Μέτρο

Εχω μια απορία. Αν έχει ανανεωθεί η θητεία των Ελλήνων της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας και μάλιστα από τον περασμένο Νοέμβριο χωρίς άλλη διαδικασία, τότε τι συζητάμε;

Γιατί τρώγονται οι ίδιοι οι ενδιαφερόμενοι με δημοσιεύματα; Γιατί υπέβαλαν αιτήσεις ανανέωσης στον Αρειο Πάγο; Αν έχει ανανεωθεί η θητεία τους, τότε τι θέλουν;

Και γενικά γιατί κόπτονται φίλοι και οπαδοί;

Πολύ απλό. Διότι δεν έχει ανανεωθεί.

Γι’ αυτό τρέχει δεξιά κι αριστερά η Κοβέσι που ούτως ή άλλως μας αποχαιρετά σε πέντε μήνες. Γι’ αυτό στενοχωριέται ο νεοσύστατος Ομιλος Οπαδών.

Μέχρι και η κυρία Θάνου ανέλαβε δράση. Με ισορροπημένη διατύπωση κατέληξε ότι είναι ο Αρειος Πάγος που έχει «την τελική αρμοδιότητα» («Δημοκρατία», 22/4).

Πράγμα που σημαίνει πως κάτι σωστό κάνουν όσοι αμφισβητούν μια επιχειρούμενη εισαγόμενη αυθαιρεσία.

Οι τρεις θα κριθούν μαζί με άλλους έξι υποψηφίους από το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο, όπως ενημέρωσε κι ο Φλωρίδης την Κοβέσι.

Γιατί όμως συμβαίνει αυτό με τις ανανεώσεις; Γιατί ασχολούμαστε;

Οι ίδιοι οι ενδιαφερόμενοι μάλλον φοβούνται πως αν λήξει έτσι απλά η θητεία τους θα επιστρέψουν άδοξα στο εθνικό δικαστικό σώμα.

Κι ίσως βρεθούν πάλι σε κάποια Νάξο να χαζεύουν τα πλεούμενα στην Παροναξία. Μπορεί. Αλλά δικό τους θέμα.

Οι οπαδοί τους, ειλικρινά δεν ξέρω. Ισως επειδή ποντάρουν πως η μέθοδος «δικογραφίες στη Βουλή» βοηθάει την εμπέδωση του κράτους δικαίου.

Δεν αμφιβάλλω ότι κάποιοι τελεμέδες μπορεί και να το πιστεύουν, άβυσσος η ψυχή. Κάποιοι άλλοι κάνουν απλώς φιγούρα. Και φυσικά διάφοροι προσδοκούν «πολιτική αλλαγή».

Από την άλλη πλευρά, αν οι κυβερνήσεις άλλαζαν με δικογραφίες τέτοιου τύπου δεν θα ζούσαμε σε δημοκρατία αλλά σε κάποιο μπουντρούμι του Τσαουσέσκου.

Κάτι που ευτυχώς γλιτώσαμε.

Ετσι έχουμε Βουλή που κατά το Σύνταγμα αποφασίζει τις ασυλίες των βουλευτών όπως έγινε χθες.

Εχουμε εκλογές που βγάζουν τις κυβερνήσεις.

Εχουμε και Δικαιοσύνη. Η οποία ακόμη και με ελλιπείς δικογραφίες θα κληθεί να αποφασίσει, όσο κι αν υποψιαζόμαστε την κατάληξη της υπόθεσης.

Ελπίζω μάλιστα η Δικαιοσύνη να καταλήξει σύντομα ώστε να μην ταλαιπωρούνται άδικα οι άνθρωποι.

Διότι στη δημοκρατία που ζούμε δεν κερδίζεις «με του βοηθού το χέρι». Μια φορά δοκιμάστηκε η ιδέα και απέτυχε οικτρά. Ηταν το 1989 που χαρακτηρίστηκε «βρώμικο».

Γενικότερα το ανακάτεμα ποινικών διαδικασιών και πολιτικών επιδιώξεων ποτέ δεν είχε ευτυχή κατάληξη.

Για τον απλούστατο λόγο ότι τίποτα και κανείς δεν υπέρκειται των κανόνων μιας συνταγματικής δημοκρατίας. Ολοι τελικά καταλήγουν στο μέτρο τους.

Κι αυτό θα πρέπει να έχουν σταθερά στο μυαλό και οι πολιτικοί και οι δικαστές.