Τι είναι κράτος δικαίου; Η απάντηση υπονομεύεται από την ίδια την ερώτηση. Κάποια πράγματα θα έπρεπε να θεωρούνται αυτονόητα. Να ένας ορισμός θα μπορούσε να είναι αυτός: το κράτος δικαίου δεν είναι τι κάνει το κράτος για τον πολίτη, αλλά αυτά που δεν μπορεί να κάνει στον πολίτη. Ομως στους καιρούς μας έπρεπε να γίνει κοινοβουλευτική συζήτηση. Λογικό. Διότι δεν έχουμε όλοι την ίδια αντίληψη για το περιεχόμενο της έννοιας.
Για τον Πρωθυπουργό και την κυβέρνηση το κράτος δικαίου εκφράζεται από τη λειτουργία θεσμών και μηχανισμών που εξυπηρετούν τον πολίτη. Αναφέρθηκαν, ως παραδείγματα, η ταχύτερη έκδοση των συντάξεων, η ψηφιοποίηση του κράτους, η μέριμνα για τη χρήση της κοινωνικής δικτύωσης από τους εφήβους. Ας δεχθούμε ότι όλα αυτά συγκροτούν μία ευνομούμενη πολιτεία εντός δημοκρατικού πλαισίου.
Ωστόσο αξίζει να κοιτάξουμε και από την άλλη πλευρά του φράχτη. Και να δούμε αυτά που δεν συνάδουν με το κράτος δικαίου. Να, για παράδειγμα όταν κορυφαίος υπουργός καταφέρεται κατά της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας διακρίνοντας δόλο και προσωπική ιδιοτέλεια στις ενέργειές της. Επίσης δεν παραπέμπει σε ομαλό θεσμικό περιβάλλον η καταγγελία, από την κυβέρνηση, της τμηματικής αποστολής δικογραφιών στη Βουλή.
Οι δικογραφίες δεν χρησιμοποιήθηκαν για το μαρτύριο της σταγόνας. Απλώς οι εισαγγελείς έπρεπε να αντιμετωπίσουν και την απροθυμία των αστυνομικών οργάνων που ήταν εντεταλμένα για τις επισυνδέσεις. Το κράτος δικαίου πλήττεται όταν μία κυβέρνηση συναλλάσσεται με ιδιώτες για να φέρει εις πέρας επιχείρηση τηλεφωνικών υποκλοπών. Και φυσικά όταν το περιεχόμενο από τις υποκλοπές βρίσκεται σε χέρια που δεν γνωρίζουμε.
Οταν αιωρείται η υποψία για εκβιασμούς προσώπων του δημοσίου βίου η έννοια του κράτους δικαίου πλήττεται βάναυσα. Η αλαζονεία, η σκληρή ειρωνεία, το θράσος και ο κοινός τσαμπουκάς επίσης δεν ευνοούν τις αρχές και τη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος. Ομως πάνω από όλα, το κράτος δικαίου δεν υφίσταται όταν μία κυβέρνηση πιστεύει ότι απευθύνεται σε κορόιδα. «Ο ΟΠΕΚΕΠΕ δεν ήταν σκάνδαλο, αλλά διαχρονική παθογένεια. Και για τις υποκλοπές έχει αποφανθεί η Δικαιοσύνη – ήταν ιδιώτες που έκαναν το χόμπι τους». Γιατί κράτος δικαίου δεν υπάρχει όταν πάντα έχει δίκαιο μόνο ένας.
Η ομορφιά δεν συγχωρείται
Διαβάζοντας τα σχόλια, στην κοινωνική δικτύωση, για τον θάνατο της κοπέλας στην Κεφαλονιά, επιθύμησα να μείνω μόνος μου στον κόσμο. Εχουν τόση χολή που λες καλύτερα να μη βλέπω άνθρωπο, παρά να ζω στον ίδιο κόσμο με όλους αυτούς.
Πρωτίστως ενοχοποιούν το θύμα. Και ελάχιστα ασχολούνται με αυτούς που την εγκατέλειψαν να πεθάνει πάνω σε ένα μάρμαρο. Ισως επειδή κάποιοι θα έκαναν το ίδιο στη θέση τους. Και αφού πήρα μια βαθιά ανάσα και χώθηκα μέσα στο καυστικό υγρό, διαπίστωσα ότι τα σχόλια θα ήταν πολύ πιο ήπια αν η κοπελιά δεν ήταν όμορφη ή αν επρόκειτο για αγόρι.
Γιατί πάνω στον αφρό του οξέος βλέπεις να επιπλέει η ζήλια, ο φθόνος για την ομορφιά και την έξοδο από το καλούπι. Αναμενόμενο. Η ομορφιά δεν συγχωρείται ούτε στον θάνατο.
Η μέθοδος της συγγνώμης
Στη θέση του Μακάριου Λαζαρίδη έχουμε βρεθεί όλοι. Ποιος δεν είχε έναν άγριο καβγά; Λες πράγματα που δεν εννοείς και μετά προσπαθείς να τα μαζέψεις. Ζητάς και μια συγγνώμη, όχι για να αναγνωρίσεις το λάθος, αλλά για να κλείσει ο φάκελος της διένεξης. Κάπως έτσι λειτούργησε και ο ίδιος. Μόνο που το έκανε δημόσια.
Από την αντιπαράθεση με ανώνυμα τρολ μέχρι τις τηλεοπτικές δηλώσεις για την ομορφιά του και την τεμπελιά των αριστερών. Και μία συγγνώμη που συνοδεύτηκε από την προσφορά επιστροφής χρημάτων. Αλλη γκάφα και αυτή! Λες και το πρόβλημα ήταν στα χρήματα. Για αυτό σας παρακαλώ, μην ξανακούσω ότι η κυβέρνηση ξέρει να κινείται στο πεδίο της επικοινωνίας. Διότι ο χειρισμός του θέματος Λαζαρίδη είναι η επιτομή της σύγχυσης. Μία κρίση πανικού. Εκτός και αν παρασύρθηκαν και κινήθηκαν με κεκτημένη ταχύτητα, γνωρίζοντας ότι σε αυτή τη χώρα όλα τελειώνουν με μία βαθιά γαργάρα. Αλλωστε έχουν γίνει και χειρότερα. Στον Μακάριο θα κολλήσουμε τώρα;
Ο star της ημέρας
Με ποδοσφαιρικούς όρους, ο Νίκος Ανδρουλάκης έκανε ένα από τα καλύτερα παιχνίδια της καριέρας του, χθες στη Βουλή. Ισως και το καλύτερο. Εντάξει, δεδομένων των συνθηκών το γήπεδο κατηφόριζε προς την πλευρά του Μητσοτάκη και ο Ανδρουλάκης πήρε τόσες ασίστ που, εκ των πραγμάτων, θα έβαζε γκολ. Αλλά ναι, ήταν εύστοχος και αυτό μετράει. Δεν είναι άλλωστε και σύνηθες.
