Το καταλαβαίνεις αμέσως στη φωνή του. Στην ένταση, στον τόνο, στην ηπιότητα που εκπορεύεται από τη συνειδητοποίηση πως έχει ήδη βιώσει ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί σε άνθρωπο και τίποτα δεν μπορεί να τον φοβίσει ή να τον ταράξει περισσότερο πια. Τηλεφώνησα στον Νίκο Πλακιά για μία συνέντευξη στο Face2Face, κάτι που ήθελα καιρό, αλλά απέφευγα διότι πιστεύω πως κάποιους δραματικούς πρωταγωνιστές της τραγωδίας, τους έχουμε εξουθενώσει. Ευπροσήγορος, γλυκομίλητος, αποδέχεται την πρόσκληση για μια συζήτηση επί παντός, χωρίς να θέσει όρους. Μιλάει για τα κορίτσια του, την επομένη θα πήγαινε να πάρει τη μεγάλη του κόρη που σπουδάζει να κάνουν Πάσχα όλοι μαζί… «Πάσχα ήταν η αγαπημένη γιορτή των κοριτσιών. Ηταν η αρχή της άνοιξης, μιας περιόδου ξενοιασιάς. Πλέον δεν έχουμε γιορτές κ. Παναγοπούλου» θα πει στη συνέντευξη λίγες μέρες μετά. «Θα είμαστε όλοι μαζί, αλλά πάντα οι τρεις θέσεις στο τραπέζι είναι αδειανές». Οποτε ανέφερε τα ονόματα της Θώμης και της Χρύσας τα μάτια του γέμιζαν δάκρυα. Τρία χρόνια μετά. Διότι όπως θα εξηγήσει «όποιος πει ότι ο χρόνος γιατρεύει, δεν έχει χάσει παιδιά».
Κατηγόρησε ανοιχτά όλους εκείνους που «εκμεταλλεύτηκαν 57 νεκρούς για ψηφοθηρία», αλλά και «την κυβέρνηση που έκανε συγκάλυψη. Ομως δεν ήταν για να συγκαλύψουν λαθρεμπόρους ή παράνομα φορτία όπως προσπάθησαν να παρουσιάσουν κάποιοι. Κάλυψαν τους υπουργούς, την εικόνα του κόμματος, ότι είναι κυβέρνηση αρίστων με ευρωπαϊκό προσανατολισμό και το ίδιο τρένο στην ίδια γραμμή για 13 λεπτά τους χαλούσε αυτό το αφήγημα». Περιέγραψε πώς οι συνωμοσιολογικές θεωρίες, όχι μόνο αποπροσανατόλισαν την υπόθεση, αλλά αποσταθεροποίησαν και τους ίδιους. Αποκάλυψε όσα συμβαίνουν πίσω από τις κλειστές πόρτες του δικαστηρίου και τη δυσαρέσκεια των συγγενών για τη Ζωή Κωνσταντοπούλου. «Θέλουν να προχωρήσει η δίκη, δεν τους αρέσει καθόλου η συμπεριφορά της. Δεν θεωρούν μόνο ότι δεν είναι αρμόζουσα, αλλά και ότι δεν σέβεται εμάς. Μία συγγενής σηκώθηκε και της είπε δεν μας σέβεστε καθόλου».
Αλλά κι εμείς οι δημοσιογράφοι επιπόλαια διασπείραμε άθλιες συνωμοσιολογικές θεωρίες δήθεν πραγματογνωμόνων και παρουσιάζαμε όσα έλεγε μία μόνο συγγενής ως άποψη όλων. «Εμείς ξέραμε ότι δεν μας εκπροσωπεί η Μαρία Καρυστιανού, το θέμα ήταν πώς να δώσουμε σε εσάς να καταλάβετε ότι ο σύλλογος απαρτιζόταν από 5-6 οικογένειες. Βρίσκαμε τοίχο. Δημιουργήθηκε φόβος. Δεν μπορούσε κανείς τότε να βάλλει εναντίον της». Ακόμα πιο σοκαριστικά όσα αποκάλυψε για την περιβόητη συναυλία, τα χρήματα πήγαν στον σύλλογο των 5-6 οικογενειών και «με τους 4 που μίλησα είπαν ότι δεν έχουμε σχέση με χρήματα, τα χειρίζεται όλα η κ. Καρυστιανού». Μάλιστα αποκάλυψε κάτι που δεν έχει ειπωθεί «ο όρος του συμβολαίου που υπογράφηκε μεταξύ της κ. Καρυστιανού και του τότε προέδρου της Ολυμπιακής Επιτροπής κ. Καπράλου η τελευταία παράγραφος έλεγε ξεκάθαρα ότι τα έσοδα της συναυλίας θα πάνε σε όσους επλήγησαν από το δυστύχημα των Τεμπών, συγγενείς θυμάτων και τραυματίες, κάτι που όμως δεν συνέβη».
Α κόμα και όταν μιλάει όμως για όλα αυτά, όταν προφέρει τα ονόματα των κοριτσιών, πέφτει κουρτίνα. Τα μάτια σκοτεινιάζουν, η φωνή σπάει, χαμηλώνει το βλέμμα να μη φανούν στην κάμερα τα μάτια που βουρκώνουν. Γιατί ο Νίκος Πλακιάς είναι αυτό που φαίνεται. Ενας υπέροχος, αξιοπρεπής άνθρωπος, ένας αξιολάτρευτος μπαμπάς. Τα τελευταία λόγια στα κορίτσια του ήταν «είστε τα καλύτερα παιδιά που μπορεί να έχει ένας πατέρας». Εύχομαι μέσα του να ξέρει, πως είναι ο καλύτερος πατέρας που έχουν οι τρεις του κόρες.
