Ενα κορίτσι, πριν ακόμη κλείσει τα 19 του χρόνια, ξεψυχάει, πεταμένο από ασυνείδητους τζάμπα μάγκες, σε μία πλατεία της Κεφαλονιάς, ύστερα από χρήση κοκαΐνης. Οι φωτογραφίες του κατακλύζουν τις οθόνες μας. Ή μάλλον, μία φωτογραφία.
Σε αυτήν η Μυρτώ είναι υπερβολικά και επιτηδευμένα μακιγιαρισμένη και χτενισμένη· μοιάζει μεγαλύτερη. Κι όμως, αυτή η φωτογραφία αναπαράγεται ξανά και ξανά, υπαγορεύοντας, με υπόγειο τρόπο, ένα συγκεκριμένο αφήγημα. Το είδα να διακινείται στα σόσιαλ, το άκουσα να αναπαράγεται και σε παρέες, ακόμη και από ανθρώπους που δηλώνουν προοδευτικοί. «Μα πώς κυκλοφορούσε έτσι;». «Τι πήγε να κάνει σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου με τρία αγόρια;». Το «Τα ‘θελε και τα ‘παθε», ακόμη κι αν δεν λέγεται, υπονοείται σαφώς.
Πρόχειρα συμπεράσματα, εύκολοι συνειρμοί, αδυσώπητη ανθρωποφαγία. Ενα κλικ από τη ζωή ενός κοριτσιού αρκεί για να βγει η ετυμηγορία. Παράδειγμα προς αποφυγή σου λέει. Κακό πρότυπο. Πλαστική εμφάνιση, πλαστικά όνειρα, πλαστική ζωή. Τι λέτε ρε μπαγάσες; Από μία φωτογραφία όλα αυτά; Που στο κάτω κάτω τι αποδεικνύει; Οτι η Μυρτώ ήθελε να είναι σαν τα άλλα κορίτσια που κυνηγάνε την απατηλή λάμψη της ματαιοδοξίας στο Instagram και το Tik Tok; Ποιος από εμάς, όμως, δεν έπαιζε κρυφτούλι με τη ματαιοδοξία σε αυτήν την ηλικία; Ποιος δεν ήθελε να κερδίσει τις εντυπώσεις;
Ποιος δεν προσπάθησε να σφυρηλατήσει την αυτοπεποίθησή του, έστω και με λάθος ή επιφανειακό τρόπο; Ποιος δεν έκανε λάθη σε αυτό το πέρασμα από την εφηβεία στην πρώτη νιότη; Το ότι δεν υπήρχε Instagram στην εποχή μας, δεν σημαίνει ότι ήμασταν καλύτερη, πιο σκεπτόμενη γενιά από τη σημερινή.
Τα ξέρω αυτά τα κορίτσια που ποζάρουν προκλητικά στο Instagram. Στην ηλικία της Μυρτώς ή ακόμη μικρότερα. Είναι κόρες και εγγονές φιλενάδων μου. Τις βλέπω και τρομάζω να τις αναγνωρίσω πίσω από το έντονο μακιγιάζ, τις ψεύτικες βλεφαρίδες, τα φουσκωμένα με καψαϊκίνη χείλη τους, τις πόζες τους μπροστά στον καθρέφτη. Τα πρώτα δευτερόλεπτα σοκάρομαι, αλλά μετά θέλω να τις πάρω μια αγκαλιά κι ας ξεβάψουν πάνω στα ρούχα μου τα αλλεπάλληλα στρώματα make up. Διότι νιώθω το σπαρτάρισμα της καρδούλας τους πίσω από την α λα Καρντάσιαν αυτοπεποίθηση.
Τις ανασφάλειές τους που προσπαθούν να καλύψουν με τα εξτένσιονς και τα ακρυλικά νύχια. Μια «στολή» είναι όλα αυτά. Ενα αποτυχημένο καμουφλάζ της μοναξιάς τους μέσα σε αυτό το σύμπαν με τους παρόντες–απόντες followers.
Και όμως, αν δούμε τις ινσταγκραμικές πόζες με αγάπη και την κατανόηση του ενήλικα, θα διακρίνουμε, πίσω από την επιτήδευση, παιδικά προσωπάκια. Απεγνωσμένα από τον σκληρό ανταγωνισμό της τεράστιας διαδικτυακής κοινότητας· που δεν τον επιλέγουν, τους επιβάλλεται από τις συνθήκες. Και τα περισσότερα από αυτά τα κορίτσια είναι, στην πραγματικότητα, συνεσταλμένα, ντροπαλά, φοβισμένα. Ολη τους η εξωστρέφεια εξαντλείται στις ινσταγκραμικές πόζες.
Ας κατεβάσουμε λοιπόν το δάχτυλο του διδακτισμού απέναντι στην κάθε Μυρτώ του Διαδικτύου. Ας αφουγκραστούμε αυτά τα κορίτσια. Ετσι, μπορεί και να «ακούσουμε» τις αγωνίες και τα αδιέξοδά τους που προσπαθούν να καλύψουν στο Instagram. Και να σταθούμε πλάι τους πριν να είναι πολύ αργά.
