Είναι πλέον doctor στα μαθηματικά αποκτώντας μέσα από τη φυλακή διδακτορικό από γαλλικό πανεπιστήμιο αλλά ο πιο σημαντικός «τίτλος» του είναι ότι πλέον απολαμβάνει την ελευθερία του ύστερα από απόφαση του συμβουλίου εφετών. Ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος, λοιπόν, ο «Λάμπρος» της 17Ν, είναι πια στο σπίτι του, την ώρα που πολλά θύματά του βρίσκονται στο χώμα και οι συγγενείς τους με κλειστά σπίτια, θρηνώντας ισοβίως τους ανθρώπους τους. Ο φακός τον πέτυχε να βολτάρει κρατώντας μια σακούλα με πιθανόν κάποια πρώτα ψώνια. Και τι ειρωνεία. Ακριβώς πίσω του υπήρχε ένα κηδειόχαρτο, στο οποίο δεν έδωσε καμία σημασία. Προσπέρασε κι έφυγε.
Ο άνθρωπος που καταδικάστηκε σε δεκαεπτά φορές ισόβια και εικοσιπενταετή κάθειρξη για συμμετοχή σε έντεκα δολοφονίες, εκρήξεις και ληστείες, έμεινε στη φυλακή είκοσι τέσσερα χρόνια. Ούτε καν είκοσι πέντε. Ως αρχηγός της πιο φονικής οργάνωσης που καταγράφηκε ποτέ στη χώρα, έλαβε τη μεγαλύτερη ποινή απ’ όλους τους υπόλοιπους, προφανώς και από τους εκτελεστές που πυροβολούσαν εν ψυχρώ, ακόμα και πισώπλατα.
Με βάση αυτή την απόφαση – για την οποία ασκήθηκε αίτηση αναίρεσης από την Εισαγγελία του Αρείου Πάγου – τότε και οι υπόλοιποι ισοβίτες που είναι στη φυλακή μπορούν να αποφυλακιστούν και να κυκλοφορούν ανάμεσά μας. Τότε προς τι τα δεκαεπτά φορές ισόβια για τον Γιωτόπουλο, τα έντεκα φορές ισόβια για τον Κουφοντίνα, τα έξι και τα πέντε φορές ισόβια των δύο Ξηρών, του Χριστόδουλου και του Σάββα; Για να έχουμε να λέμε; Επέδειξε, λένε, καλή συμπεριφορά κατά τη διάρκεια της κράτησής του, ενώ εκτιμήθηκε ότι δεν υπάρχει πιθανότητα να διαπράξει νέα αδικήματα στο μέλλον στα ογδόντα δύο του χρόνια. Ομως δεν είχε «καλή συμπεριφορά» σε τόσα και τόσα θύματα. Η απόφαση της οργάνωσης των δολοφόνων ήταν «θάνατος» κι ούτε κουβέντα περί αυτού. Το αποφασίσαμε και το τελειώσαμε. Τι σημασία έχει λοιπόν η μετέπειτα καλή συμπεριφορά; Σκοτώνεις κάποιον και μετά, όταν φυλακίζεται, δεν… ξανασκοτώνεις! Απολύτως ευνόητο. Ποιον να σκοτώσει στη φυλακή; Ο ίδιος και οι υπήκοοί του.
Μπορεί λοιπόν, αφού αποφυλακίστηκε, και βόλτες να κάνει, και εκδρομές να πάει, και σε ταβέρνα να βρεθεί, και σε θέατρο, σε κινηματογράφο, σε συναυλία, όπου επιθυμεί η ψυχή του για να αναπληρώσει τα χαμένα χρόνια της φυλακής. Η ερώτηση δεν είναι ρητορική: πώς θα νιώσουν οι συγγενείς των θυμάτων και επίσης πώς μπορούν να αντιδράσουν όταν τον συναντήσουν μπροστά τους; Μήπως να τον ρωτήσουν… πώς είναι η υγεία του;
Ο Κώστας Μπακογιάννης που έχασε τον πατέρα του Παύλο ενώ ήταν μόλις έντεκα ετών, απλώς αναρωτήθηκε: «Είναι ο αρχηγός της 17Ν, καταδικασμένος αρχηγός της 17Ν, δεκαεπτά φορές ισόβια. Θα τα ξεχάσουμε αυτά;». Μάλιστα είπε ότι πρέπει να υπάρξει ένας ευρύτερος προβληματισμός στην κοινωνία. «Εχει καταδικαστεί δεκαεπτά φορές σε ισόβια για τις δολοφονίες. Είναι στη φυλακή για είκοσι τέσσερα χρόνια, και στο σύνολο θα είναι για είκοσι πέντε χρόνια. Αρα, ενάμιση χρόνο για κάθε δολοφονία. Αυτό πρέπει να το συζητήσουμε. Το θεωρούμε αυτό Δικαιοσύνη; Σε λίγο θα ακούσουμε ότι δεν είναι δολοφόνος, αλλά καθηγητής πανεπιστημίου…».
Ναι, υπάρχει η αίτηση αναίρεσης της Εισαγγελίας. Ακόμα κι αν ο Γιωτόπουλος επιστρέψει στη φυλακή, σε ένα χρόνο θα είναι πάλι ελεύθερος. Και πατώντας σ’ αυτό τον δρόμο, ελεύθεροι θα είναι και οι αρχιεκτελεστές της φονικής οργάνωσης που αιματοκύλισε τη χώρα. Το θέμα δεν είναι μόνο νομικό, μέσα από τόσους δαιδάλους, αλλά και ηθικό. Εξω οι εκτελεστές έχοντας στην πλάτη πολλαπλά ισόβια για τους είκοσι τρεις ανθρώπους που εκτέλεσαν εν ψυχρώ; Ιδού ένας σοβαρός προβληματισμός. Κι ένας ακόμα: μήπως η αποφυλάκιση σε τέτοιες περιπτώσεις να ανέβει στα τριάντα χρόνια;
