Αν δεν το έχετε ήδη υπ’ όψιν, πρέπει να το αναζητήσετε στο Διαδίκτυο. Είναι, κατά τη γνώμη μου, η πιο κωμική στιγμή του προέδρου Τραμπ. Εννοώ την εξήγηση που έδωσε για την εικόνα που ο ίδιος δημοσίευσε στα σόσιαλ, στην οποία με τη βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης παρουσιάζεται στον ρόλο του Θεού να θεραπεύει με το άγγιγμά του έναν άρρωστο (Ο οποίος άρρωστος, παρεμπιπτόντως, μοιάζει πάρα πολύ με τον Επστιν. Αξίζει να το προσέξετε…). «Οχι», είπε, με ύφος οκτάχρονου που ξέρει ότι έχει κάνει αταξία.
«Εδώ δεν κάνω τον Θεό, κάνω τον γιατρό…». Οσο κι αν θυμώνεις με τον Τραμπ και ό,τι εκπροσωπεί τέλος πάντων, είναι αδύνατο να μη σε πιάσουν τα γέλια, όταν σε μια στιγμή αποκαλύπτεται η μωρία του σε όλο το βάθος και την έκτασή της. Ενα κακομαθημένο παλιόπαιδο είναι, που ποτέ δεν μεγάλωσε. Είναι κάτι ακόμη όμως, κάτι πολύ δυσάρεστο, στο οποίο πάει ο νους, οφείλω να το παραδεχτώ. Μου προκαλεί αποστροφή και μόνο η σκέψη της βίας στα παιδιά, αλλά όταν βλέπω τον πρόεδρο των ΗΠΑ έτσι, δύσκολα αντιστέκομαι στον πειρασμό της σκέψης ότι έπρεπε να έχει φάει πολύ ξύλο από τους γονείς του για να στρώσει!
Ο ηλίθιος πόλεμος που άνοιξε ο πρόεδρος Τραμπ με τον Πάπα πρόσθεσε ακόμη μία διάσταση στην εσωτερική διαμάχη που υφίσταται στην εκλογική βάση του MAGA. Εκτός από τον πόλεμο με το Ιράν, τώρα έχουν να διαφωνούν και για τη χυδαιότητα με την οποία ο πρόεδρος των ΗΠΑ μεταχειρίζεται τον ισχυρότερο θρησκευτικό ηγέτη του κόσμου. Ολοι απορούν τι τον ώθησε να κάνει κάτι τόσο άσκοπο, άστοχο και εν τέλει αυτοκαταστροφικό, όταν μάλιστα επίκεινται ενδιάμεσες εκλογές.
Η απάντηση είναι απλή: επειδή, πρώτον, δεν τον νοιάζει τι θα ακολουθήσει ύστερα από αυτόν, και δεύτερον, επειδή έτσι ήθελε. Οσον αφορά το πρώτο, συχνά κάνουμε το λάθος να προσπαθούμε να καταλάβουμε τον Τραμπ, χρησιμοποιώντας κριτήρια και εργαλεία που αρμόζουν στους κανονικούς πολιτικούς. Ο Τραμπ, εφόσον δεν έχει τη δυνατότητα για τρίτη προεδρική θητεία, δεν δίνει δεκάρα τι θα ακολουθήσει. Ολα ξεκινούν και τελειώνουν στον εαυτό του.
Το δεύτερο όμως, ότι δηλαδή δεν μπορεί πια να συγκρατήσει σκέψεις, αισθήματα και αντιδράσεις, εγείρει σοβαρά ερωτήματα για τη διανοητική κατάστασή του. Την περασμένη εβδομάδα, προκάλεσε μεγάλη εντύπωση το γεγονός ότι οι «New York Times» έθιξαν χωρίς περιστροφές το θέμα της ψυχικής υγείας του, σε ρεπορτάζ του Πίτερ Μπέικερ, που είναι από τους σοβαρότερους πολιτικούς συντάκτες στις ΗΠΑ.
Μόλις προχθές, διαβάσαμε στη «Wall Street Journal» ότι, στη διάρκεια της επιχείρησης για τη διάσωση του δεύτερου αμερικανού αεροπόρου στο Ιράν, χρειάστηκε να κρατήσουν τον πρόεδρο εκτός κέντρου επιχειρήσεων, διότι η ψυχολογική κατάστασή του έθετε σε κίνδυνο την επιχείρηση. Αυτό είναι το θέμα που βρίσκεται στον πυρήνα της κρίσης που διέρχονται οι ΗΠΑ και το διεθνές σύστημα. Στην κορυφή της πυραμίδας κάθεται ένας αμόρφωτος νάρκισσος, ο οποίος επιπλέον έχει αρχίσει να τα χάνει – τα λίγα που είχε, τέλος πάντων. Το θέμα είναι δύσκολο να αναδειχθεί από τα παραδοσιακά ΜΜΕ (γι’ αυτό και έκανε τέτοια εντύπωση το ρεπορτάζ του Π. Μπέικερ), επειδή αυτά αποσιώπησαν την ορατή διά γυμνού οφθαλμού κατάρρευση της υγείας του προέδρου Μπάιντεν. Ετσι υποχρεώνονται τώρα να χειριστούν με την ίδια (κατ’ ευφημισμόν) διακριτικότητα και την προϊούσα παρακμή του Τραμπ για να μην κατηγορηθούν ότι μεροληπτούν.
Είναι παράδοξο, αλλά στην ανισόρροπη συμπεριφορά του Τραμπ, στις υποψίες για την ψυχική υγεία του, στη μούρλα του που όλο και επιδεινώνεται, μπορούμε να διακρίνουμε το νήμα της ιστορικής συνέχειας με τις απαρχές του αμερικανικού έθνους. Είναι γνωστό ότι ο τελευταίος βασιλιάς των Ηνωμένων Πολιτειών, ο Γεώργιος Γ΄, κατέληξε τρελός για δέσιμο. (Την εποχή εκείνη, τέλη 18ου αιώνα, δυστυχώς τους έδεναν…) Η τρέλα του μάλιστα έγινε θεατρικό έργο το 1992 από τον Αλαν Μπένετ («The Madness of George III»), καθώς και ταινία, με μεγάλη εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία. Επομένως, το γεγονός ότι ο άνθρωπος που διεκδικεί σήμερα, αν όχι τον τίτλο, πάντως τις εξουσίες του βασιλιά των ΗΠΑ, είναι ένας μουρλός, νομίζω ότι προσδίδει στις βασιλικές αξιώσεις του το κύρος της αυθεντικότητας. Δείχνει, ει μη τι άλλο, κάποια έγνοια εκ μέρους του για τη συνέχεια των θεσμών…
