Η Μεγάλη Τρίτη της 7ης Απριλίου 2026 θα μείνει με έναν γκροτέσκο τρόπο στην Ιστορία. Οι Νεοέλληνες σκρόλαραν στα κινητά τους για να καταλάβουν τους εσχατολογικούς χρησμούς του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, με το ανησυχητικό ερώτημα να αιωρείται πάνω από τις οθόνες: Πώς εξαφανίζεται ένας πολιτισμός ολικά, όπως είχε προαναγγείλει, αν όχι με το πάτημα των πυρηνικών όπλων;
Και εκεί, ανάμεσα σε κανονίσματα για τις πασχαλινές ημέρες, τράφικ στον Κηφισό και ποτά στα ανοιξιάτικα μπαρ, οι μισοί κάνανε αίτηση για το fuel pass και οι άλλοι μισοί γκούγκλαραν για να δουν πού θα βρουν χάπι ιωδίου, προστατευτικό από έναν πυρηνικό όλεθρο. Η όλη εξέλιξη δεν είχε πλάκα, παρά το τρολάρισμα στα ψηφιακά χωριά. Και οι διεθνολόγοι προσπαθούσαν να θυμηθούν πότε ξαναζήσαμε γεωπολιτικά κάτι αντίστοιχο.
Ακόμη και η παραλίγο σύρραξη των ΗΠΑ – ΕΣΣΔ με αφορμή την πυραυλική κρίση του 1962, με υποχώρηση του Χρουστσόφ τότε, αποφεύχθηκε. Και έφερε μια νέα ισορροπία στον Ψυχρό Πόλεμο για χρόνια, παρά τις αντεγκλήσεις. Σήμερα ούτε εκείνο το τοπίο έχει σχέση, ούτε καν εκείνο που διαμορφώθηκε μετά το 1990 και που διάφοροι – όχι όλοι ασόβαροι –έβλεπαν απλώς ως αφομοίωση μιας νέας καπιταλιστικής ειρήνης με επικράτηση της ελεύθερης αγοράς και των ΗΠΑ. Μια αλληλουχία αναθεωρήσεων, μια σταδιακή αποδυνάμωση των διεθνών θεσμών, μια νέα επιθετική στρατηγική του νέου ενοίκου του Λευκού Οίκου κι ο ανταγωνισμός με την Κίνα και άλλες αναδυόμενες υπερδυνάμεις ήταν μερικές μόνον από τις παραμέτρους που έφεραν τη σημερινή εντροπία στο διεθνές στερέωμα· που έφεραν μονομερείς και παράλογους πολέμους με αστείες αιτιάσεις και σχεδόν γενοκτονικές δηλώσεις κατά ολόκληρων λαών.
Τώρα όμως όσα ζούμε δεν είναι αστεία. Η στρατηγική του μπούλινγκ και των διακρατικών μόνο σχέσεων δεν είναι μία ακόμη πίστα στις διεθνείς σχέσεις. Είναι μια νέου τύπου ζούγκλα, όπου στο τέλος το λιοντάρι βρυχάται και ορμά. Η νύχτα όμως της Μεγάλης Τρίτης θα μείνει και για μια σιωπή. Πιο εκκωφαντική από όσες έχουν προηγηθεί. Ηταν αυτή της Ευρώπης. Το να πεις πως είχε τον ρόλο παρατηρητή στο όλο δράμα θα ήταν επιεικές. Το να την περιγράψεις ως αμήχανη λόγω της νέας περιδίνησης, επίσης.
Τελικά η Γηραιά Ηπειρος είναι αποφασιστική μόνο όταν πρέπει να υποδυθεί τον δημοσιονομικό και κρατικό χωροφύλακα για τους πολίτες της; Οταν επιβάλλει αυτοκαταστροφικές κυρώσεις στον Πούτιν; Η ΕΕ δεν ψέλλισε κάτι καν για τους πληττόμενους χριστιανούς στον Λίβανο. Την ηθική παρτίδα έσωσε έστω μια αυτονόητη δήλωση του Πάπα Λέοντος ΙΔ’. Οι δικοί μας ορθόδοξοι ιεράρχες, ούτε λόγος. Η σιωπή της νύχτας αυτής είχε πολλούς φορείς.
Αυτός, Αυτή, Αυτό: Ετοιμασίες
Μετά το Πάσχα, τα νέα γραφεία του νέου φορέα, μια ανάσα από τον Εθνικό Κήπο, θα γεμίσουν κόσμο. Σχεδιασμός, επικοινωνία, παραγωγή πολιτικού λόγου. Δεν μιλάμε για σεμινάρια πολιτικής επιστήμης, ούτε για ένα ακόμη think tank, αλλά για το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα. Η σημερινή πολιτική στιγμή με τις περιδινήσεις της κυβέρνησης και τις ανεξέλεγκτες διαστάσεις των σκανδάλων και της φθοράς, καθιστούν όσους θέλουν να είναι ανταγωνιστικοί στις επόμενες κάλπες, ετοιμοπόλεμους και με πρόγραμμα. Μένει να δούμε αν ο φορέας θα είναι και ο καθολικός υποδοχέας της Κεντροαριστεράς, ή απλώς μνηστήρας της.
#Hashtag: Λαϊκισμοί
Διά πάσαν νόσον το… Σύνταγμα. Ο,τι πάει στραβά θα το διορθώνουμε με αλλαγές στο Σύνταγμα. Οπως τώρα που επειδή ο Πρωθυπουργός ανακάλυψε πως γίνονται ρουσφέτια πρότεινε να υπάρξει αλλαγή στον ανώτατο πολιτειακό χάρτη του κράτους με μεταβολές στη σύνθεση των κυβερνητικών σχημάτων με εναλλαγές βουλευτών – υπουργών. Αυτά, δε, την ίδια ώρα που υποτίθεται είχε ανοίξει ο ίδιος μια συζήτηση πάνω σε διατάξεις του Συντάγματος που πρέπει να αναθεωρήσουν. Συγγνώμη, μα αν για πολλά χρόνια είχαμε διαφόρων ειδών λαϊκισμούς, τώρα ένας ακόμη προστέθηκε. Ο συνταγματικός λαϊκισμός. Με προπέτασμα τη ρητορική πως είσαι θεσμικός, παραπέμπεις τα πάντα σε μία είδους συνταγματική καλένδα. Συχνά χωρίς καν να προετοιμάζεις την κοινωνία.
