασμός του δεν κρύβονταν. Αν δεν καταλάβαινες για τι μιλούσε, μπορεί να νόμιζες ότι ήταν κάποιος που έκανε δηλώσεις επειδή κέρδισε τον πρώτο λαχνό του λαχείου.
Προφανώς θεωρεί ότι το μίσος των εχθρών του, ιδίως όταν εκδηλώνεται με δολοφονικές απόπειρες, συσπειρώνει την εκλογική βάση του ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών, η οποία με αφορμή τον πόλεμο στον Περσικό έχει διασπαστεί. Μάλιστα το ρήγμα είναι τόσο μεγάλο, ώστε προσπαθούν να το εκμεταλλευτούν κάποιοι επίδοξοι κληρονόμοι του αυθεντικού MAGA και φερέλπιδες υποψήφιοι πρόεδροι, όπως ο δημοσιογράφος Τάκερ Κάρλσον. Μετά τη νέα απόπειρα εις βάρος της ζωής του, οι φιλοδοξίες αυτές παγώνουν και επιβάλλεται ο σκασμός, παρότι οι διαπραγματεύσεις για τον τερματισμό του πολέμου δεν εμπνέουν καμία αισιοδοξία. (Δεν θα απέκλεια, υπό προϋποθέσεις, ακόμη και τη συνέχιση του πολέμου, αν οι συνομιλίες οδηγούν σε συμφωνία με το Ιράν χειρότερη ή, έστω, εφάμιλλη με εκείνη του Ομπάμα, την οποία ο Τραμπ κατήγγειλε και εγκατέλειψε.) Επομένως, η απόπειρα τον σώζει. Προσωρινά μεν, αλλά ήταν δώρο της τύχης.
Τέτοια τύχη, ώστε σου μπαίνει ο πειρασμός να σκεφτείς μήπως η απόπειρα ήταν προϊόν συνωμοσίας. Με άλλα λόγια, μήπως τα «σκοτεινά κέντρα» βρήκαν τον σωστό ηλίθιο, τον βίδωσαν καταλλήλως και τον αμόλησαν να κάνει την απόπειρα. Δεν το εννοώ, βέβαια, σε καμία περίπτωση· λέω μόνο ότι το σκέφτεσαι, ότι σου περνά ως πειρασμός από τον νου, ακόμη και αν απεχθάνεσαι τη συνωμοσιολογική σκέψη. Γιατί δεν είναι να πεις ότι λείπουν οι λόγοι που εξάπτουν τις υποψίες. Κατ’ αρχάς, οι παραλείψεις στην ασφάλεια, που επέτρεψαν στον δράστη να φτάσει τόσο κοντά. Κυρίως, όμως, είναι η απύθμενη ηλιθιότητα των συνεργατών του Τραμπ. Αυτό τρομάζει περισσότερο και τροφοδοτεί τις πιο τρελές υποψίες.
Να σας δώσω ένα παράδειγμα: έχετε ενδιαφερθεί να δείτε σε ποιον ανέθεσε ο Τραμπ το FBI, την κορυφαία αστυνομική υπηρεσία του κόσμου; Σε ένα καρτούν, ονόματι Κας Πατέλ, ένα γελοίο πρόσωπο, που μέχρι στιγμής έχει διακριθεί μόνο για τη διοικητική διάλυση του FBI και την κατασπατάληση δημοσίων πόρων για προσωπικές πολυτέλειες. Με τόσα βλακόμετρα τριγύρω του, λοιπόν, πώς να μην κάνεις τρελές σκέψεις; Τόσοι ηλίθιοι μαζεμένοι σε τόσο σημαντικές θέσεις (θυμηθείτε, π.χ., τον ανεκδιήγητο Χέγκσεθ) είναι πιο επικίνδυνοι για την παγκόσμια ασφάλεια από τα τετρακόσια τόσα κιλά εμπλουτισμένου ουρανίου, που κατέχει το Ιράν. Τελικά, αυτό αποδεικνύεται ο μεγαλύτερος κίνδυνος στη δεύτερη προεδρική θητεία του. Λείπει το «προστατευτικό κιγκλίδωμα» των σοβαρών ανθρώπων (Μάτις, Μακμάστερ, Πότινγκερ, Τίλερσον κ. ά.) που κατάφερναν να ελέγχουν κάπως τον Τραμπ. Τώρα, τη δεύτερη φορά, οι ανίκανοι κόλακες που τον περιβάλλουν λειτουργούν ως πολλαπλασιαστής.
Αυτό ίσως εξηγεί εν μέρει και την αποτυχία των μέτρων ασφαλείας στο δείπνο των ανταποκριτών, όπου σημειώθηκε η απόπειρα. Οταν διορίζεις ανίκανους, όπως κάνει ο Τραμπ, επειδή σου είναι αφοσιωμένοι, εκείνοι με τη σειρά τους θα διορίσουν άλλους ανίκανους, επειδή τους είναι αφοσιωμένοι. Ετσι σταδιακά η ανικανότητα διαβρώνει το σύστημα ολόκληρο. Επίσης, δεν πρέπει να μας κάνει εντύπωση πως σε μια χώρα των 350 εκατομμυρίων, με το δικαίωμα της οπλοκατοχής συνταγματικά κατοχυρωμένο, βρέθηκε ένας παλαβός αποφασισμένος να δολοφονήσει έναν πρόεδρο. Οταν οι τρελοί είναι στην εξουσία, όλο το είδος αποθρασύνεται. Το μόνο που ενισχύεται από αυτή τη βλακώδη ενέργεια εναντίον του προέδρου Τραμπ είναι η πόλωση, που καταστρέφει τη δημοκρατία των ΗΠΑ, καθώς μάλιστα ετοιμάζεται να γιορτάσει τα 250 χρόνια της.
