Καρπαζοεισπράκτορας

Ο τίτλος ανήκει καθ’ ολοκληρίαν στον αντιπρόεδρο των ΗΠΑ Τζέι (και όχι Τζέιν) Ντι Βανς. Μέσα σε διάστημα δέκα ημερών κατάφερε να χρεωθεί δύο αποτυχίες διεθνών διαστάσεων. Πρώτα, οι διαπραγματεύσεις με το Ιράν, που απέτυχαν με το «καλημέρα σας». Κανείς σοβαρός παρατηρητής δεν έτρεφε ελπίδες στη συγκεκριμένη διαδικασία, δεδομένου ότι η κάθε πλευρά προσήλθε με αιτήματα που ισοδυναμούσαν με την απόλυτη ήττα της άλλης. Ούτε ο Τραμπ το περίμενε, παρότι στερείται σοβαρότητας, και γι’ αυτό ακριβώς έστειλε τον αντιπρόεδρο. Ηταν η τιμωρία του επειδή ήταν ο μόνος του στενού κύκλου που εξέφρασε τη διαφωνία του για τον πόλεμο και φρόντισε μάλιστα να διαρρεύσουν οι αντιρρήσεις του στα MME, ώστε να εκμεταλλευτεί προς δικό του όφελος τον διχασμό στη βάση του MAGA. Θυμίζω ότι ο διαγκωνισμός μεταξύ των επίδοξων διαδόχων του Τραμπ έχει ήδη ξεκινήσει στο παρασκήνιο και ο Βανς έχει το προβάδισμα.

Ομως ο Βανς δεν είναι χαρισματικός, αλλά μάλλον τρομακτικός, με το αλλόκοτο βλέμμα του, που σου δίνει την εντύπωση ότι μακιγιάρει τα μάτια του για να δείχνει άγριος. Εχει βεβαίως τη μόρφωση που του προσφέρει ένα επίπεδο δεινότητας στον λόγο, αλλά το σύνολο δεν εμπνέει. Και φάνηκε αυτό πλήρως στην άλλη «mission impossible», που του φόρτωσε ο Τραμπ, δηλαδή την επανεκλογή του Ορμπαν στις εκλογές της Ουγγαρίας. Η συμμετοχή του στην προεκλογική εκστρατεία του Ορμπαν και μάλιστα την τελευταία εβδομάδα της προεκλογικής περιόδου κόστισε τρεις μονάδες στον Ορμπαν. Η παρουσία του Βανς όχι μόνο δεν τον βοήθησε, αλλά έκανε ακόμη μεγαλύτερο το μέγεθος της ήττας. Θα μπορούσαμε δηλαδή να πούμε, εν είδει συμπεράσματος, ότι ο πρόεδρος Τραμπ έστειλε τον αντιπρόεδρό του, για να εισπράξει τις καρπαζιές που πήγαιναν για τον ίδιο. Τον χρησιμοποιεί, τηρουμένων κάποιων αναλογιών, όπως ο Σταυρίδης τον Βέγγο στην ταινία «Ευτυχώς τρελάθηκα»…

Ο,ΤΙ ΤΟΥΣ ΕΛΕΙΠΕ…

Υπό άλλες συνθήκες, το πτυχίο του Μακάριου Λαζαρίδη θα ήταν υπόθεση μικρομεσαίας σημασίας. Οταν όμως η καμήλα μεταφέρει ένα φορτίο στα όρια των δυνατοτήτων της, όλοι ξέρουμε τι μπορεί να συμβεί αν κάποιος έξυπνος προσθέσει στην πλάτη της ένα άχυρο…

Ανεξαρτήτως της αναγνώρισης ή μη του πτυχίου του, το παράπτωμα του κ. Λαζαρίδη είναι ότι δεν είχε τον μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών και τη διετή προϋπηρεσία, που όριζε η νομοθεσία ως προϋποθέσεις για την πρόσληψη ειδικών επιστημονικών συμβούλων. Δεν ξέρω αν η πρόσληψή του ήταν χαριστική, όπως υποστηρίζει η αντιπολίτευση, το βέβαιο είναι ότι ήταν παράτυπη. Ετσι η συγκεκριμένη υπόθεση γίνεται καύσιμο που συντηρεί τη φωτιά του ΟΠΕΚΕΠΕ. Με άλλα λόγια, γίνεται ό,τι ακριβώς θα ήλπιζε η αντιπολίτευση και δεν θα ήθελε η κυβέρνηση. Τρόπος για να αντιδράσει η κυβέρνηση δεν νομίζω ότι υπάρχει. Δεν μπορεί με κάποια ενέργειά της να σταματήσει τη συζήτηση. Εφόσον ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ ζητούν την παραίτησή του, η κυβέρνηση δεν μπορεί να ενδώσει και να τους κάνει τη χάρη. Θα ισοδυναμεί με παραδοχή ενοχής και αδυναμίας, αν το κάνει. Επομένως, το πιθανότερο είναι ότι ο κ. Λαζαρίδης παραμένει μέχρι τον ανασχηματισμό. Ισως μάλιστα η υπόθεσή του να τον επισπεύδει.

Μακροπρόθεσμα, πάντως, η συντήρηση της συζήτησης ροκανίζει το στρατηγικό πλεονέκτημα της κυβέρνησης: τη σταθερότητα. Γιατί, αν η σταθερότητα δεν συνοδεύεται από τον έλεγχο μιας ισχυρής και σοβαρής αντιπολίτευσης, τότε εκφυλίζεται σε μονιμότητα και η ασφάλεια της μονιμότητας γεννά τη διαφθορά.

ΕΠΕΑ ΠΤΕΡΟΕΝΤΑ

Μία απαραίτητη διόρθωση πρέπει να κάνω για λογαριασμό του, επειδή ο ίδιος θα το αποφύγει. Προ ημερών, με αφορμή την επέτειο της γερμανικής εισβολής στην Ελλάδα το 1941, ο υπουργός Εθνικής Αμυνας δημοσίευσε μια ανάρτηση στα σόσιαλ, στην οποία επισημαίνει ότι, στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ελλάδα «δεν έπαψε να αγωνίζεται, γράφοντας το έπος της Εθνικής Αντίστασης και της Μέσης Ανατολής». Επειδή ο κ. Δένδιας είναι υπουργός και επίδοξος αρχηγός της ΝΔ και, συνεπώς, ο δημόσιος λόγος του έχει και διδακτικό χαρακτήρα, καλό είναι να μην παραπλανά το κοινό με ανακρίβειες. Γιατί, ως γνωστόν, τα δύο έπη, της Εθνικής Αντίστασης και της Μέσης Ανατολής, συγκρούστηκαν, με την περιβόητη εξέγερση που μεθόδευσε το ΚΚΕ στη Μέση Ανατολή. Ομως η Λαϊκή Δεξιά έχει ασπασθεί απολύτως το αφήγημα της Αριστεράς για την Κατοχή και τον Εμφύλιο. Ως κορυφαίος εκπρόσωπός της, λοιπόν, ο κ. Δένδιας είναι πολύ φυσικό να το σέβεται. Οπως είπε, άλλωστε, ένας παλαιός αστέρας του Νεοκαραμανλισμού, «και κομμουνιστές θα γίνουμε, αν είναι για το καλό του λαού»…